Με διαφορά ολίγων λεπτών ανακοινώθηκε η αποχώρηση του ενός Τάσου και η επιστροφή του άλλου. Η παρουσία του Μητρόπουλου στα αποδυτήρια του Ολυμπιακού αποτελεί εγγύηση… ακινησίας. Δεν θα κουνιέται κανείς, πώς το λένε ρε παιδί μου! Ούτε οι δικοί μας, ούτε οι άλλοι. Τα περσινά καμώματα είναι δεδομένο ότι γίνονται πλέον ξινά σταφύλια. Όποιος πάει να κάνει του κεφαλιού του… κομμένο! Κι όποιος πάει να κάνει μαγκιές σε βάρος του Ολυμπιακού, μαύρο φίδι…
Στις πιο πρόσφατες παρουσίες του στον συγκεκριμένο ρόλο, ο Ράμπο είχε ωραίες στιγμές. Ήταν μαζί με την ομάδα επί Μπάγεβιτς που πήγε στους 8 του Τσάμπιονς Λιγκ. Είχε εκείνες τις ωραίες ατάκες στη Λεωφόρο για τις γυναικείες φυλακές που έμειναν στην ιστορία!
Για μένα είναι και γουρλής γιατί μαζί τα λέγαμε πρόπερσι από την τηλεόραση του ΑΝΤ1 στα ματς του Θρύλου στο ΟΥΕΦΑ επί Βαλβέρδε. Με 14 γκολ σε τρία παιχνίδια (Νόρτζελαντ, Μπενφίκα, Χέρτα) από το μπουθ στο Καραϊσκάκη, να τα πανηγυρίζουμε ένα-ένα με την ψυχή μας!
Για τον άλλο Τάσαρο ένα μεγάλο ευχαριστώ από κάθε οπαδό του Ολυμπιακού, γιατί επί μια επταετία δίδαξε πάθος, επαγγελματική ευσυνειδησία, προσφορά στην ομάδα και άριστη συμπεριφορά. Σήκωσε δέκα κούπες με τον Θρύλο, ξεσήκωσε κάθε φορά που αγωνίστηκε τον κόσμο με την υπερπροσπάθειά του. Είχε μέσα του τον Ολυμπιακό. Παντού και Παντούρου!
Χρήστος Μεγγλίδης
