Επειδή ουδέποτε σε αυτή τη διετία Βαλβέρδε στον Ολυμπιακό (μία που ήταν και μία που… ήταν χωρίς να είναι) δεν αντιμετώπισα στα κείμενά μου τον Ισπανό προπονητή ως τον μοναδικό τεχνικό σωτήρα της ομάδας…
Επειδή ουδέποτε παρέκκλινα της άποψης ότι ο Βαλβέρδε είναι ένας πραγματικός προπονητής, με καλή οργάνωση στη δουλειά του και κατάλληλος στην παρούσα φάση να συμμαζέψει αγωνιστικά τον Ολυμπιακό, αλλά όχι και ο Μεσσίας των πάγκων ή ο… Special One του Θρύλου.
Επειδή κατά καιρούς έχω γράψει ότι αν ο Κόκκαλης (που στην πραγματικότητα ήταν από πέρσι την άνοιξη στραβωμένος με τον Βαλβέρδε, με τα “μίλα με τον Ιμπάνιεθ” του Ισπανού και τα ήξεις αφήξεις για το νέο συμβόλαιο) αποφάσιζε να τον ξαναφωνάξει στην ομάδα, αυτό θα σήμαινε οτιδήποτε άλλο παρά ότι υπάρχει μεγάλη διάθεση πραγματικής αντεπίθεσης…
Επειδή ουδέποτε ακολούθησα μεγάλο κύμα παροτρύνσεων του στιλ “φέρε πίσω τον Βαλβέρδε να σωθούμε”, αλλά έγραφα (μέχρι και χτες μάλιστα όταν όλοι… πανηγύριζαν) ότι “να έρθει ένας προπονητής, ας είναι ο Βαλβέρδε ή κάποιος άλλος τέτοιου τύπου”…
Επειδή πράγματι ο Βαλβέρδε είναι πάντοτε “κύριος” στις δημόσιες τοποθετήσεις του για τον Ολυμπιακό ακόμη και στα διαζύγια και στις χυλόπιτες, αλλά δεν θα ενθουσιαστούμε κιόλας που βάζει το όφελος της καριέρας του πάνω από οτιδήποτε άλλο, απλώς στολίζοντας αυτή την τακτική του με εγκώμια για τον Ολυμπιακό, τον κόσμο του και τον Κόκκαλη…
Για όλα αυτά και πολλά ακόμη, έχω κάθε λόγο να μην τα βάφω και μαύρα με τη σημερινή εξέλιξη, δίχως και να μπω στη διαδικασία της “πουστίτσας” που πολλοί θα χρησιμοποιούσαν για τα τρία εκατομμύρια του Όσκαρ, τον αδερφό του Αλόνσο και εκείνα τα περίφημα χαμένα ημίχρονα…
Το θέμα είναι τι γίνεται από εδώ και πέρα. Αν στον Ολυμπιακό ασχοληθούν περισσότερο απ’ ό,τι πρέπει με το επικοινωνιακό κομμάτι της υπόθεσης, αν λυσσάξουν να ψάχνουν γιατί βγήκαν οι επαφές στη φόρα προτού ολοκληρωθούν ή ποιός έφταιγε και ποιός δεν έφταιγε για το ναυάγιο, αν αρχίσουν πάλι τα εσωτερικά παρατράγουδα κι αν δεν αναζητηθεί άμεσα ένας άλλος “Βαλβέρδε”, τότε η ζημιά θα είναι πολύ μεγαλύτερη από το ότι δεν έκατσε και πάλι η επιστροφή του Ερνέστο στην ομάδα.
Κι αν θέλετε να το πάρουμε μόνον επικοινωνιακά (που για τον κόσμο μετράει ελάχιστα, αλλά για κάποιους άλλους φαίνεται πως όχι), η ζημιά που δημιούργησε το νέο δίχως χάπι εντ επεισόδιο του σίριαλ Βαλβέρδε γίνεται μεγαλύτερη, διότι την ίδια μέρα που ο Βγενόπουλος έφυγε από τον ΠΑΟ βρίζοντας τον Βαρδινογιάννη, εμείς πάλι γίναμε το πρώτο θέμα και το αντικείμενο αρνητικής κριτικής. Μεγάλη επιτυχία…
Χρήστος Μεγγλίδης
