Πολύ κουβέντα έχει γίνει για την “αρπαγή” του Σπανούλη, τους παίκτες που ήρθαν στο λιμάνι και αυτούς που χάθηκαν, την υπόθεση του Σχορτσανίτη, την κωλυσιεργία με τον Μπιέλιτσα, τις σκέψεις του Ίβκοβιτς για τη σύνθεση της ομάδας. Ωστόσο, λίγοι έχουν μιλήσει αναλυτικά για τις δραστικές αλλαγές των κανονισμών και πόσο αυτές θα επηρεάσουν το μπάσκετ. Και κατά συνέπεια πόσο θα “μετρήσουν” στην επιλογή των παικτών που θα ολοκληρώσουν το ρόστερ του Ολυμπιακού της περιόδου 2010/11.
Οι βασικές τροποποιήσεις είναι δύο: πρώτον, η γραμμή του τριπόντου που μεταφέρεται μισό μέτρο πίσω, στα 6μ75, και δεύτερον, οι επιθέσεις των 14 δευτερολέπτων (όταν γίνεται ανανέωση του χρόνου επίθεσης και απομένουν λιγότερα από 14’’, η ανανέωση δεν σημαίνει καινούρια 24’’, αλλά μόλις 14’’). Αυτό, λογικά (γιατί θα πρέπει να το δούμε και στην πράξη) κάνει περιζήτητους τους ακόλουθους παίκτες:
-Εν πρώτοις τους κλασικούς σουτέρ. Όσους, δηλαδή, εκτελούν μηχανικά από την περιφέρεια και θεωρητικά δεν θα έχουν πρόβλημα με την αύξηση της απόστασης. Τέτοιο παίκτη, ο Ολυμπιακός διαθέτει μόλις έναν: τον Μίλος Τεοντόσιτς. Ακόμη, και ο Βασίλης Σπανούλης δεν είναι ο παίκτης με την αυτοματοποιημένη εκτέλεση και θα χρειαστεί χρόνο να προσαρμοστεί στα δεδομένα των 6μ75 (βέβαια, θα έχει περισσότερο χώρο για τις αγαπημένες διεισδύσεις του).
-Τους παίκτες που μπορούν να εκτελέσουν μετά από ντρίμπλα, πίσω από το σκριν, πράγμα που κάνουν με εξαιρετικό τρόπο οι Τεοντόσιτς και Σπανούλης. Δεδομένου ότι τα πικ-εν-ρολ θα στήνονται πλέον πιο μακριά από το καλάθι, με το χώρο να έχει “ανοίξει”, εκείνοι οι περιφερειακοί που μπορούν να απειλήσουν σταματώντας την ντρίμπλα θα προβληματίζουν τις αντίπαλες άμυνες.
-Τους “ψηλούς” με τα γρήγορα πόδια, ώστε να μπορούν να αναχαιτίζουν το πικ-εν-ρολ. Δουλειά, η οποία θα είναι πλέον εμφανώς δυσκολότερη, αφού θα πρέπει με το hedge-out και τα πλάγια βήματα να καλύψουν περισσότερο χώρο.
-Τους παίκτες ρακέτας που παίζουν καλά με πλάτη στο καλάθι. Γιατί; Μα, διότι πλέον τα ντουμπλαρίσματα θα έχουν μεγαλύτερο ρίσκο. Ο χώρος “μεγαλώνει” και ο “ψηλός” μπορεί να ποστάρει με την… ησυχία του. Εφόσον, έρθει δεύτερος παίκτης πάνω του θα έχει μεγαλύτερη άνεση να “δει” ελεύθερο συμπαίκτη στην περιφέρεια (λόγω “αυξημένης” απόστασης).
-Εκείνους που σκέφτονται γρήγορα, “διαβάζουν” την άμυνα, παίρνουν τάχιστα αποφάσεις. Οι επιθέσεις των 14 δευτερολέπτων δεν θα είναι λίγες. Τα τεχνικά επιτελεία των ομάδων ήδη καταστρώνουν τα συστήματά τους για “ανοικτά” σουτ και εύκολα καλάθια στις επιθέσεις αυτές με την ανανέωση του χρόνου στα 14’’.
