Το Μουντομπάσκετ έχει πλέον μπει στην τελική ευθεία και καλό είναι να το βάλουμε υπό ένα «ερυθρόλευκο» πρίσμα. Η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα συμπεράσματα από τα γήπεδα της Τουρκίας δεν είναι θετικά για τον Ολυμπιακό.
Αυτό, βεβαίως, πιθανότατα δεν σημαίνει τίποτε. Άλλωστε, ο Ολυμπιακός της νέας σεζόν θα έχει μπροστά του δυο-τρεις μήνες να μονταριστεί και να παρουσιαστεί έτοιμος την ερχόμενη άνοιξη. Πολύς καιρός, ειδικά για ένα ομαδικό άθλημα πρωταθλητισμού, όπως το μπάσκετ. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να κλείσουμε τα μάτια ή να κρυφτούμε πίσω από το δάκτυλό μας, μην αναγνωρίζοντας κάποια αρνητικά στοιχεία που προκύπτουν από τους αγώνες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Όπως, και να εντοπίσουμε και ορισμένους καλούς οιωνούς. Ας δούμε, λοιπόν, σιγά-σιγά τους παίκτες με «ερυθρόλευκο» ενδιαφέρον που αγωνίστηκαν ή συνεχίζουν να αγωνίζονται στην Τουρκία.
Ο… παλαβός Σέρβος
Αρχή με τον Μίλος Τεοντόσιτς, ο οποίος με ένα τρίποντο που θα μείνει στην ιστορία απέκλεισε την κορυφαία ομάδα του κόσμου την τελευταία τετραετία, Ισπανία, και έστειλε τη Σερβία στα ημιτελικά του Μουντομπάσκετ. Αυτός ο… θεοπάλαβος πιτσιρικάς είναι η επιτομή των συγκλονιστικών στιγμών. Και όταν ένας παίκτης έχει τη απαράμιλλη αυτή δυνατότητα να ξετυλίγει ένα θαυμαστό φιλμ από καταπληκτικές, μικρές και μεγάλες, στιγμές, τότε είναι βέβαιο ότι θα αφήσει το στίγμα του στο μπάσκετ. Ο Τεοντόσιτς είναι χάρμα ιδέσθαι, τελεία και παύλα. Είτε επειδή βγάζει από το καπέλο του απίθανες πάσες, είτε επειδή σκοράρει τρίποντα εκτός λογικής, είτε ακόμη-ακόμη επειδή τα… θαλασσώσει εξαιτίας της μανίας του να γίνει ήρωας. Αυτό το τελευταίο (μαζί με το ότι αγωνίζεται με σπασμένο δάκτυλο) είναι και ο λόγος που κάνει μέτριο έως κακό τουρνουά έως στιγμής. Και αυτό είναι που θα πρέπει να διαχειριστεί, ενόψει μάλιστα της συνύπαρξής του στον Ολυμπιακό με τον παίκτη που θα διαβάσετε στην επόμενη παράγραφο.
Ο «κόκκινος» Σπανούλης
Ναι, σωστά καταλάβατε, για τον Βασίλη Σπανούλη γίνεται ο λόγος. Ο Kill-Bill άρχισε το Μουντομπάσκετ με εξαιρετικές εμφανίσεις, κουβαλώντας την εθνική ομάδα στις πλάτες του. Ωστόσο, παρασύρθηκε και αυτός από τις μέτριες εμφανίσεις του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος, εγκλωβίστηκε απέναντι στις άμυνες ζώνης και δεν μπόρεσε να προσφέρει τα μέγιστα, ειδικά απέναντι στην Ισπανία. Η αλήθεια είναι ότι ο Σπανούλης φαίνεται ήδη να επηρεάζεται από την αρρωστημένη περιρρέουσα ατμόσφαιρα που αφορά στην απόφασή του να αφήσει τον Παναθηναϊκό για τον Ολυμπιακό. Όσο εγωιστής και παλικάρι και να είναι ο Λαρισαίος μοιάζει βέβαιο ότι θα χρειαστεί χρόνο για να… κουλαντρίσει την νέα κατάσταση.
