Τα κλειδιά, λοιπόν, στον Ντούσαν Ίβκοβιτς. Για πρώτη φορά από την στιγμή που το κουμάντο του Ολυμπιακού ανέλαβαν οι αφοί Αγγελόπουλοι, το τιμόνι της ομάδας το αναλαμβάνει ένας Σέρβος. Έχετε συνειδητοποιήσει την τεράστια αλλαγή στην φιλοσοφία της ομάδας σε σχέση με όλα τα προηγούμενα πέντε χρόνια; Ας ξετυλίξουμε το κουβάρι σιγά-σιγά για να καταλάβουμε το μέγεθος της αλλαγής, με την επιλογή του εμβληματικού “Ντούντα” για την τεχνική ηγεσία.
Οι διοικητικοί ηγέτες του Ολυμπιακού λατρεύουν το μπάσκετ. Ειδικότερα, ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος ανήκει στους αυθεντικούς ρέκτες της πορτοκαλί μπάλας: παρακολουθεί ανελλιπώς αγώνες, γνωρίζει ένα σωρό παίκτες και από τις δυο όχθες του Ατλαντικού, παίζει ο ίδιος σε κάθε ευκαιρία (”χεράς” από τους λίγους ο πρόεδρος), είναι μανιακός με το NBA και όλη τη φιλοσοφία γύρω από τον “μαγικό κόσμο” της καλύτερης λίγκας στον πλανήτη. Το μεγαλύτερο όνειρό του ήταν να δημιουργήσει έναν Ολυμπιακό βγαλμένο από το NBA, σε όλους τους τομείς. Να φέρει στο γήπεδο Ολυμπιακούς να διασκεδάσουν και να γιορτάσουν με το μπάσκετ. Σε κάποια σημεία τα κατάφερε, κάπου αλλού απέτυχε οικτρά, σε μερικά θα προσπαθήσει ξανά.
Η “άλλη” προσέγγιση
Στα γρήγορα θα απαριθμήσω μερικές μόνο ενέργειες του Π. Αγγελόπουλου που έκαναν τους ερυθρόλευκους να φέρνουν στα πρότυπα του NBA: η έλευση παικτών όπως (κυρίως) ο Τσίλντρες (αλλά) και ο Κλέιζα, το merchandize με τις φανέλες, τα happenings στο γήπεδο με διαγωνισμούς και σουτ από το κέντρο, τα οικογενειακά εισιτήρια, οι μεσημεριανές ώρες έναρξης, οι Media Days για τους δημοσιογράφους, “ειδικά” δώρα και εκδηλώσεις (θυμηθείτε την παρουσία των Ντέιβιντ Ρίβερς και Έντι Τζόνσον στο Βερολίνο), η ανακαίνιση των αποδυτηρίων στο ΣΕΦ, μια γενικότερη “διαφορετική” προσέγγιση, πιο “αμερικανική” αν θέλετε, αλλά και πιο “αθλητική” ματιά στο μπάσκετ. Ψυχαγωγία, αγάπη για το άθλημα, χειροκρότημα, τρεις ευχάριστες ώρες στο γήπεδο, αλλά και νίκες.
Υπό αυτό το πρίσμα, οι διοικητικοί ηγέτες του Ολυμπιακού εμπιστεύτηκαν τους προηγούμενους τρεις προπονητές: Καζλάουσκας, Γκέρσον και Γιαννάκη. Ο Λιθουανός είναι εκπρόσωπος μιας σχολής που αρέσκεται στο “αθλητικό” μπάσκετ, την πολλή κίνηση χωρίς την μπάλα, το τρέξιμο, τα εύκολα καλάθια, ενώ ο ίδιος ενθαρρύνει και την ιδιωτική πρωτοβουλία. Λάτρης της τελευταίας είναι και ο Πίνι Γκέρσον, ακόμη ένας προπονητής που περιμένει περισσότερα στην επιθετική άκρη του παρκέ απ’ ότι στην αμυντική. Αλλά, ακόμη και όταν το χρίσμα δόθηκε στον Παναγιώτη Γιαννάκη, ο στόχος δεν άλλαξε. Ο “Δράκος” έβαλε (καλώς ή κακώς) νερό στο κρασί της φιλοσοφίας του και προσπάθησε να φτιάξει μια ομάδα (ξένη στα “πιστεύω” του, αλλά) ελκυστική στα μάτια της εργοδοσίας του.
