Έχει την ευκαιρία (όπως ξαναέγραψα) ο Ευάγγελος Μαρινάκης μαζί με τον φίλο του Νικόλα Πατέρα να βάλουν ένα κοινό ισχυρό τείχος εναντίον των προβλημάτων του ελληνικού ποδοσφαίρου και να δώσουν από κοινού λύσεις σε ζητήματα αυτονόητα για τις μεγάλες ευρωπαϊκές λίγκες, αλλά δυσνόητα για το ελληνικό πρωτάθλημα.
Από την άλλη είναι απολύτως θεμιτό, λογικό και ρεαλιστικό (όπως μας έχει διδάξει η ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου) ότι στο βωμό του ανταγωνισμού για τον τίτλο και το Τσάμπιονς Λιγκ, θα πάνε πίσω και φιλίες και προθέσεις συνεργασίας και καλοί σκοποί. Είναι βέβαιο ότι και ο Μαρινάκης και ο Πατέρας θα βάλουν πάνω απ΄όλα τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό αντιστοίχως, αλλά υπάρχει ελπίδα (για τους υγιώς σκεπτόμενους) ότι η καλή σχέση τους θα μετριάσει τις πιθανότητες επικίνδυνων ρήξεων και εκτός ορίων αντιπαραθέσεων ανάμεσα στους δύο συλλόγους. Αν καταφέρουν και βάλουν στην άκρη ιδιοτελείς υποκινητές κόντρας και μεσάζοντες κρίσεων, θα έχουν πετύχει πολλά.
Από ‘κει και πέρα, ο Ολυμπιακός έχει ακόμη μία μεγάλη ευκαιρία. Να βάλει μια και καλή τέλος στην πράσινη πολυμετοχικότητα και να μετατρέψει σε παρενθετική και βελούδινη συμβίωση αυτή την επανένωση των μετόχων του Παναθηναϊκού. Πώς; Μα, πολύ απλά, παίρνοντας το πρωτάθλημα και αποδεικνύοντας στο γήπεδο ότι πράγματι είναι μία καλύτερη ομάδα από τον Παναθηναϊκό, κάτι που όλοι μας πιστεύουμε μετά τις ενισχύσεις της καλοκαιρινής περιόδου.Οι πράσινοι, βέβαια, έχουν μία μοναδική ικανότητα αυτοκαταστροφής τα τελευταία χρόνια, ενώ όποιος πιστεύει ότι η χτεσινή συμφωνία δεν είναι τίποτε περισσότερο από μία επιχειρηματική ανακωχή είναι μακριά νυχτωμένος.
Ο Ολυμπιακός, όμως, μπορεί με τον Βαλβέρδε και τους παίκτες του να δώσει μια τελευταία σπρωξιά προς τον πολυμετοχικό γκρεμό και να τους αναγκάσει να ψάχνονται το καλοκαίρι για αυξήσεις μετοχικών κεφαλαίων, εκατομμύρια ευρώ, δωρεές και…κληρονομιές.
Στο χέρι μας είναι…
Χρήστος Μεγγλίδης