Ως εκ τούτου, ο Ολυμπιακός χρειάζεται έναν περιφερειακό “δολοφόνο” από τα 6μ75 και έναν σέντερ με αντίληψη του παιχνιδιού, γρήγορα πόδια και καλές κινήσεις στο “ζωγραφιστό”. Τα ονόματα που έχουν ακουστεί (Κελάτι, Χάνσεν, Ντε Κολό, Άντερσεν, Κρστιτς) είναι εντός προδιαγραφών.
Ο “killer”
Για τον σουτέρ, ό,τι καλύτερο θα ήταν να αποκτηθεί ένας παίκτης τύπου Λάνγκτον ή ακόμη και ο ίδιος ο Λάνγκτον, αν αυτό είναι δυνατό. “Φονιάς” από την περιφέρεια, με δυνατότητα να παίζει τόσο στο “2″, όσο και στο “3″, με παραστάσεις από σπουδαίους αγώνες, με κίνητρο. Δύσκολο; Πολύ. Ειδικά από τη στιγμή που έχουν αποσυρθεί από την ενεργό δράση οι… Έντι Τζόνσον και Αρβίντας Ματσιγιάουσκας. Αν δεν βρεθεί αυτού του είδους ο παίκτης, θα πρέπει ο Ολυμπιακός να “βολευτεί” με έναν πιο μονοδιάστατο, αλλά πάντως “φαρμακερό” σουτέρ, τύπου Κελάτι. Οι Τεοντόσιτς, Παπαλουκάς έχουν την κάθετη πάσα, αλλά ο Σπανούλης έχει την πάσα-έξω (split-out). Εκεί, θα πρέπει να περιμένει ένας “τριποντάς” να τα… στάζει.
Και ο “ψηλός”
Για τον σέντερ, οι Άντερσεν και Κρστιτς μπορεί να διαφέρουν μεταξύ τους, αλλά είναι καταπληκτικές περιπτώσεις. Δεσμεύονται, όμως, με συμβόλαιο. Ο Ντονγκ είναι πολύ καλή περίπτωση, αλλά μόνος του δεν αρκεί. Στην Μπαρτσελόνα ταίριαξε… ”φούστα-μπλούζα” με τον Φραν Βάσκεθ, με τον οποίο συνέθεσαν μια άκρως αθλητική, αλτική και δυναμική γραμμή ψηλών (συν τον πιο “μπασκετικό”, εγκεφαλικό Λόρμπεκ). Είναι, δηλαδή, καλή λύση, αλλά τότε θα χρειαστεί ακόμη ένας. Πάντως, έναν σέντερ που αντιμετωπίζει εξαιρετικά τα αντίπαλα πικ-εν-ρολ και όταν ποστάρει μοιάζει ασταμάτητος, τον είχε ο Ολυμπιακός πέρυσι και τα τελευταία πέντε χρόνια. Κουβαλάει ένα σωρό προσωπικούς… δαίμονες στο κεφάλι του, βέβαια, αλλά στη ζυγαριά τα πλεονεκτήματα βαραίνουν πιο πολύ από τα μειονεκτήματα, δεν νομίζετε;
Ο Έντι και ο… Ρέι Άλεν
Πάντως, αν μου ζητούσατε να απαντήσω ποιον έχει περισσότερο ανάγκη ο Ολυμπιακός, τον σουτέρ ή τον σέντερ, θα σας έλεγα τον πρώτο. Με “τριάρια” τους Βασιλόπουλο (ερωτηματικό λόγω της μέση του), Μπιέλιτσα (εφόσον αποκτηθεί), Παπανικολάου και σε ορισμένα σχήματα τον Παπαλουκά, οι “ερυθρόλευκοι” δεν απειλούν από τα 6μ75. Όχι, ότι είναι κακοί σουτέρ οι παραπάνω, αλλά κανείς τους δεν είναι “εγγύηση” από τη γραμμή του τριπόντου. Χρειάζεται ένα χέρι… ”αλφάδι”. Α, ρε Έντι, να ήσουν 15 χρόνια νεότερος… Ή έστω να ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερος ο… Ρέι Άλεν, ώστε να είχε λήξει το συμβόλαιό του με τους Σέλτικς…
Στέλιος Κυριάκογλου
