Είναι απολύτως κατανοητό ότι “αυτή την περίοδο προέχουν άλλα πράγματα και υπάρχουν μεγάλες προσδοκίες και αγωνίες που μας απασχολούν”.
Είναι επίσης σεβαστό ότι ο κόσμος είναι διψασμένος για να πληροφορηθεί εξελίξεις για τις μεταγραφές και την ενίσχυση της ομάδας, να διαβάζει για Γκούτι, Τρεζεγκέ, Μπάλακ και άλλους παικταράδες που έρχονται στον Πειραιά για να ξαναγίνει ο Ολυμπιακός πανίσχυρος και για να ξαναπαίξει σύντομα καλή μπάλα.
Συμφωνώ και επαυξάνω. Μόνο που δεν είναι δυνατόν, γράφοντας σχεδόν κάθε μέρα απόψεις στο Redplanet, να περάσω στο ντούκου την αποχώρηση από την ομάδα ποδοσφαιριστών όπως ο Τάσος Πάντος ή ο Άκης Στολτίδης.
Παιδιών του Ολυμπιακού που είχαν μία εξαιρετική παρουσία στο σύλλογο, μόνο με προσφορά, δίχως εντάσεις και παρατράγουδα, δίχως προβλήματα και βεντετισμούς, στρατιώτες του Θρύλου.
Ειλικρινά σας μιλάω, προτού αρχίσω να κάνω όνειρα και ύμνους για τους νέους μεγάλους άσους που θα φέρει ο χρόνος (και ο Μαρινάκης φυσικά) στην ομάδα μας, θα ήθελα να γράφω επί αρκετές ημέρες για στιγμές που έζησα επί μία επταετία παρακολουθώντας τη δράση και το ποδοσφαιρικό έργο του Πάντου και του Στολτίδη με την κόκκινη φανέλα.
Να θυμάμαι και να μιλάω για φιλότιμο, για επαγγελματική ευσυνειδησία, για αγάπη για το σύλλογο, για σεβασμό προς τον κόσμο. Για τις γκολάρες του Ιέρο στο Τσάμπιονς Λιγκ, για τα συγκινητικά παιχνίδια του Παντούρου. Για την υπέρβαση δυνατοτήτων που πετυχαίνουν κάποιοι άνθρωποι με τη δουλειά και το πάθος τους, κάτι που για μένα είναι άξιο θαυμασμού.
Στοιχεία που είχαν αυτά τα αγαπημένα παιδιά του Ολυμπιακού και που (κρίμα είναι να) χάνονται στο βωμό της καυτής επικαιρότητας και του πανδαμάτορος χρόνου.
Ένα απλό ευχαριστώ θέλω να πω προσωπικά στον Τάσο και στον Άκη και τα υπόλοιπα θα τα κρατήσω μέσα μου, όχι μόνο για μερικές ημέρες ή εβδομάδες, αλλά για πάντα…
Χρήστος Μεγγλίδης
