Η φάση στην οποία βρισκόμαστε αυτές τις μέρες, μου θυμίζει κάπως την κατάσταση, τέτοια εποχή, πριν από δύο χρόνια. Ο Ολυμπιακός ήταν μεν πρωταθλητής, αλλά έμοιαζε σε περίοδο μεγάλης σύγχυσης. Η ομάδα είχε φτάσει, όπως και φέτος, στους 16 του Τσάμπιονς Λιγκ και στη συνέχεια είχε αρχίσει να καταρρέει. Το θέαμα που παρουσίαζε την άνοιξη ήταν δραματικό, είχε χάσει το παιχνίδι στη Θεσσαλονίκη από την Καλαμαριά με τραγική εμφάνιση και το είχε πάρει στα χαρτιά από τον Βάλνερ, ο Κόκκαλης αντικατέστησε τον Λεμονή με τον Σεγκούρα, ακολούθησε η συντριβή από την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ και ο τίτλος κατακτήθηκε αγκομαχώντας αφού ο Μήτρογλου είχε βάλει γκολ στο 90 με την Λάρισα στο Καραϊσκάκη. Ο κόσμος ήταν σε έξαλλη κατάσταση, οι μισοί γκρίνιαζαν επειδή η ομάδα σερνόταν και δεν έδειχνε να έχει προοπτική, οι άλλοι μισοί φώναζαν ότι δεν αξίζει στον Ολυμπιακό να παίρνει πρωτάθλημα στα χαρτιά, ενώ οι παίκτες έκαναν δηλώσεις ότι δεν μπορούσαν να πάρουν τα πόδια τους και - όπως είχε πει ο Τζόρτζεβιτς - κόντευαν να πεθάνουν μέσα στο γήπεδο.
Στον τελικό του Κυπέλλου με τον Άρη στο Καυτανζόγλειο, όλη η ποδοσφαιρική πιάτσα είχε τον Ολυμπιακό ξεγραμμένο, πολύ περισσότερο μάλιστα, όταν παραμονές του αγώνα ο Λούα Λούα είχε κάνει ματσολιά και κόπηκε από την αποστολή. Τότε, όμως, η ομάδα είχε πεισμώσει, θυμήθηκε ξαφνικά τον χαρακτήρα της και πήγε στη Θεσσαλονίκη, έπαιξε σπουδαία μπάλα, έβαλε δυο γκολάκια με Ντάρκο και Ζεβλάκοφ κι έκανε πολλές ευκαιρίες, χάνοντας και πέναλτι με τον Γκαλέτι.
Το διαφορετικό, βεβαίως, ήταν ότι ο Ολυμπιακός εκείνη τη σεζόν πήρε το νταμπλ. Ενώ τώρα έχουν χαθεί το πρωτάθλημα και το Κύπελλο, με τον στόχο να είναι η πρωτιά στα πλέι οφ και η δυνατότητα διεκδίκησης θέσης στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, σε μία σούπερ επίπονη καλοκαιρινή δοκιμασία. Από πλευράς αγωνιστικής εικόνας, πάντως, ο προπέρσινος Ολυμπιακός είχε πάνω κάτω τα ίδια κουσούρια με τον φετινό, για να μην πω ότι ήταν και λίγο χειρότερος.
Εδώ που φτάσαμε, δεν μπορούμε να περιμένουμε για την φετινή περίοδο κάτι άλλο από το να δούμε μια ομάδα ενωμένη και παθιασμένη ώστε να πετύχει τουλάχιστον αυτόν το στόχο της. Διότι το μεγάλο ντεζαβαντάζ του Ολυμπιακού στην πρώτη (και ελπίζουμε τελευταία) συμμετοχή του στα ελληνικά πλέι οφ, δεν είναι ούτε τα αγωνιστικά του προβλήματα, ούτε η δυναμικότητα των αντιπάλων του. Είναι κυρίως η μεγάλη πίεση που υπάρχει στην ομάδα, με δεδομένο ότι η κατάκτηση της πρώτης θέσης δεν πρόκειται να γίνει δεκτή ούτε καν με υποψία ενθουσιασμού. Αντιθέτως, οποιαδήποτε άλλη θέση θα αντιμετωπιστεί ως το ξινό κερασάκι σε μια ούτως ή άλλως κακοφτιαγμένη και άνοστη φετινή τούρτα.
Δεν υπάρχει, συνεπώς, άλλος δρόμος. Ώστε μετά να περιμένουμε να δούμε πού θα μας βγάλει…
Χρήστος Μεγγλίδης