Ο αναβαθμισμένος Μπουρούσης
Μπροστά σε νέα κατάσταση βρέθηκε και ο Γιάννης Μπουρούσης, σαν σκηνή μάλιστα από τα «προσεχώς» του Ολυμπιακού. Τί εννοούμε; Ο πολυσύνθετος ψηλός, ένεκα και των τιμωριών Φώτση, Σχορτσιανίτη, πήρε πολύ χρόνο συμμετοχής από τον Γιόνας Καζλάουσκας, κάτι που θα συμβεί και με τον Ντούσαν Ίβκοβιτς. Ο Μπουρούσης αγωνιζόταν 15-20 λεπτά μέσο όρο επί Γιαννάκη και από εκεί ξεκινούσε η «κόντρα» του με τον Δράκο. Εφέτος αναμένεται να έχει 30 λεπτά συμμετοχής ανά αγώνα. Όμως, αυτό δεν είναι απαραίτητα και ο δρόμος της ευτυχίας για τον 27χρονο σέντερ. Μην σας ξεγελούν τα νούμερά του στο Μπουντομπάσκετ, ο Μπουρούσης είχε ένα κακό τουρνουά. Αμυντικά αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα, επιθετικά… σουλάτσαρε έξω από τα 6μ25, ενώ τα δείγματα του ελλείμματος συγκέντρωσης είναι μπόλικα: είχε καυγάδες με τους συμπαίκτες του, με τους διαιτητές, με τον… Τάνιεβιτς, έμοιαζε να ασχολείται πιο πολύ με τα… τριγύρω παρά με το ίδιο το μπάσκετ.
Ο Αυστραλός και ο Σέρβος
Οι νέες προσθήκες του Ολυμπιακού, Ματ Νίλσεν και Μάρκο Κέσελι, είχαν καλές και λιγότερο καλές στιγμές. Ο Αυστραλός κατέθεσε στο παρκέ τα θετικά στοιχεία του, σε μια ομάδα που δεν έχει περιφέρεια, πάντως. Πρόκειται για εξαιρετικό παίκτη, ο οποίος βάζει πάνω από όλα την ομάδα, ξέρει καλά το άθλημα, κάνει πολλές δουλειές και χρησιμοποιεί πολύ το μυαλό του. Αυτό τον κάνει υπερ-χρήσιμο για μια ομάδα του επιπέδου του Ολυμπιακού, αλλά για 20 λεπτά. Για τα υπόλοιπα 20 της θέσης «4», οι Πειραιώτες χρειάζονται ακόμη έναν παίκτη, πιο κινητικό, πιο κοντό, ένα «τεσσάρι», του οποίου η εναλλακτική θέση θα είναι το «3» και όχι το «5», όπως του Νίλσεν. Όσο για τον Κέσελι, το Σερβάκι έχει καταπληκτικό σουτ. Αλλά, ως εκεί. Για τα υπόλοιπα χρειάζεται χρόνος και δουλειά. Πολύ πιο μονοδιάστατος από τον Μπιέλιτσα, ωστόσο ο τελευταίος δεν κάνει καλό Μπουντομπάσκετ. Με τον Βασιλόπουλο υγιή και τον Κέσελι «οπλισμένο», ο Ολυμπιακός θα ήταν καλυμμένος στο «3». Τώρα δεν είναι.
