Μπορεί και να είναι ακόμη λίγο… νωρίς για να νιώθω κάπως κουρασμένος και άδειος αυτές τις μέρες. Μπορεί η νύχτα να είναι ακόμη πιο μεγάλη μέχρι να μάθουμε τελικά τί θα μας ξημερώσει. Μπορεί ο Πάτροκλος (από τους πιο αγαπημένους μου κειμενογράφους σε αυτή τη μεγάλη παρέα εδώ μέσα) να έχει δίκιο ότι κακώς επιμένουμε στο όλοι μαζί. Μπορεί ο ρομαντισμός να φτάνει στα όρια της μαλακίας και να τα ξεπερνάει. Μπορεί η λαχτάρα για τον πανίσχυρο Ολυμπιακό, που μάθαμε όλα αυτά τα χρόνια και λατρέψαμε να λατρεύουμε, να μείνει λαχτάρα.
Όλοι μαζί; Ναι, είναι επιθυμία, είναι ευχή, είναι μονόδρομος, είναι ρομάντσο. Όλοι μαζί; Ναι, είναι κάτι που ξέρω καλά ότι το θέλει πολύ ο αγνός και ιδεαλιστής οπαδός του Ολυμπιακού. Όλοι μαζί;
Όλοι μαζί κάτω από το ίδιο Φως των Γαύρων Πρωταθλητών στον Κόκκινο Πλανήτη; Όλοι μαζί ή πώς θα μπει ο ένας και πώς θα βγει ο άλλος;
Όλοι μαζί να προστατεύσουμε τον Ολυμπιακό από τον κοινό και πραγματικό εχθρό ή ο ένας τον προστατεύει πιο προστατευτικά από τον άλλον; Όλοι μαζί ή οι μεγαλύτεροι μπορούν καλύτερα από τους μικρότερους; Όλοι μαζί ή οι παλιότεροι ξέρουν καλύτερα από τους νεότερους;
Ουτοπία; Το πιθανότερο. Ελπίδα; Φρούδα. Προοπτική; Μακάρι.
Μαλάκας ο editor; Σίγουρα! Κανείς, όμως, δεν μπορεί να μου υποκλέψει το δικαίωμα να ακούω και να βλέπω το παρακάτω βίντεο είκοσι φορές τη μέρα, έδω και μερικές μέρες. Και να θέλω να είμαι ΜΑΖΙ μόνο με αυτόν που το σκέφτηκε, μόνο με τον στιχουργό του πιο συγκινητικού και εκφραστικού συνθήματος των τελευταίων ετών στην εξέδρα μας.
Τα λέμε…
Χρήστος Μεγγλίδης
