Όταν χάνεις πέναλτι στο 0-0 στο 56, όταν χάνεις τον ποιοτικότερο παίκτη με τραυματισμό από το 20, όταν χάνεις σε ντέρμπι δύο τετ-α-τετ με Μιραλάς και Πάντελιτς, όταν χάνεις την ευκαιρία να σκοράρεις λόγω του βοηθού στο ανύπαρκτο οφσάιντ σε επίσης τετ-α-τετ στον Ρόμενταλ, όταν χάνεις τον… ταχύτατο Ντιόπ σε μπάσιμο στο 90 και όταν χάνεις από τα μάτια σου τον Μπλάνκο στη μικρή περιοχή, ε πώς να μην χάσεις;
Ο Ολυμπιακός κατάφερε να φύγει με μηδέν στο πιο εύκολο από τα ντέρμπι των τελευταίων ετών. Με μετριότατη απόδοση, με τους περισσότερους παίκτες σε χλωμή βραδιά, με την ΑΕΚ να δείχνει ότι πάει για νίκη και ότι τέλος πάντων μπορεί να γίνει απειλητική μόνο στο τελευταίο τέταρτο του πρώτου ημιχρόνου, με όλα όσα στραβά κι ανάποδα προαναφέραμε, πάλι ο Ολυμπιακός έχει την αίσθηση της τσάμπα ήττας. Όχι επειδή το γκολ μπήκε στις καθυστερήσεις. Και τσάμπα ισοπαλία θα ήταν, εάν δεν γινόταν το μπαράζ λαθών στο τέλος. Με τον Πάντελιτς να πουλάει την μπάλα έξω από την περιοχή, με τον Ντουντού να μην μπορεί να κόψει τον Ντιόπ και με τον Αβραάμ να χάνει τη σέντρα και με Ποτουρίδη, Χολέμπας να έχουν αφήσει στο κενό τέρμα τον Μπλάνκο.
Ο Βαλβέρδε ρίσκαρε να πάρει το παιχνίδι και καλά έκανε, στο τέλος (και αφού φαίνεται πως η νίκη δεν θα έρθει) έχει κι αυτός τις ευθύνες του για την ήττα. Αλλά τα περισσότερα ανήκουν στους παίκτες που σε πολλές φάσεις έδειχναν να μην έχουν καθόλου επαφή. Δεν ήταν μόνον οι ευκαιρίες, το χαμένο πέναλτι και οι γκάφες στο γκολ. Έγιναν πολλά ανεξήγητα λάθη και σε μπαλιές και σε πάσες και σε τοποθετήσεις.
Προφανώς και δεν είναι για να μας παίρνει από κάτω. Ξέρω ότι η μισή Ελλάδα πανηγυρίζει απόψε, με τους ΑΕΚτζήδες να έχουν αναστηθεί στο -8 και κυρίως με τους Παναθηναϊκούς να παίρνουν ένα μεγάλο δώρο από το πουθενά. Είναι προφανές, όμως, ότι όλη η υπόθεση φέτος στο πρωτάθλημα είναι στο δικό μας χέρι, καθώς τέτοιες βραδιές που όλα πήγαν κατά διαόλου δύσκολα να επαναληφθούν.
Αρκεί η μπάλα, από εμάς, να είναι χαμηλά. Και ειδικά στα πέναλτι. Πιο χαμηλά, γιατί αυτό το μηδέν στα τρία από τη βούλα και την μπάλα μονίμως στα περιστέρια, δεν αντέχεται άλλο…
Χρήστος Μεγγλίδης
