Καλύτερη λύση για την θέση του μάνατζερ της ομάδας, δεν υπήρχε από εκείνη που σκαρφίστηκαν στον Ολυμπιακό. Δηλαδή να επωμιστεί και αυτά τα καθήκοντα (μαζί μ’ εκείνα του βοηθού του Ντούσαν Ίβκοβιτς) ο Μίλαν Τόμιτς. Το αν ήταν ιδέα των Αγγελόπουλων ή του “Ντούντα” δεν έχει καμία σημασία. Η ουσία είναι πως η θέση αυτή ήταν ουσιαστικά ορφανή από τότε που ο Παναγιώτης Γιαννάκης αποφάσισε ότι δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις ο Σταύρος Ελληνιάδης και εισηγήθηκε την πρόσληψη του Νίκου Μπουντούρη. Από την εποχή του Γιάννη Γιαννάκη και στη συνέχεια του Τάκη Λιβιεράτου, αλλά και του Ελληνιάδη, ο μάνατζερ του Ολυμπιακού είχε φωνή και άποψη. Επί Μπουντούρη είναι σίγουρο ότι δεν ακούσαμε φωνή. Εκτός κι αν φώναζε στους διαιτητές, στα τάιμ άουτ ή στη διάρκεια των αγώνων ο Τόμιτς. Όσο για την ἀποψη; Αφήστε το καλύτερα.
Τώρα, όμως, ο πάγκος του Ολυμπιακού αποκτά φωνή. Και μάλιστα φωνή την οποία σέβονται κατ’ αρχήν οι Ολυμπιακοί (φίλαθλοι και παίκτες), καθώς ο Τόμιτς αποτελεί σύμβολο της ομάδας μπάσκετ, αλλά και οι αντίπαλοι.
Θα αναρωτηθείτε δικαίως, “μα καλά από την παρουσία και μόνο του Μίλαν θ’ αλλάξουν ξαφνικά τα… κόζα με τους διαιτητές;”. Η απάντηση είναι “όχι”. Απλά δεν θα περνά τίποτε στο ντούκου και το κυριότερο, με τους διαιτητές θα ασχολείται ένας από τον πάγκο και δεν θα χτυπιούνται όλοι σαν κομπρεσέρ όπως γινοταν μέχρι πρόσφατα. Γιατί και οι διαιτητές θέλουν… τρόπο, σταράτες κουβέντες όταν πρέπει κι εκεί που πρέπει και όχι διαρκή γκρίνια για ψύλλου πήδημα.
Ταυτόχρονα αυτή είναι ευκαιρία καριέρας για τον Τόμιτς, ο οποίος θα ισορροπεί ανάμεσα σε δύο βάρκες πλέον. Βοηθός προπονητή και μάνατζερ. Πώς το ερμηνεύω; Ότι σε δύο χρόνια, οπότε και λήγει το συμβόλαιο του Ίβκοβιτς και ίσως μαζί με αυτό η λαμπρή του καριέρα στην προπονητική, ο Ολυμπιακός θα εχει την πολυτέλεια στο πρόσωπο του Τόμιτς να βρει τον ιδανικό υποψήφιο είτε για την θέση του χεντ κόουτς ή για εκείνη του τζένεραλ μάνατζερ. Έναν άνθρωπο “ψημένο” προπονητική πλάι στον δάσκαλο Ίβκοβιτς και μπαρουτοκαπνισμένο σε σχέση με τα “μανατζερικά” από μία θέση που απαιτεί μαγκιά, τσαμπουκά, σπιρτάδα και διορατικότητα.
Νίκος Παπαϊωάννου