Ο… Ριέρα και το τέλος της αθωότητας
Παρά το γεγονός ότι έγιναν μεγάλα βήματα προόδου -επί της ουσίας ο Ολυμπιακός έχει πια επιστρέψει για τα καλά στην κορυφογραμμή της Ευρώπης αν ξεχνιέστε- το ταμείο έγραψε μόλις ένα Κύπελλο Ελλάδας. Και, δυστυχώς, στην (ώρες-ώρες πολύ στενόμυαλη) νοοτροπία μας, αυτό που μετράει είναι ποιος παίρνει το Ελληνικό Πρωτάθλημα. Ούτε Φάιναλ Φορ, ούτε καρφώματα, ούτε NBAers, ούτε ένα διασκεδαστικό τρίωρο στο ΣΕΦ, τίποτε. Ποιος νους μπορεί να χωρέσει ότι στο αεροδρόμιο για τον Ριέρα έτρεξαν περισσότεροι φίλοι του Ολυμπιακού, από όσοι επισκέπτονταν το ΣΕΦ στους περισσότερους αγώνες της περυσινής Α1;
Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε στους πρόσφατους τελικούς, εις διπλούν μάλιστα: πρώτα ήταν η απροκάλυπτη αλλοίωση αποτελέσματος του τρίτου ματς απέναντι στον Παναθηναϊκό, η οποία δεν επέτρεψε στον Ολυμπιακό να διεκδικήσει τον τίτλο στην έδρα του. Ακολούθησε το αηδιαστικό πλήγμα που προκάλεσε μερίδα των ίδιων των ερυθρόλευκων οπαδών με τις αποκρουστικές εικόνες στο ΣΕΦ, στον τέταρτο τελικό. Έχω την εντύπωση, ότι αυτά τα γεγονότα πείσμωσαν τους Αγγελόπουλους, αλλά τους έκαναν να αλλάξουν και προσέγγιση στα πράγματα.
Ο “Ντούντα” και το NBA
Τί εννοώ; Οι ηγέτες των Πειραιωτών μάλλον αποδέχθηκαν ότι –από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός, κακά τα ψέματα, δεν έχει αυτό που λέμε αυθεντικό “μπασκετικό” κοινό- ο τρόπος για να το δημιουργήσουν δεν είναι τα πρότυπα του NBA, όπως ίσως αρχικά πίστευαν. Ο τρόπος είναι να νικήσουν τον Παναθηναϊκό και να πάρουν το Πρωτάθλημα. Είτε με γρήγορο είτε με αργό μπάσκετ, είτε με τον Τσίλντρες είτε με τον Μπιέλιτσα, είτε με εντυπωσιακά alley-hoop είτε με δουλεμένα πικ-εν-ρολ, είτε με αεροπλανικά καρφώματα είτε με ξενέρωτα λέι-απ. Οπότε, τα κλειδιά του μαγαζιού δόθηκαν στον Ίβκοβιτς. Τον πιο “σοφό” από όλους τους σοφούς, τον πιο… Σέρβο από όλους τους Σέρβους, τον καλύτερο –αν θέλετε τη γνώμη μου- προπονητή της τελευταίας 25ετίας, αλλά έναν άνθρωπο που έχει δει σε όλη τη ζωή του όσο NBA βλέπει ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος σε μια… εβδομάδα!
Στέλιος Κυριάκογλου
