Το πρόβλημα δεν είναι ότι για πρώτη φορά φέτος μπλέξαμε να ασχολούμαστε με τα πλέι οφ και να τραβάμε μαζί με τον Ολυμπιακό αυτό το ζόρι. Το πρόβλημα είναι ότι εκτός από τα παιχνίδια του Ολυμπιακού, πρέπει υποχρεωτικά να βλέπουμε και τα υπόλοιπα, των ανταγωνιστών…
Παρακολούθησα, λοιπόν, με μεγάλη προσοχή και… υπομονή τους αγώνες της ΑΕΚ με τον ΠΑΟΚ στην πρεμιέρα (ειδικά για αυτόν χρειαζόταν πολύ μεγάλη υπομονή) και του ΠΑΟΚ με τον Άρη, την περασμένη Κυριακή.
Από αυτούς τους δύο αγώνες του ΠΑΟΚ υπάρχουν σημαντικά συμπεράσματα, όσον αφορά στην εικόνα που έχει η ομάδα της Θεσσαλονίκης στην παρούσα φάση.
Το πρώτο είναι η πολύ καλή αμυντική λειτουργία της, κάτι που ο ΠΑΟΚ είχε σε όλη τη σεζόν αλλά προς το τέλος της regular season το είχε παραμελήσει. Στα ματς με την ΑΕΚ και τον Άρη, ο ΠΑΟΚ όχι απλώς δεν δέχτηκε γκολ αλλά οι αντίπαλοί του δεν έκαναν ούτε ευκαιρία. Η ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ ούτε υποψία φάσης, ο δε Άρης στην Τούμπα είχε μετά το 2-0 μια κεφαλιά του Κόκε από τη γραμμή της περιοχής, την οποία μπλόκαρε ακούνητος ο Χαλκιάς. Οκ, η ΑΕΚ και ο Άρης δεν είναι σούπερ, ωστόσο δεν είναι και ομάδες να μην μπαίνουν καν στην αντίπαλη περιοχή. Μην ξεχνάμε ότι εναντίον μας ο Άρης έβαλε δύο γκολ και η ΑΕΚ στο Φάληρο έκανε 3-4 μεγάλες ευκαιρίες εκτός από το γκολ με το ψευτοπέναλτι.
Όλη η αμυντική δύναμη του ΠΑΟΚ προέρχεται από τους χαφ του. Ο Γκαρσία είναι αργός αλλά πολύ έμπειρος στις τοποθετήσεις, ο δε Βιτόλο είναι ασταμάτητος, πρεσάρει συνέχεια, ρίχνει και τις κλοτσιές του και δεν αφήνει να φτάσει τίποτα σε Τσιρίλο και Σαβίνι που είναι οι βασικοί στόπερ, αφού ο Σάντος έχει αφήσει στον πάγκο τον Μαλεζά και βάζει δεξί μπακ τον Κοντρέρας. Ο Χιλιανός δίνει μεγάλη δύναμη σαν τρίτος ουσιαστικά στόπερ από την πλευρά του, αλλά δεν βοηθάει επιθετικά την ομάδα του, κάτι όμως που κάνει από αριστερά ο Λίνο τον οποίο καλύπτουν οι υπόλοιποι αμυντικοί.
Ο Βραζιλιάνος είναι πολύ επικίνδυνος στα στημένα, όπως φυσικά και ο Γκαρσία, ο Ίβιτς κάνει κουμάντο στο κέντρο και με τον Άρη ήταν όλος ο ΠΑΟΚ μπροστά, ενώ στις άκρες ο Σορλέν τρέχει πολύ, ο Βιεϊρίνια κάνει μπούκες αλλά δεν είναι σε φόρμα και ο Μουσλίμοβιτς πλακώνεται με τους αντίπαλους στόπερ και ανοίγει χώρους.
Τί κάνουμε τώρα εμείς, το βράδυ της Τετάρτης; Σίγουρα όχι…απεργία! Θέλει πολύ δουλειά, παλικαριά και εξυπνάδα αυτό το παιχνίδι που μπορεί (με νίκη) να δώσει ουσιαστικά την πρώτη θέση, μπορεί όμως σε περίπτωση ήττας να κάνει την υπόθεση θρίλερ και τον ΠΑΟΚ φαβορι.
Η λογική λέει ότι ο Ολυμπιακός δεν θα έχει τη δυνατότητα να κάνει πολλές φάσεις στην Τούμπα. Άρα οποιαδήποτε ευκαιρία θα πρέπει να πάει μέσα. Δεν υπάρχουν εδώ περιθώρια για 20 τελικές με 2 γκολ όπως εναντίον της ΑΕΚ. Το μυστικό βρίσκεται στο ματς του φθινοπώρου στο ίδιο γήπεδο, όταν οι φάσεις με τον Ντιόγκο και τον Αβραάμ έγιναν γκολ και ήρθε το διπλό με ανατροπή.
Η λογική λέει ότι όλο το ματς θα κριθεί στο κέντρο και στην τρεχάλα. Άρα ο Ολυμπιακός θέλει παίκτες που θα μπορέσουν να αντέξουν σε ρυθμούς Βιτόλο, με δύναμη και πνευμόνια. Τοροσίδης, Λεντέσμα, ακόμη και Στολτίδης όσο μπορέσει, είναι παίκτες πολύ χρήσιμοι στο κέντρο για τέτοιου είδους ματς, ίσως περισσότερο από τον φορμαρισμένο αλλά ντελικάτο Όσκαρ ή τον έμπειρο αλλά όχι δυναμικό Μαρέσκα.
Επιπλέον, θέλει μεγάλη προσοχή και μάτια ορθάνοιχτα στα φάουλ που θα δώσει ο Κάκος γύρω από την περιοχή. Ο Λίνο και ο Γκαρσία έχουν φαρμακερές εκτελέσεις, οπότε απαιτείται μεγάλη αυτοσυγκέντρωση και για να μη γίνονται εύκολα φάουλ και όταν θα εκτελούνται.
Η Τούμπα είναι μια πολύ δύσκολη έδρα, αλλά τις συνθήκες της ο Ολυμπιακός έχει αποδείξει εδώ και χρόνια ότι τις αντέχει και σχεδόν πάντα παίρνει τα αποτελέσματα που θέλει. Με τσαμπουκά και μαγκιά ο ΠΑΟΚ δεν θα περάσει ούτε τώρα, μόνο που εκτός από κόπο αυτό το ματς θέλει και τρόπο.
Χρήστος Μεγγλίδης
