Πολύ κουβέντα γίνεται για τις διαφορές ανάμεσα στο περυσινό και το εφετινό ρόστερ του Ολυμπιακού. Μην σκοτίζεστε… Η μεγάλη αλλαγή είναι μία: Η ομάδα πλέον θα βασίζεται στην (καταπληκτική) περιφέρεια, ενώ μέχρι πέρυσι διέθετε τη δύναμη ισχύος της κοντά στο καλάθι.
Τα… 70 λεπτά των Παπαλουκά, Τεοντόσιτς
Την περασμένη περίοδο ο Ολυμπιακός (βαυκαλιζόταν ότι) είχε την καλύτερη front-line της Ευρώπης. Και πραγματικά, μια ομάδα που διέθετε στις τάξεις της παίκτες όπως οι Κλέιζα, Μπουρούσης, Σχορτσιανίτης, Βούιτσιτς και Τσίλντρες (στο “ζωγραφιστό” ήταν ο χώρος δράσης και του Αμερικανού, μη γελιέστε) μπορούσε να τρομάξει κάθε αντίπαλο με το τόσο συσσωρευμένο ταλέντο. Αντίθετα, για την περιφέρεια η περυσινή χρονιά άρχιζε με πολλά ερωτηματικά δεδομένου ότι μοναδικά καθαρά πλέι-μέικερ ήταν ο Παπαλουκάς και ο Τεοντόσιτς, μάλιστα ο δεύτερος προερχόταν από κακή σεζόν, ενώ οι Χαλπερίν και Γουέιφερ συνοδεύονταν από αμφισβήτηση για διαφορετικούς ο καθένας λόγους. Παρά τις διορθωτικές κινήσεις με τους Πεν και Μπέβερλι, στα κρίσιμα ματς οι “ερυθρόλευκοι” χρειαζόταν να επιστρατεύσουν για 70 λεπτά το δίδυμο Παπαλουκά, Τεοντόσιτς. Ο “Τσάρος” είναι γνωστό ότι κάνει τη διαφορά όταν έχει την άνεση να αγωνίζεται για 15-20 λεπτά, ενώ ο Σέρβος άσος τον Μάιο είχε πια εμφανίσει σημάδια κόπωσης.
Πλέον, ο νέος Ολυμπιακός θα έχει στη φαρέτρα του, όχι μόλις δύο, αλλά τέσσερα πρωτοκλασάτα πλέι-μέικερ: στους δυο “εγκεφαλικούς” Παπαλουκά, Τεοντόσιτς προστέθηκε ο υπερηχητικός Σπανούλης και ο πολυδιάστατος Λούκας. Όλοι τους μπορούν να παίξουν και στις δύο, ου μην και στις τρεις, θέσεις της περιφέρειας, όλοι τους μπορούν να δημιουργήσουν, όλοι τους μπορούν να σκοράρουν. Ας ρίξουμε μια ματιά στο αγωνιστικό στυλ του καθενός για να αποκτήσουμε μια αίσθηση για το τι να περιμένουμε από την περιφερειακή γραμμή των Πειραιωτών την περίοδο που ξεκινά σε 45 περίπου μέρες.
Ο “Τσάρος” των 15 λεπτών
Ο αρχηγός του Ολυμπιακού αναμένεται να αναλάβει το ρόλο που είχε στα χρόνια του στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Θα είναι η μεγάλη προσωπικότητα εντός και εκτός παρκέ, ο άνθρωπος που κάνει τους συμπαίκτες του καλύτερους. Η ειδοποιός διαφορά θα έγκειται στο γεγονός ότι πρώτον δεν θα χρειάζεται να μένει στο παρκέ πάνω από τα αγαπημένα του 15-20 λεπτά, και δεύτερον ότι θα απαλλαγεί από το άγχος να αποδείξει πράγματα στο απαιτητικό “ερυθρόλευκο” κενό, αφού ο Ολυμπιακός του 2011 θα έχει για καθοδηγητή τον Βασίλη Σπανούλη. Ο “Τσάρος” θα έχει την ευκαιρία να κάνει την διαφορά, να ελέγχει το ρυθμό του αγώνα, να αλλάζει τη ροή του ερχόμενος από τον πάγκο, να παίρνει τα ηνία γνωρίζοντας ότι για τα υπόλοιπα (σκορ, έκρηξη, σουτ, γρήγορα πόδια) θα φροντίσουν άλλοι και κυρίως ο Kill-Bill.
