Οι μέρες περνούν, η αγωνία κορυφώνεται, ο χρόνος κυλάει σε βάρος του Ολυμπιακού και κάποια σοβαρή λύση για την ομάδα δεν διαφαίνεται προς το παρόν να προχωράει.
Η λαϊκή προσδοκία για συμμετοχή όλων των επιφανών στην ομάδα εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά δεν μπορούμε μέχρι τώρα να πούμε ότι έχει γίνει κάποιο ουσιαστικό βήμα, τουλάχιστον εξ όσων γνωρίζουμε.
Κι αυτά που μέχρι στιγμής έχουν διαρρεύσει, έχουν να κάνουν με το ενδιαφέρον του Βαγγέλη Μαρινάκη, το οποίο - στο περιβάλλον που έως τώρα έχει διαμορφωθεί - μοιάζει απίθανο να προχωρήσει. Το είπαμε και στο προηγούμενο κείμενο: η κότα γέννησε το αβγό ή το αβγό την κότα; Αν δεν κάτσουν σε ένα τραπέζι να συζητήσουν ουσιαστικά και λιγότερο επιχειρηματικά, στο τέλος θα γεννήσουμε εμείς.
Το πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι μεγάλο. Κι επειδή εδώ έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε και το ρεαλιστικό του πράγματος, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η λύση είναι κάπου στη μέση.
Τί εννοώ; Ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να προχωρήσει με ακραίες αποφάσεις. Δεν έχει πιθανότητες να σηκωθεί ξανά γρήγορα, εφόσον προχωρήσει με μπαλώματα και plan b, c και δεν ξέρω εγώ ποιά άλλα. Δεν έχει όμως και πιθανότητες να ζήσει σε ένα περιβάλλον εκτός οικονομικής πραγματικότητας, διότι τότε θα κινδυνεύσει να διαλυθεί.
Δεν είναι δυνατόν ο Ολυμπιακός να συνέλθει άμεσα εφόσον χάνει χρήσιμους παίκτες (όπως για παράδειγμα τον Ζεβλάκοφ) και να πάει σε αυστηρά στενό οικονομικό πλάνο για να φτιάξει την καινούργια ομάδα. Δεν είναι δυνατόν, από την άλλη, να επιβιώσει στο νέο σύστημα της ΟΥΕΦΑ που μπαίνει προς καθιέρωση, το περίφημο financial fair play, διότι σε 3-4 χρόνια μπορεί να υπάρχουν Κόκκαλης, Αγγελόπουλος, Μαρινάκης, Λαυρεντιάδης, να θέλουν να ρίξουν χοντρά λεφτά και να μην μπορούν να το κάνουν.
Ο Ολυμπιακός θέλει αυτή την εποχή χρήμα και σωστές συνεργασίες. Πάνω απ’ όλα, όμως, θέλει οργάνωση και άψογη διαχείριση των οικονομικών και αγωνιστικών δεδομένων του. Χρειάζεται να είναι συνετός και μακριά από υπερβολές, προς τα κάτω ή προς τα πάνω.
Περισσότερο από κάθε άλλη φορά, η κορυφαία ελληνική ομάδα, οφείλει να προετοιμαστεί κατάλληλα, διότι τώρα το χρήμα μπορεί να λείπει αλλά δεν αργεί η εποχή που δεν θα είναι αρκετό. Σύλλογοι με αρνητικούς ισολογισμούς, σύλλογοι χωρίς ισορροπία εσόδων-εξόδων, σύλλογοι δίχως τη δυνατότητα να παράγουν ποδοσφαιριστές, να μετέχουν στην διεθνή αγορά πουλώντας και όχι μόνον αγοράζοντας, να έχουν υγιή ταμεία, θα «ξεβράζονται» από την ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική κοινότητα.
Η κατάκτηση των εγχώριων τίτλων και η απευθείας συμμετοχή στα έσοδα του Τσάμπιονς Λιγκ, η ισχυρή παρουσία στον τομέα του marketing, η τόνωση των Ακαδημιών, η εξυπνάδα στις μεταγραφές και το γεμάτο γήπεδο είναι βασικές προϋποθέσεις επιτυχίας. Τα ανοίγματα και οι μαύρες τρύπες, οι αποτυχημένες μεταγραφές, η αδυναμία πώλησης παικτών, το άδειο γήπεδο είναι βασικοί λόγοι κατάρρευσης.
Ο Παναθηναϊκός πήρε φέτος το νταμπλ, αλλά είναι προφανές ότι έδωσε πολλά περισσότερα απ’όσα έπρεπε για να το καταφέρει. Με βάση τα ποσά που βγαίνουν στη φόρα, αν συνεχίσει έτσι, σε μερικά χρόνια δεν θα ξαναπαίξει ποτέ στην Ευρώπη.
Για εμάς, ό,τι είναι να γίνει σε επίπεδο επενδύσεων θα πρέπει να γίνει τώρα. Αλλά κυρίως, θα μετρήσει ο τρόπος με τον οποίο θα προχωρήσουμε όλοι μαζί για να αντέξουμε στους καιρούς. Ο κόσμος θα είναι εκεί, είναι βέβαιο. Και παρά τις διαφωνίες που υπάρχουν αυτήν την εποχή, θα είναι πάντοτε ενωμένος στο Καραϊσκάκη και στις άλλες έδρες. Αυτό περιμένει από τους ηγέτες του, αυτούς που οδηγούν τόσα χρόνια την ομάδα κι αυτούς που φιλοδοξούν ή είναι απαραίτητο να το κάνουν.
Υ.Γ. Οι σημερινές εξελίξεις στον Παναθηναϊκό δείχνουν τον δρόμο που θα πρέπει εμείς να αποφύγουμε σαν ο διάβολος το λιβάνι. Και να επαναλάβω: Μπορούμε να μην γίνουμε ούτε ΑΕΚ ούτε Παναθηναϊκός, μπορούμε να ξαναγίνουμε Ολυμπιακός. Αυτό θα είναι αρκετό…
Χρήστος Μεγγλίδης
