Για δεύτερο στη σειρά φιλικό παιχνίδι ο Ντιόγκο θυμίζει τον προπέρσινο εαυτό του και μας κάνει να ξεχνάμε το περσινό χάλι του. Ο Βραζιλιάνος ήταν σε αυτό το “χρήσιμο τεστ” (σύμφωνα με το παραδοσιακό κλισέ των φιλικών) ό,τι πιο χρήσιμο είδαμε για την ομάδα και κυρίως για τον ίδιο.
Με την περίπτωση Ντιόγκο έχουμε καταπιαστεί ουκ ολίγες φορές σε αυτή τη διετία της παρουσίας του στον Ολυμπιακό. Κι έχουμε κατά καιρούς παραδεχθεί ότι δεν είναι ο στράικερ αξίας δέκα εκ. ευρώ που “θα πουληθεί με 40 στην Τσέλσι”, αλλά δεν είναι και επιθετικός της σειράς ή της συμφοράς, δεν είναι παίκτης που μπορεί να περάσει απαρατήρητος ή να μην υπολογίζεται για σημαντική προσφορά σε μία ομάδα υψηλών απαιτήσεων όπως είναι η δική μας.
Στο ξεκίνημα αυτής της σεζόν, ο Ντιόγκο μοιάζει έτοιμος για τη μεγάλη επιστροφή. Και δείχνει πρόθυμος να βοηθήσει τον εαυτό του, έτσι ώστε να καταφέρει τις αποδείξεις που όλοι περιμένουμε. Από κει και πέρα είναι σαφές ότι θα χρειαστεί βοήθεια κι από την ίδια την ομάδα. Εννοώ τον τρόπο παιχνιδιού της. Σέντρες ακριβείας σαν κι αυτή του Ζαϊρί μπορούν να φέρουν τέτοιες γκολάρες και στα επίσημα από τον Ντιόγκο, αλλά νομίζω ότι θα απαιτηθεί μεγαλύτερη επιθετική συμπαράσταση προς τον μοναδικό σέντερ φορ Ντιόγκο του συγκεκριμένου συστήματος που ακολουθεί ο Λίνεν. Μεγαλύτερο “δέσιμο” με τους ακραίους και τον παίκτη που θα είναι από πίσω του σε αυτό το 3 πίσω από τον στράικερ. Επιπλέον, περισσότερη παρουσία στην αντίπαλη περιοχή από παίκτες του Ολυμπιακού στις επιθέσεις, διότι υπάρχει πάλι ο κίνδυνος να μένει ο Ντιόγκο μόνος κι έρημος, να μην έχει ευκαιρίες για τελειώματα, να εκνευρίζεται, να γυρίζει αρκετά πίσω, να μπερδεύεται ο ίδιος και να μπερδεύει και την ομάδα, με όλα τα επακόλουθα και τη γκρίνια άλλων εποχών.
Θέλει ακόμη αρκετή δουλειά ο καλός αυτός επιθετικός και πρέπει η μεταχείριση που θα τύχει να είναι σαν μιας καινούργιας μεταγραφής. Έχει όλες τις προοπτικές να αποδειχτεί μία τέτοια και μάλιστα πολύ καλή.
Χρήστος Μεγγλίδης
