Το χθεσινό… σόου κακής συμπεριφοράς και αντιεπαγγελματισμού του Σοφοκλή Σχορτσανίτη, στον αγώνα της Εθνικής Ελλάδος με την Ακτή Ελεφαντοστού, θεωρώ πως έλυσε κάθε απορία σχετικά με τη στάση του Ολυμπιακού απέναντί του. Ο θηριώδης σέντερ δικαίωσε πανηγυρικά τόσο τη διοίκηση των “ερυθρολεύκων” όσο και τον Ντούσαν Ίβκοβιτς, που όχι απλά δεν τον κράτησαν στην ομάδα, αλλά που δεν μπήκαν ούτε στον κόπο να συζητήσουν μαζί του. Μαζί και τον κουμπάρο του “Ντούντα”, Ζέλικο Ομπράντοβιτς, που αρνήθηκε να τον πάρει στον Παναθηναϊκό, παρά τα συνεχόμενα παρακάλια των Γιαννακόπουλων οι οποίοι έψαχναν για ρελάνς μετά την… αρπαγή του Βασίλη Σπανούλη.
Από την πρώτη στιγμή που πάτησε το παρκέ στον αγώνα με την Ακτή Ελεφαντοστού, ο Σχορτσανίτης γκρίνιαζε. Πότε στους συμπαίκτες του, πότε στον πάγκο, πότε στους διαιτητές. Γκρίνιαζε γιατί δεν έπαιρνε την μπάλα. Γκρίνιαζε επειδή χρεώθηκε γρήγορα με φαουλ. Για το μόνο που δεν γκρίνιαξε ήταν για την χθεσινή ξαφνική κακοκαιρία στην Άγκυρα. Ζήτησε αλλαγή άνευ λόγου και αιτίας κι όταν ο Γιόνας Καζλάουσκας, ορθώς τον έγραψε στα παλιότερα των υποδημάτων του, απείλησε ότι θα κάνει αμέσως 5ο φάουλ για να βγει μια και καλή. Όσες φορές έγινε αλλαγή και πήγε προς τον πάγκο δεν έδωσε το χέρι στους προπονητές, ενώ στο τέλος του αγώνα αρχισε να φωνάζει προς τον Καζλάουσκας και τον συνεργάτη του Γιάννη Σφαιρόπουλο. Δηλαδή σε δύο εκ των ευεργετών του στο πρόσφατο παρελθόν.
Απαράδεκτη συμπεριφορά, αντιεπαγγελματική και καταδικαστέα. Όπως φυσικά απαράδεκτος ήταν και ο Ίαν Βουγιούκας, που δυσφόρησε όταν μπήκε στα τελευταία λεπτά, για να παίξει στο λεγόμενο garbage time, με τη διαφορά στα ύψη. Κι εδώ ακριβώς θα πρέπει να καταλάβετε πώς σκέφτεται ένας προπονητής σαν τον Ίβκοβιτς ή πέρυσι το καλοκαίρι, σαν τον Γιαννάκη, που προτιμούν να χάσουν έναν ταλαντούχο (μεν) αλλά προβληματικό (δε) παίκτη, στο βωμό της ομάδας. Ο Βουγιούκας ποτέ δεν έχει δώσει δικαίωμα στο παρελθόν. Το πιο πιθανό είναι να παρασύρθηκε από τη συνεχιζόμενη γκρίνια του Σχορτσανίτη και να έκανε κι αυτός τα ίδια. Όταν λοιπόν πας να φτιάξεις μία νεανική ομάδα, όπως ο Ίβκοβιτς, με παίκτες όπως οι Παπανικολάου, Σλούκας, Κέσελι, το τελευταίο που χρειάζεσαι στα αποδυτήριά σου είναι έναν σούπερ παίκτη με πολλές όμως… αποσκευές. Κάποιον που βάζει τον εαυτό του πάνω από την ομάδα, όπως (ξανα)έκανε ο Σχορτσανίτης, με κίνδυνο να χαλάσει την υπόλοιπη ομάδα και τ’ αποδυτήρια.
Για ένα τουρνουά, που μαζί με την προετοιμασία κρατάει βαριά βαριά ένα δίμηνο, ο προπονητής μπορεί και να ελέγξει κάποιες καταστάσεις αλλά και να κάνει τα στραβά μάτια σε κάποιες άλλες, όπως πολύ ορθά πράττει ο Καζλάουσκας. Ειδικά όταν μιλάμε για την εθνική που έχει 10 έμπειρους και μπαρουτοκαπνισμένους παίκτες, συμπεριφορές σαν του Σχορτσανίτη δεν είναι ικανές να χαλάσουν το κλίμα στα αποδυτήρια. Ίσα-ίσα προσφέρουν μπόλικο γέλιο στον πάγκο, όπως διαπιστώσαμε χθες. Όμως σε μία σεζόν διάρκειας 9 μηνών είναι λογικό ο προπονητής να διαλέξει τη σταθερότητα και τη σιγουριά. Από το άπλετο ταλέντο και την αυτοκαταστροφή. Πόσο μάλλον κάποιος σαν τον Ίβκοβιτς που δεν φημίζεται για τους συμβιβασμούς του απέναντι σε όσους κοιτούν πρώτα τον εαυτούλη τους και μετά την ομάδα.
Το πιο λυπηρό για τον Σχορτσανίτη είναι πως η συμπεριφορά του χάλασε αφού πρώτα έδεσε τον γάιδαρό του, υπογράφοντας συμβόλαιο με την Μακάμπι σε μια στιγμή που ήταν στα όρια της απελπισίας, μιας και δεν υπήρχε καμία σοβαρή πρόταση στα χέρια του. Αυτό δηλαδή σημαίνει πως ίσως η σοβαρή εικόνα που παρουσίασε την τελευταία του σεζόν με τον Ολυμπιακό να μην ήταν προϊόν ειλικρινούς μεταμέλειας και αλλαγής προς το καλύτερο, αλλά ένα καλό δόλωμα, ενόψει της λήξης του συμβολαίου του. Οι γνώστες πάντως δεν τσίμπησαν…
Νίκος Παπαϊωάννου
