Άραγε οι παίκτες του Ολυμπιακού, πλην του Θοδωρή Παπαλουκά, γνωρίζουν τι χρειάζεται για να νικήσουν τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ σε σειρά των πλέι οφς; Είμαι σχεδόν βέβαιος πως όχι. Για να πάρουν όμως μία γεύση δεν έχουν παρά να μπουν στο YouTube ή να πατήσουν σ’ αυτό εδώ το link (http://www.youtube.com/watch?v=wolCAX9Gqn0&feature=related). Πρόκειται για μία συρραφή των φάσεων του πρώτου αγώνα της σειράς των ημιτελικών του πρωταθλήματος της Α1 ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ. Οι “πράσινοι” προέρχονται από την κατάκτηση της Ευρωλίγκα στην Μπολόνια και οι “ερυθρόλευκοι” από τον αναπάντεχο αποκλεισμό από την ίδια διοργάνωση.
Προπονητής ο Λευτέρης Σούμποτιτς, ο μοναδικός -κατά την ταπεινή μου άποψη- μέτα τους Γιάννη Ιωαννίδη, Ντούσαν Ίβκοβιτς και Γιόνας Καζλάουσκας, που διοικούσε μαεστρικά τ’ αποδυτήρια. Χωρίς ν’ ανοίξει ρουθούνι και φυσικά δίχως μαγκιές από τους παίκτες.
Ο “Πίξι”, λοιπόν, σε αυτόν τον πρώτο ημιτελικό, δεν κατέβασε στο γήπεδο παίκτες, αλλά καμικάζι. Δεν πήγε να πάρει το ματς στο “λάου λάου” με κλεφτοπόλεμο, αλλά άρπαξε τον Παναθηναϊκό από τον λαιμό και τον χτύπησε κάτω σαν χταπόδι. Ούτε φυσικά είχε 0/23 τρίποντα, αλλά 11/22!
Με μία ομάδα, το μπάτζετ της οποίας μόλις κι έφτανε τις φετινές απόδοχες του Τζος Τσίλντρες, (7.000.000 δολάρια), αλλά με τσαμπουκά, πάθος και διάθεση, που δεν αγοράζονται μ’ όλα τα λεφτά του κόσμου. Όλοι οι παίκτες, από το νεαρό Παναγιώτη Ματζάνα, που δεν έπαιξε δευτερόλεπτο, μέχρι τον ηγέτη εκείνης της ομάδας, τον συγχωρεμένο τον Αλφόνσο Φορντ, πάτησαν στο παρκέ του ΟΑΚΑ νιώθωντας υπεροχή. Δεν τα έκαναν πάνω τους ούτε στην Εθνική οδό, ούτε στη Σπύρου Λούη.
Ο Θοδωρής Παπαλουκάς καθοδήγησε μαεστρικά με υποστηρικτές τον μεγάλο αρχηγό Μίλαν Τόμιτς (νυν βοηθό του Παναγιώτη Γιαννάκη) και το Νίκο Μπουντούρη (νυν μάνατζερ του Ολυμπιακού).
Ο Αλφόνσο Φορντ χόρευε τον Ντέγιαν Μποντιρόγκα και τους υπόλοιπους πρωταθλητές Ευρώπης, σα να παίζει σε ανοιχτό γήπεδο.
Ο Στεφάν Ρισασέ σηκωνόταν απ’ όπου ήθελε κι εκτελούσε με τρίποντα.
Ο Δημήτρης Παπανικολάου έκανε τα πάντα στο παρκέ. Σκόραρε, κυνήγαγε χαμένες μπάλες, έπαιζε σκυλίσια άμυνα.
Οι ψηλοί; Έριξαν ξύλο. Δεν κόλωσαν πουθενά. Οι Ινιάκι Ντε Μιγκέλ, Πάτρικ Φέμερλινγκ και Αλέξης Ζεβροσένκο. Ο… σταρ φόργουορντ εκείνης της ομάδας, ο Τζέιμς Φόρεστ, είχε παίξει μόνο δύο λεπτά.
Τί είχε εκείνη η ομάδα, η οποία δεν είχε καμία άλλη (εξαιρώ κι εκείνες του Καζλάουσκας, που ναι μεν δεν κέρδισαν τίποτε, αλλά τουλάχιστον πάλευαν); Μα φυσικά διακριτούς ρόλους. Δεν είχε 12 σούπερ σταρ ( ή 12 που νομίζουν ότι είναι σούπερ σταρ), όπως η σημερινή, ούτε μπάτζετ ομάδας ΝΒΑ.
Όπως θα θυμάται ο Μπουντούρης, ο Τόμιτς και ο Παπαλουκάς, όταν έβγαιναν στο παρκέ, άφηναν τα εγώ στ’ αποδυτήρια και δεν τα κουβάλαγαν μαζί. Κι ακόμα και στις ήττες, δεν κατηγορούσε ο ένας τον άλλο. Αυτή ναι, ήταν ομάδα. Με τα “αν” δεν γράφτηκε ποτέ ιστορία, αλλά, αν ο Μίλαν δεν αστοχούσε σ’ εκείνη τη βολή στον 4ο τελικό με την ΑΕΚ κι αν ο αείμνηστος Αλ δεν έχανε εκείνο το σουτ στον αγώνα με την Ολίμπια από τα 3 μέτρα, η ιστορία του Ολυμπιακού θα ήταν διαφορετική.
Κι όμως οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού, δηλαδή εσείς, που εκτιμάτε πάντα την προσπάθεια ανεξαρτήτως τελικού αποτελέσματος, θα θυμάστε πάντα εκείνη την ομάδα του Λευτέρη Σουμποτιτς και των μαχητών τους. Κι ας έχασε ένα δικό της πρωτάθλημα από την ΑΕΚ και μία σίγουρη συμμετοχή σε φάιναλ φορ, μένοντας μόνο με την κατάκτηση του Λυπέλλου Ελλάδος. Και δεν την ξεχνά πολύ απλά γιατί εκείνη η ομάδα είχε ένα προσόν που χαρακτηρίζει τον Ολυμπιακό σαν σύλλογο: Την περηφάνεια. Τη διαθέτει άραγε η σημερινή μπασκετική ομάδα του Ολυμπιακού; Θα περιμένουμε να το αποδείξει αύριο στο ΣΕΦ, την Τετάρτη στο ΟΑΚΑ και γενικώς μέχρι την ολοκλήρωση των τελικών.
Νίκος Παπαϊωάννου
