Είναι αυτοκαταστροφικό, αστείο μέχρι πικρών δακρύων και τόσο πολύ κουραστικό να τρωγόμαστε με τα ρούχα μας, ακόμη δεν άρχισε η νέα προσπάθεια.
Αναφέρομαι, φυσικά, στο θέμα προπονητή και σε μία μουρμούρα που ήδη είναι σε εξέλιξη, με αφορμή την μετριότατη εμφάνιση και την αγχώδη νίκη επί της Μακάμπι, αλλά και γενικότερα την ανετοιμότητα της ομάδας.
Υπενθυμίζοντας ότι ευθύς εξ αρχής δεν ήμουν φανατικός υπέρμαχος της επιλογής Λίνεν και επίσης ότι σε αρκετές περιπτώσεις έως τώρα δεν έχω αποφύγει την κριτική σε κάποιες εμμονές που δείχνει να έχει ο Γερμανός προπονητής, ειδικά σε ό,τι αφορά το σύστημα της ομάδας, δεν μπορώ παρά να κάνω κάποιες απλές επισημάνσεις, με οδηγό όσα είδαμε σε αυτό το ελάχιστο πρώτο δείγμα παιχνιδιών.
Ο Ολυμπιακός, σε αυτά τα τρία πρώτα επίσημα παιχνίδια της περιόδου, έχει αγωνιστεί δίχως τον βασικό δεξιό μπακ του (Τοροσίδης), τον έναν εκ των βασικών στόπερ (Αβραάμ), τον βασικό αμυντικό χαφ (δεν έχει αποκτηθεί), τον βασικό αριστερό εξτρέμ (Ριέρα), τον βασικό πλέι μέικερ (Ιμπαγάσα), ο βασικός δεξιός εξτρέμ (Ρόμενταλ) έχει παίξει σε ένα παιχνίδι, ενώ πιθανώς δεν έχει αγωνιστεί και ο βασικός σέντερ φορ, εφόσον οριστικοποιηθεί η απόφαση απόκτησής του. Δηλαδή 6-7 παίκτες, που θα είναι στην πρώτη γραμμή όλη τη σεζόν, δεν έχουν παίξει ακόμη! Τί κριτική να γίνει, λοιπόν, και πόσο σοβαρά μπορούν να αντιμετωπιστούν αγωνίες του τύπου “δεν ρολάρει η ομάδα, ας έχει το νου του ο προπονητής”;
Επιπλέον: o Λίνεν έχει να αντιμετωπίσει και τα (λογικά έως ένα βαθμό) σκαμπανεβάσματα στην απόδοση ποδοσφαιριστών από το ένα ματς στο άλλο, με συνέπεια να βρίσκεται ήδη εκτεθειμένος σε κάποιες επιλογές του. Παραδείγματα:
-Ο Ζαϊρί ήταν καλός στην Αλβανία, απαράδεκτος στο ματς με την Μπέσα στο Φάληρο, σούπερ στον αγώνα με τη Μακάμπι.
-Ο Όσκαρ εκπληκτικός με δύο γκολ στα Τίρανα, ανύπαρκτος στο Καραϊσκάκη με τους Αλβανούς.
-Ο Ντιόγκο ξεκινάει πολύ καλά στα φιλικά, βάζει δύο γκολ στην Αλβανία, αρχίζει τα δικά του στα εντός έδρας.
-Ο Μήτρογλου σκοράρει κατά ριπάς στην προετοιμασία και τα χάνει σε κενό τέρμα όταν αρχίζουν τα επίσημα.
-Ο Ρόμενταλ δείχνει πανέτοιμος στο φιλικό με τον Εργοτέλη και ανέτοιμος τρεις μέρες αργότερα με τη Μακάμπι. Οι ίδιοι δημοσιογράφοι που έλεγαν ότι ο Δανός είναι φορτσάτος για βασικός, οι ίδιοι έλεγαν ότι ο Λίνεν… βιάστηκε να τον ξεκινήσει προχτές!
-Ο Μαρέσκα ορεξάτος με τους Αλβανούς, έβαζε και δημιουργούσε γκολ. Με τη Μακάμπι θυμήθηκε τα περσινά.
-Ο Μοδέστο αρχοντικός όποτε χρησιμοποιήθηκε, εκτός τόπου και χρόνου κόντρα στους Ισραηλινούς, έχανε μπάλες και τραβούσε φανέλες.
-Ο Ντάρμπισιρ φώναζε ότι δεν παίζει σέντερ φορ, ήταν απίθανος στα πλάγια με την Μπέσα και εξαφανίστηκε ως… σέντερ φορ με τη Μακάμπι.
Αυτά και άλλα πολλά είναι λογικό να συμβαίνουν τέτοια εποχή. Εκτός κάθε λογικής είναι να ασκείται οποιαδήποτε (θετική ή αρνητική) κριτική για τη δουλειά ενός προπονητή και μιας ομάδας που είναι ακόμη στα σπάργανα. Και να δημιουργούνται πιέσεις, τριγμοί και αναστάτωση… Προτού καν τους δούμε, τους βαπτίσαμε…
Χρήστος Μεγγλίδης
