Ολυμπιακός και Ντούσαν Ίβκοβιτς, λοιπόν, ξανασυναντιούνται μετά από έντεκα χρόνια. Κατ’ άλλους ξαναζεσταμένο φαγητό, όπως είχε γίνει στην περίπτωση του Γιάννη Ιωαννίδη, που είχε διαδεχθεί τότε τον “Ντούντα”. Κατ’ άλλους και δη τον Παναγιώτη και τον Γιώργο Αγγελόπουλο, αλλά και τη συντριπτική πλειοψηφία των φιλάθλων του Ολυμπιακού, η ενδεδειγμένη λύση μήπως και γίνει το πρώτο βήμα για το γκρέμισμα της αυτοκρατορίας του Παναθηναϊκού και της δημιουργίας της “ερυθρόλευκης” δυναστείας.
Σε αντίθεση με την έλευση του Ίβκοβιτς, το καλοκαίρι του 1996, όπου παρέλαβε έτοιμο (με 4 σερί πρωταθλήματα) το “ερυθρόλευκο” εξπρές από τον “ξανθό”, τώρα ο “Ντούντα” βρίσκει κόσμο και ομάδα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Κι εξηγούμαι: ο Ολυμπιακός έχει να πάρει πρωτάθλημα από τότε που το έχασε επί Ίβκοβιτς το 1998 και μπήκαν ουσιαστικά οι βάσεις της δικτατορίας του Παναθηναϊκού (το 1998 και το 1999, οι “πράσινοι” στέφθηκαν πρωταθλητές Ελλάδος). Πέρασε από χίλια δυο κύματα, αγωνιστικά και διοικητικά. Στον δεύτερο τομέα βρήκε τη γαλήνη που έψαχνε το φθινόπωρο του 2004 όταν μπήκαν στην ΚΑΕ οι Αγγελόπουλοι. Στον αγωνιστικό ακόμα την ψάχνει ακόμα, γιατί κακά τα ψέματα μία ομάδα με προϋπολογισμό 30 και πλέον εκατομυρίων ευρώ δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένη απλά με τη συμμετοχή σε δύο σερί φάιναλ φορ ή με την κατάκτηση του κυπέλου. Θέλει πρωτάθλημα και θέλει Ευρωλίγκα. Μα πάνω απ’ όλα έχει ανάγκη σαφείς προσανατολισμούς στο παρκέ και συγκεκριμένη αγωνιστική ταυτότητα. Υπομονή δεν υπάρχει. Εξαντλήθηκε. εδώ και καιρό. Αν υπήρχε o Παναγιώτης Γιαννάκης θα καθόταν ακόμα στον πάγκο των Πειραιωτών.
Oι συνθήκες που θα βρει ο Ίβκοβιτς θα είναι γνώριμες σε σχέση μ’ εκείνες της ΤΣΣΚΑ όταν την ανέλαβε το 2002. Πλούσια αφεντικά, πολύ καλοί παίκτες χωρίς όμως τίτλους. Απλά σε αντίθεση με την ομάδα της Μόσχας, η πίεση εδώ μπορεί να προκαλέσει ασφυξία. Όμως ο Ίβκοβιτς, γνωρίζει τι εστί (Ολυμπιακή) πίεση. Την έζησε (ιδιαιτέρως) το καλοκαίρι του 1999, όταν ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το πρωτάθλημα μέσα στο ΣΕΦ και ο Σωκράτης Κόκκαλης, υπό την πίεση του κόσμου, αναγκάστηκε να τον ευχαριστήσει για τις υπηρεσίες του και να του δείξει την πόρτα της εξόδου.
Κι αν στην ΤΣΣΚΑ η κατάκτηση 3 συνεχόμενων πρωταθλημάτων, δεν ήταν αρκετή, λόγω των ισάριθμων αποτυχιών για την κατάκτηση της Ευρωλίγκας (με αποκορύφωμα την πανωλεθρία των Ρώσων στο φάιναλ φορ της Μόσχας το 2005 που του στοίχισε την θέση του εκεί), αντίστοιχο three peat στην Ελλάδα θα δώσει στον “Ντούντα” status ημίθεου!
Θεωρώ βέβαιο πως ο Ίβκοβιτς αποφάσισε να (ξανα)υπογράψει στον Ολυμπιακό έχοντας ισχυρότατα κίνητρα. Όχι απλά για να φέρει τους “ερυθρόλευκους” στην κορυφή καταποντίζοντας τον κουμπάρο του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, αλλά και για ν’ αποχωρήσει ο ίδιος από την ενεργό δράση πρωταθλητής με τον Ολυμπιακό.
Αυτό σημαίνει ότι οι υπάρχοντες παίκτες θα πρέπει να ξεχάσουν τα… τσαλιμάκια στις προπονήσεις και τους αγώνες, γιατί ο Ίβκοβιτς δεν αστειεύεται. Κι αν δεν το πιστεύουν μπορούν να ρωτήσουν τον Θοδωρή Παπαλουκά ή τον Μίλαν Τόμιτς. Θα δουλεύουν στις προπονήσεις μέχρι τελικής πτώσεως και θα καλούνται να εφαρμόζουν το αγωνιστικό πλάνο με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού. Όποιος δεν θέλει ή δεν μπορεί να μένει σπιτάκι του. Τα ψέματα από σήμερα τελείωσαν στον Ολυμπιακό και κάθε κατεργάρης στον πάγκο του!
Νίκος Παπαϊωάννου
