Ξέρω ότι αν αυτά που θα γράψω δημοσιεύονταν σε κάποιο “αντικειμενικό” μέσο, πολλοί θα έπεφταν να με φάνε. Ξέρω, επίσης, πολύ καλά ότι τέτοιου είδους συγκρίσεις δεν έχουν ιδιαίτερο νόημα, αρκετές φορές μάλιστα ανεβάζουν τα μυαλά πάνω από τα κεφάλια. Είναι, λοιπόν, υπερβολικός ο χαρακτηρισμός “Έλληνας Μέσι” για τον Φετφατζίδη ή τον Νίνη. Δεν είναι καθόλου, όμως, υπερβολή - κατά τη γνώμη μου - η άποψη ότι ο Φετφατζίδης είναι καλύτερος από τον Νίνη.
Μπαίνω σε αυτή τη λογική, με αφορμή κάποιες συζητήσεις που έκανα τις τελευταίες ημέρες (και ειδικά μετά τον αγώνα με τον Ηρακλή που είδε τον Φέτφα και το ευρύ κοινό) με φίλους του ΠΑΟ και της ΑΕΚ. Οι κίτρινοι το έλεγαν φόρα παρτίδα, οι πράσινοι το μουρμούραγαν: είναι καλύτερος από τον Νίνη.
Συμφωνώ, επίσης, 100% με σχόλιο που διάβασα σε άλλο σάιτ: με την κουβέντα για την ήττα από τον Ηρακλή, τις επιλογές του Βαλβέρδε, τα λάθη του διαιτητή και όλο το νταβαντούρι, πέρασε σε δεύτερη μοίρα η ανατολή ενός νέου αστέρα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Και δεν είναι πολλοί πανάθεμά μας, κρίμα είναι…
Ο Φετφατζίδης είναι 19,5 ετών, σχεδόν οκτώ μήνες μικρότερος του Νίνη. Η μεγάλη διαφορά στην έως τώρα επαγγελματική πρόοδό τους είναι ότι ο Νίνης έχει ήδη επτά (!) χρόνια στον Παναθηναϊκό, ενώ ο Φετφατζίδης πήγε στον Ολυμπιακό πρόπερσι, σε ηλικία 18 ετών. Συνεπώς ο άσος του ΠΑΟ είχε την ευκαιρία να δουλέψει το τεράστιο ταλέντο του σε σοβαρά πρότυπα πολύ περισσότερο από τον δικό μας, ο οποίος μπήκε σε συνθήκες επαγγελματικής ομάδας σε μεγάλη ηλικία κι ενώ μια τριετία φόρτωνε γκολ τις ερασιτεχνικές εστίες με τη φανέλα του Κεραυνού Γλυφάδας. Με όλο το συμπάθειο και το σεβασμό στον Κεραυνό, η απόσταση σε χρόνο και δουλειά εξέλιξης γίνεται κατανοητή στη σύγκριση της πορείας των δύο παικτών.
Με τη συμμετοχή του σε πολλά παιχνίδια πρωταθλήματος αλλά και με ήδη μεγάλη ευρωπαϊκή εμπειρία, ο Νίνης έχει προλάβει να φτιάξει ένα σημαντικό όνομα στη διεθνή αγορά, έχει κοστολογηθεί με πολλά εκατομμύρια ευρώ και είναι στέλεχος της μεγάλης Εθνικής ομάδας. Ο Φετφατζίδης έχει παίξει σε μερικά φιλικά ματς του Ολυμπιακού, σε κανά δυο διάσπαρτα επίσημα, πέρσι στο πρωτάθλημα, και ουσιαστικά τώρα μπαίνει στο κουρμπέτι.
Κι όμως… Αυτό που είδε όλη η Ελλάδα στο Καυτανζόγλειο (και που εμείς βλέπαμε εδώ και δύο χρόνια στην U21 και στις προπονήσεις στου Ρέντη) δεν χωράει αμφισβητήσεις. Το παιδί αυτό, με όλη την απαραίτητη συμβουλευτική συμπαράσταση από την ομάδα του και το οικογενειακό και επαγγελματικό περιβάλλον του, δεν έχει προηγούμενο εδώ και πάρα πολλά χρόνια στο ελληνικό ποδόσφαιρο και έχει τόσο μέλλον όσο κανείς άλλος φέρελπις παίκτης εδώ και επίσης πάρα πολλά χρόνια.
Στιγμιότυπο σαν εκείνο με την ντρίμπλα στον (πολύ καλό) μπακ του Ηρακλή Πάμπλο Λίμα, είχαν να το δουν οι θαμώνες του Καυτανζογλείου από την εποχή του μεγάλου Βάσια. Τέτοια ικανότητα απελευθέρωσης από τον προσωπικό αντίπαλο και εκμετάλλευσης του χώρου, ψάχνεις να τα βρεις σε αγώνες και παίκτες υψηλού ευρωπαϊκού επιπέδου.
Αγωνιστικά ελαττώματα ασφαλώς υπάρχουν, όπως και περιθώρια μεγάλης βελτίωσης. Αν όλα, όμως, κυλήσουν βάσει σχεδίου, προγράμματος και επαγγελματικής ευσυνειδησίας από τον ίδιο και τον περίγυρό του, είναι θέμα (λίγου) χρόνου να ξεφυτρώσουν διεθνείς ύμνοι και αφιερώματα για το νέο πολύ μεγάλο αστέρι του ελληνικού πρωταθλήματος.
Ο συμπαθέστατος και αξιοπρεπής Βίκτορ Μουνιόθ, στο σύντομο πέρασμά του από τα μέρη μας, άφησε για πάντα το όνομά του στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου ως ο προπονητής που έριξε στα βαθιά και έβαλε στη ζωή μας τον Σωτήρη Νίνη.
Ο Ερνέστο Βαλβέρδε θα μείνει για πολύ περισσότερα πράγματα από τον συμπατριώτη του στις ελληνικές ποδοσφαιρικές μνήμες. Ας είναι το σπουδαιότερο ότι πήρε το ρίσκο εκείνη τη βραδιά της 28ης Αυγούστου του 2010 να εμπιστευτεί τον Γιάννη Φετφατζίδη και να ανοίξει την αυλαία μιας πολύ μεγάλης καριέρας…
Χρήστος Μεγγλίδης