Οι… πρώην: Κλέιζα και Σόφο
Μεγάλο τουρνουά στην Τουρκία κάνει ο Λίνας Κλέιζα, ο οποίος οδηγεί μια μετριότατη Λιθουανία εκ τους ασφαλούς. Προσωπικά δεν ανήκω σε αυτούς που έβαλαν τα… κλάματα με τη φυγή του, ωστόσο το ταλέντο του είναι αδιαμφισβήτητο. Πάντως, ο Ολυμπιακός δεν μπορούσε να αποτρέψει αυτήν την απώλεια, οπότε δεν υπάρχει λόγος για περισσότερη κουβέντα. Αντίθετα, στο χέρι των «ερυθρολεύκων» ήταν η παραμονή του Σοφοκλή Σχορτσανίτη, ο οποίος είχε πολύ καλή απόδοση στο Μουντομπάσκετ. Βέβαια, ο άστατος και εκρηκτικός χαρακτήρας του θα ήταν σίγουρα πρόβλημα σε μια 9μηνη σεζόν. Και αυτό στάθμισαν, τόσο ο Ίβκοβιτς, όσο και ο… Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, οπότε ο Big Sofo βρέθηκε στο Τελ Αβίβ. Πάντως, καθαρά αγωνιστικά ήταν κρίμα να βλέπεις τον Σχορτισανίτη να… αλωνίζει στη ρακέτα και να ταΐζεται με συνέπεια από τον Σπανούλη και να ξέρεις ότι αυτό δεν θα συμβεί με τα «ερυθρόλευκα».
Οι… παρ’ ολίγον
Ας ρίξουμε μια ματιά και στους παίκτες που υπό προϋποθέσεις θα μπορούσαν να αγωνίζονταν στον Ολυμπιακό. Για τον Μπιέλιτσα, τα είπαμε. Δεν είναι καλός στην Τουρκία, αλλά από ταλέντο ξεχειλίζει. Τον Βουγιούκα τον πλήρωνε τρία χρόνια ο Ολυμπιακός για να πάει έτοιμος στον… Παναθηναϊκό, αλλά φάνηκε ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε συμπληρωματικούς ρόλους 5λέπτων, οπότε μικρό το κακό. Αντίθετα, ο Καϊμακόγλου είχε μόνο θετικές στιγμές και από τη στιγμή που λείπει από το «ερυθρόλευκο» ρόστερ ένα «τεσσάρι» στο στυλ του, είναι απορίας άξια πώς δεν ασχολήθηκε μαζί του ο Ολυμπιακός. Βαρύς και χωρίς συγκέντρωση ο Πρίντεζης, ο οποίος έμεινε πιο πίσω από τον Καϊμακόγλου στο ροτέισιον. Αν και προσωπικός υποστηρικτής του Air-Print, διακρίνω μια στασιμότητα και ένα γενικότερο έλλειμμα αυτοσυγκέντρωσης. Συνεπής και με εξαιρετικές στιγμές ο Ζήσης, έδειξε να επανέρχεται σε επίπεδο ομάδας πρωταθλητισμού Ευρωλίγκας. Όσο για τον διακαή πόθο; Ο Ρούντι δεν εντυπωσίασε, αλλά οι δυνατότητές του συγκλονίζουν το παρκέ.
ΥΓ: Απίστευτος παίκτης ο Δημήτρης Διαμαντίδης, ίσως δικαιούται το όνομά του να μπαίνει στην κουβέντα ακόμη-ακόμη και για τον κορυφαίο Έλληνα παίκτη όλων των εποχών. Αλλά, η απόφασή του να αποσυρθεί στα 30 χρόνια του από την εθνική ομάδα είναι απαράδεκτη. Είναι ντροπή, σε αυτήν την ηλικία, να λες «τέλος» στη φανέλα με το εθνόσημο. Ο Γκάλης στα 30 οδήγησε την Ελλάδα στη μεγαλύτερη στιγμή της ιστορίας της, το Ευρωμπάσκετ του 1987. Ο Γιαννάκης ήταν 31μισό όταν αποθεώθηκε στα γήπεδα της Αργεντινής, το 1990, και περίμενε μέχρι τα 37 για να συμμετάσχει σε Ολυμπιακούς Αγώνες (1996). Τριανταένα ήταν και ο Φασούλας, το 1994, όταν τα έβαζε με τον Σακίλ Ο’ Νιλ στο Τορόντο, στις κορυφαίες εμφανίσεις της καριέρας του. Στα 32 ο Φάνης μάγευε ακόμη στα γήπεδα της Ισπανίας, στο Ευρωμπάσκετ του 1997. Όσο είσαι ενεργός, θα πρέπει να είσαι διαθέσιμος για την εθνική, αυτή είναι η πάγια, προσωπική θέση μου.
Στέλιος Κυριάκογλου
