Παρακολουθώντας εξ αποστάσεως και… υποβρυχίως (λόγω θερινής αδείας) τη μεταγραφική δραστηριότητα του Ολυμπιακού, θα ήθελα να κάνω μια μικρή εισβολή στο χώρο που καλύπτει αγόγγυστα και συναδελφικά αυτές τις μέρες ο (φίλος και Θρύλος) Παναγιώτης Γκαραγκάνης.
Οι κινήσεις της διοίκησης μπορεί να μην εκτοξεύονται από τορπιλάκατους ή από βομβαρδιστικά, αλλά έχουν μία συνέπεια προς την κατεύθυνση της λογικής. Ο Ιμπαγάσα δεν είναι Μέσι (όπως παρατήρησε κάποιος φίλος), αλλά είναι ένας αξιόπιστος επιθετικός χαφ, με παραστάσεις εξωπραγματικές για τα ελληνικά δεδομένα και με εγγυήσεις ότι μπορεί να δώσει το κάτι παραπάνω στον δημιουργικό τομέα. Ο Ρόμενταλ έδειξε και προσφάτως στο Μουντιάλ ότι είναι εξτρέμ επιπέδου Γκαλέτι και ότι έχει όλες τις προδιαγραφές για να κάνει περίπατους και στροφιλίκια στις αντίπαλες του Ολυμπιακού άμυνες, εντός και εκτός συνόρων. Ο Χολέμπας είναι άγνωστος σε εμάς, αλλά πολύ γνωστός στον προπονητή μας και έρχεται για μία θέση που δεν ήταν πρώτης προτεραιότητας σε ενίσχυση, ωστόσο αποδείχτηκε σύντομα ότι έπρεπε να καλυφθεί.
Ο μεταγραφικός δρόμος είναι ακόμη μακρύς και κατά τη γνώμη μου (νομίζω ότι συμπίπτει με των αρμοδίων) θα πρέπει να έχει σταθμούς οπωσδήποτε έναν κεντρικό χαφ υψηλού επιπέδου, έναν ακραίο τύπου Νενέ, έναν ακόμη στόπερ και ίσως έναν σέντερ φορ. Στο τελευταίο βάζω “ίσως”, διότι με το σύστημα που έχει αποφασίσει ο Λίνεν για έναν καθαρό φορ στην ενδεκάδα, η παρουσία στο ρόστερ των Ντιόγκο, Ντάρμπισιρ και Μήτρογλου σημαίνει ότι (αν αποκτηθεί κι άλλος) θα μένουν τρεις κυνηγοί επιπέδου σε πάγκο ή εξέδρα. Κι αν τώρα που παίζει βασικός ο Ντιόγκο, μπορεί να μουρμουράνε Ματ και Μήτρογλου, η τριπλή μουρμούρα ίσως γίνει πολύ “ενοχλητική” κάποια στιγμή. Θυμάμαι, βέβαια, ότι πέρσι τέτοια εποχή γκρινιάζαμε κάποιοι εδώ μέσα ότι αυτή η τριάδα επιθετικών δεν αρκούσε για τον Ολυμπιακό στο Τσάμπιονς Λιγκ, χωρίς καν να έχουμε στο μυαλό μας ότι λόγω των τραυματισμών του Βραζιλιάνου και του Άγγλου θα έμενε μόνος κι έρημος φορ στο ρόστερ γα μισή σεζόν ο Μήτρογλου! Άρα, όλα πρέπει να προβλέπονται.
Προσωπικά, είμαι αρκετά ικανοποιημένος από τον τρόπο με τον οποίο φορτώνεται σιγά-σιγά το ρόστερ, με παίκτες σε θέσεις που πονάει η ομάδα. Και ακόμη περισσότερο με τις διαβεβαιώσεις ότι η προσπάθεια ενίσχυσης θα συνεχιστεί, με την απόκτηση ποδοσφαιριστών πρώτης γραμμής. Έστω κι αν ο κόσμος δεν μαζεύεται στα αεροδρόμια, είναι σημαντικό ότι η ομάδα μαζεύεται πάλι και βουλώνει τις τρύπες της.
Είναι σα να λέμε “φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι”. Και μόλις γεμίσει το σακούλι, τότε ας ζητήσουμε και στο ποδόσφαιρο καμμιά βόμβα σαν του… Σπανούλη! Ξαναβάζω τη μάσκα μου και τα λέμε μετά την Μπέσα.
Χρήστος Μεγγλίδης