Ο υπερηχητικός V-Span
Ο τελευταίος θα προσφέρει όλα όσα έλειπαν από τους “ερυθρολεύκους” τα προηγούμενα χρόνια. Διεισδυτικότητα, ταχύτητα, δημιουργία προσωπικών φάσεων, πίεση στην μπάλα, καίρια split-out, πρωτοβουλίες, αυτοπεποίθηση στα καθοριστικά λεπτά. Αποτελούσε για χρόνια κοινή πεποίθηση ότι ο Ολυμπιακός χρειαζόταν έναν παίκτη τύπου Σπανούλη, άλλωστε πέρυσι προσπάθησε να αποκτήσει τον Χόλντεν (ένα γκαρντ από παρόμοια μήτρα με αυτή του Λαρισαίου), και τελικά κατάφερε να προσθέσει στη μηχανή του τον ίδιο τον MVP του Παναθηναϊκού την τελευταία διετία. Θα χρειαστεί, βέβαια, χρόνο προσαρμογής ο V-Span προκειμένου να διαχειριστεί το γεγονός ότι μεταπήδησε από τον έναν “αιώνιο” στον… σωστό, αλλά πρόκειται για τόσο ανταγωνιστικό και εγωιστή παίκτη που θα τα καταφέρει άψογα.
Ο καθοριστικός Μίλος
Ο Τεοντόσιτς μεταμορφώθηκε εν μια (πολωνική) νυκτί από παρεξηγημένο ταλέντο στον πλέον αναντικατάστατο “ερυθρόλευκο” την περυσινή σεζόν. Έκανε πράγματα και θαύματα στο παρκέ, τόσο χάρη στις εμπνεύσεις του που χάρισαν μια… στοίβα από χάι-λάιτ, όσο και χάρη στο τσαγανό του, το οποίο έδωσε στον ίδιο ένα βραβείο MVP της κανονικής περιόδου της Ευρωλίγκας και στον Ολυμπιακό έναν ηγέτη για πολλά χρόνια. Δεν θα αλλάξουν πολλά στο νέο ρόλο του. Με δεδομένο ότι ο Ντούσαν Ίβκοβιτς θα χαλιναγωγήσει τον άκρατο ενθουσιασμό του, θα τιθασεύσει το κάποιες φορές… οργισμένο ταλέντο του, το μόνο στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί θα είναι η αγωνιστική συνύπαρξή του με τον Σπανούλη. Καλύτερος σουτέρ ο Σέρβος, πιο διεισδυτικός ο Έλληνας, λογικά θα βρίσκονται κάμποση ώρα παρέα στο παρκέ και αυτή θα είναι η μεγάλη πρόκληση για τον “Ντούντα”.
Ο πολυδιάστατος Λούκας
Πέρυσι, κάποιοι τον ονόμασαν “Διαμαντίδη των φτωχών”. Δεν είχαν πολύ άδικο. Ο (επίσης) αριστερόχειρας Αμερικανός διαθέτει πολλά από τα στοιχεία του παιχνιδιού του αρχηγού του Παναθηναϊκού. Μακριά άκρα, άνοιγμα χεριών σχεδόν στα δύο μέτρα παρά ότι το ύψος του είναι πιο κοντά στο 1μ90, αμυντική προσήλωση, ομαδικό πνεύμα, εκρηκτικότητα, ταχύτητα στις αντιδράσεις, απειλή έξω από τα 6μ25, ικανότητα να αγωνιστεί σε τρεις θέσεις της πεντάδας. Ο Λούκας αποτελεί εξαιρετική προσθήκη στο “ερυθρόλευκο” ρόστερ και θα βρει κάμποσο χρόνο συμμετοχής, διότι προσθέτει πράγματα που λείπουν από το τρίο των ηγετών Παπαλουκά, Τεοντόσιτς, Σπανούλη. Στο Μαρούσι, ο Λούκας έπαιρνε βέβαια και “τραβηγμένες”, ή καλύτερα είχε και αρκετές προσωπικές ενέργειες, αλλά αυτές θα τις αφήσει κατά μέρος για τους Τεοντόσιτς, Σπανούλη. Ο 26χρονος Αμερικανός διαθέτει την οξυδέρκεια να κατανοήσει το ρόλο του στο λιμάνι και μοιάζει να “κουμπώνει” ιδανικά στην περιφέρεια του Ολυμπιακού.
Βέβαια, πάλι θα ρωτήσει κάποιος “καλά, όλα τόσο καλά είναι καμωμένα”; Όχι, πάντοτε υπάρχουν περιθώρια για βελτιώσεις. Το ερωτηματικό για την εφετινή περιφέρεια των “ερυθρολεύκων” ανακύπτει έως στιγμής στη θέση “3”. Με δεδομένη την πολύμηνη απουσία του Βασιλόπουλου, το ερωτηματικό που συνοδεύει πάντα έναν παίκτη που επιστρέφει από δανεισμό (Πελεκάνος) και την… ηλικία των Κέσελι και Παπανικολάου, ο Ολυμπιακός είναι πασιφανές ότι δεν διαθέτει το πρωτοκλασάτο “τριάρι”. Είναι στο χέρι του Ίβκοβιτς να αποδείξει ότι δεν το χρειάζεται κιόλας…
Στέλιος Κυριάκογλου
