Η κριτική προς τους παίκτες και τον προπονητή του Ολυμπιακού για την ήττα από την ΑΕΚ δεν μπορεί φυσικά να μη γίνει, αλλά έχω την εντύπωση ότι έχει ξεπεράσει (από πολλούς) τα όρια ανάμεσα στη λογική και στο παράλογο.
Είναι βαρύ κι ασήκωτο να χάνει αυτός ο Ολυμπιακός από αυτή την ΑΕΚ. Και δεν εννοώ εξ΄αιτίας των οικονομικών αποστάσεων ανάμεσα στις δύο ΠΑΕ ή της μεγάλης διαφοράς σε επίπεδο ποιότητας ανάμεσα στο δυναμικό των δύο ομάδων. Είναι βαρύ κι ασήκωτο να χάνει ο Ολυμπιακός από την ΑΕΚ το συγκεκριμένο παιχνίδι, έτσι όπως το έχασε.
Από κει και πέρα, όμως, να φτάσουμε στο σημείο ισοπέδωσης της δουλειάς του Βαλβέρδε ή στο να προσγειώνουμε τους παίκτες που πριν από μερικές μέρες εμείς απογειώσαμε, συγγνώμη αλλά τουλάχιστον δεν είναι λογικό.
Δεν θα πάω στο απλοϊκό ότι αν έμπαινε το πέναλτι, οι κριτικές και οι αναλύσεις θα είχαν άλλη (πανηγυρική) μορφή και οι παίκτες θα είχαν σήμερα ρεπό. Ούτε σε προτροπές αναμνήσεων των όσων όλοι μας λέγαμε από την αρχή αυτής της νέας προσπάθειας: ότι θέλουμε να δώσουμε πίστωση σε αυτή την ομάδα, ότι δεν θα την πρεσάρουμε εάν δεν έχει εξασφαλίσει το πρωτάθλημα από το Νοέμβριο, ότι θα αναγνωρίσουμε και λάθη που θα γίνουν. Διότι συνολικά όλοι αποδεχόμαστε ότι είναι μια υγιής προσπάθεια και ότι κάποια στιγμή θα έχει αποτελέσματα σε θέαμα, νίκες και κυρίως διάρκεια.
Θα πω μόνο ότι η μαγκιά θα ήταν να γίνονταν καυστικές κριτικές και να έπεφταν τα γκάζια μετά τη νίκη επί του ΠΑΟΚ στο Καραϊσκάκη, την περασμένη εβδομάδα. Ο Ολυμπιακός σε εκείνο το ματς ήταν χειρότερος σε απόδοση από το ντέρμπι με την ΑΕΚ. Είχε δεχτεί μεγάλη πίεση από τον ΠΑΟΚ και πήρε το ματς από την γκολάρα του Μιραλάς και από τη βλακεία του Ίβιτς να αποβληθεί.
Τότε δεν μπορεί η ομάδα να είχε το DNA του πρωταθλητή και να μην το έχει μια εβδομάδα μετά. Δεν μπορεί ο Ολυμπιακός να είναι μάγκας στο Παγκρήτιο και να γίνεται δάγκας τρεις μέρες μετά, απέναντι σε μία ομάδα που (και πάλι συγγνώμη) δεν είναι πολύ καλύτερη από τον Εργοτέλη.
Ο Μιραλάς έκανε λάθος πλασέ, ο Πάντελιτς έκανε πολλές μπούρδες στις επιλογές του, ο Ντουντού τα έκανε μαντάρα στο πέναλτι και στο καπνογόνο, ο Τάτσης αλλοιώσε το αποτέλεσμα με το οφσάιντ στον Ρόμενταλ κι ο Σιδηρόπουλος έπρεπε να διακόψει το παιχνίδι πριν από τη φάση του γκολ.
Λεπτομέρειες σημαντικές για την έκβαση του αγώνα και καθοριστικές για την εκτόξευση δίκαιων ή άδικων κραυγών προς τον Βαλβέρδε και τους παίκτες.
Ε όχι, όμως, και ικανές να προκαλέσουν μία τέτοια αναστάτωση μέσα την ομάδα και μία αμφισβήτηση άνευ προηγουμένου. Κυρίως από άτομα που λίγες μέρες πριν χοροπηδούσαν από τη χαρά τους για το θαύμα του νέου Ολυμπιακού που χτίζει ο Ερνέστο.
Μαστίγιο στους παίκτες και στον προπονητή, αλλά και καρότο γιατί οι πραγματικοί εχθροί είναι εκεί έξω. Και πλέον έχουν την ίδια φωνή και μιλάνε με τα ίδια λόγια. Υπαρκτοί και ανύπαρκτοι. Πλην, όμως, ενωμένοι. Μ΄αυτούς θα τα βάζουμε κάθε μέρα, με τα δικά μας θα τη βρούμε την άκρη…
Χρήστος Μεγγλίδης
