To είχαμε γράψει και πριν από την έναρξη των τελικών, ότι ο Ολυμπιακός έχει τύχη μόνο, αν κερδίσει το πρώτο ματς στο Ρέντη κι αφού δεν τα κατάφερε, μπορούμε να προβλέψουμε ότι πάμε για 3-0 νίκες και ίσως και χωρίς κατάκτηση σετ.
Τώρα, όλοι έχουν άποψη, αλλά ξεχνούν ότι το καλοκαίρι το τμήμα ήταν υπό διάλυση και φτιάχθηκε την τελευταία στιγμή, λόγω της γενικής κατακραυγής και με παίκτριες που δεν θα έβρισκαν θέση στην περσινή ακριβοθώρητη ομάδα. Αν η ομάδα τερμάτιζε τέταρτη, θα ήμασταν ευχαριστημένοι, αλλά ο Γιάννης Νικολάκης δούλεψε σκληρά, όπως και οι παίκτριες που δεν πήραν ανάσα όλη τη χρονιά. Κατάφεραν και κέρδισαν δυο φορές τον Παναθηναϊκό, πήραν την πρώτη θέση για πρώτη φορά στην ιστορία τους και έπαιξαν στον τελικό κυπέλλου. Γι’ αυτό και μόνο αξίζουν όλοι συγχαρητήρια.
Κι όλα αυτά χωρίς τη βοήθεια του κόσμου, αφού ποτέ δεν βρέθηκαν στο γήπεδο περισσότεροι από 300, ενώ στον κρίσιμο πρώτο τελικό, κι ενώ η ομάδα κέρδιζε 2-0 σετ, την παράτησαν μόνη της. Έκλεψαν το… ίδιο το σπίτι τους και παράτησαν την ομάδα που χρειαζόταν μια φωνή, ένα χειροκρότημα, ένα σπρώξιμο, την ώρα που πάθαινε μπλακ άουτ.
Στον αγωνιστικό τομέα… Η εκπληκτική τακτική σε μπλοκ, σερβίς έφεραν το 2-0, αλλά ο Παναθηναϊκός έχει πολύ καλύτερες μονάδες και τετραπλάσιο προϋπολογισμό και αντέδρασε. Αν το μυαλό ήταν καθαρό, μπορεί ο Ολυμπιακός να έφτανε στη νίκη, αλλά και πάλι δεν θα έπαιρνε το πρωτάθλημα γιατί σαφώς ο Παναθηναϊκός έχει καλύτερες παίκτριες. Μπορούσε να “κλέψει” ένα ματς, αλλά δύσκολα θα πετύχαινε τρεις νίκες.
Από εκεί και πέρα, το ανάθεμα και οι κατάρες ταιριάζουν σε αυτούς που δεν γνωρίζουν από αθλητισμό και απλά απαιτούν, γκρινιάζουν και βρίζουν χωρίς να κάνουν την αυτοκριτική τους.
ΥΓ: Για την ιστορία. Η περσινή ομάδα, που είχε τον πιο ακριβό προϋπολογισμό της ιστορίας, έχασε στους τελικούς από τον Παναθηναικό 3-0, 3-0, 3-0!
Στέφανος Λεμονίδης
