Η φυσιογνωμία του Σωκράτη Παπασταθόπουλου δέσποζε στην επιτυχημένη προσπάθεια της Εθνικής ομάδας να πάρει αποτέλεσμα στο Ζάγκρεμπ, αλλά σε ό,τι μας αφορά (διότι και ο Παπασταθόπουλος θα μπορούσε να μας αφορά αν δεν είχε χαθεί άδοξα λίγα χρόνια πριν), θα πρέπει να σταθούμε στην εξαιρετική εμφάνιση του Αβραάμ.
Η αλήθεια είναι ότι δεν είχε ξεκινήσει καλά τη σεζόν και άργησε να βρει τα πατήματά του, λόγω προφανώς της παρουσίας του στο Μουντιάλ, της καθυστερημένης εισόδου του στην προετοιμασία και στην απουσία του από τα πρώτα παιχνίδια της ομάδας στη σεζόν.
Ο Αβραάμ δεν ήταν καθόλου καλός ούτε εναντίον της Μακάμπι ούτε (πολύ περισσότερο) στο ματς με τον Ηρακλή, παρότι στο Ισραήλ είχε δίπλα του τον Μέλμπεργκ ώστε να μην υπάρχει η δικαιολογία του Καυτανζογλείου ότι δεν «έδεσε» καλά με τον Μοδέστο. Δεν είχε ταχύτητα στις αντιδράσεις του, δεν είχε τις γνωστές δυνάμεις ούτε καθαρό μυαλό.
Στα δύο παιχνίδια, όμως, της Εθνικής εγώ είδα τον πραγματικό Αβράμη. Τόσο κόντρα στην Γεωργία, όσο κυρίως στον αγώνα με τους Κροάτες. Στο Μάξιμιρ ο Αβραάμ ήταν αλάνθαστος. Δεν είχε ούτε μία ανεξέλεγκτη φάση, έκανε αμέτρητα κοψίματα σε τελικές πάσες ή σε έτοιμα σουτ των Κροατών, έβγαινε με το γνωστό σπιντάτο στιλ του σε κάθε μπάλα και είχε άριστες τοποθετήσεις στην περιοχή του Σηφάκη, αλλά και μακριά από αυτήν.
Η επιστροφή του Παπαδόπουλου στην γνωστή καλή κατάσταση δεν είναι κάποια είδηση πανηγυρισμού, διότι όλοι ξέραμε ότι κάποια στιγμή θα συνέβαινε. Είναι, ωστόσο, ένα ακόμη καλό σημάδι για έναν τομέα στον οποίο η ομάδα έδειξε στα πρώτα επίσημα παιχνίδια της στη σεζόν ότι χρειάζεται να συνέλθει: την αμυντική συμπεριφορά της δηλαδή. Και με τον Αβραάμ έτσι όπως πρέπει, τον Μέλμπεργκ (που αποβλήθηκε στο ματς της Σουηδίας με το Σαν Μαρίνο διότι…αναποδογύρισε έναν αντίπαλό του και δεν θα παίξει κόντρα στους Ολλανδούς στο επόμενο ματς) επίσης ανεβασμένο και τον Ραούλ Μπράβο ξανά στη θέση του, όλη η άμυνα του Ολυμπιακού θα αποκτήσει την συμπαγή εικόνα που έχει συνήθως με την συγκεκριμένη σύνθεσή της.
Χρήστος Μεγγλίδης
