Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα τα είχαμε ακούσει ξανά πριν από έξι χρόνια, την τελευταία φορά που πήραν τίτλους. Και μετά μάζεψαν απανωτές σφαλιάρες και τεσσάρες, με πέντε πρωταθλήματα και τέσσερα νταμπλ. Τώρα πάλι τα ίδια. Δυναστεία κι άλλα πράσινα αστεία…
Στα σοβαρά, όμως, ο Ολυμπιακός οφείλει τώρα να είναι πολύ πιο υποψιασμένος και προετοιμασμένος για τις απαντήσεις του. Και περισσότερο αποφασιστικός από εκείνη τη μακρινή χρονιά του 2004, όταν οι άλλοι θυμήθηκαν πώς είναι να πανηγυρίζουν. Τότε, όλοι λέμε ότι ο Κόκκαλης αντέδρασε άμεσα, κυρίως με την απόκτηση του Ριβάλντο και του Νικοπολίδη που αποδείχθηκαν κάτι περισσότερο από σίγουρες και εγγυημένες επιλογές για να ξανασηκώσουν την ομάδα προς τις πραγματικές δυναστείες.
Δεν είναι εύκολο να ξαναβρεθούν στο δρόμο οποιασδήποτε ομάδας τέτοια λαχεία. Παίκτες δηλαδή που ήταν ελεύθεροι, πληρώθηκαν μόνο τα συμβόλαιά τους, ήταν μεγάλης αξίας και διψασμένοι για διακρίσεις (ο Νικοπολίδης που δεν είχε τέτοιες όσα χρόνια έπαιζε στον ΠΑΟ) ή για αναγέννηση (ο Ριβάλντο που όταν ήρθε στον Ολυμπιακό θεωρείτο ήδη βετεράνος).
Πιο δύσκολο ακόμη φαίνεται αυτή τη στιγμή να μπορέσει ο Ολυμπιακός να γίνει ξανά πανίσχυρος στα κέντρα αποφάσεων του ελληνικού ποδοσφαίρου και να αμυνθεί στη φετινή ανεπανάληπτη πράσινη λαίλαπα στον μικρόκοσμο της Σούπερ Λίγκας και της ΕΠΟ. Το πρωτάθλημα του ΠΑΟ πριν από έξι χρόνια ήταν απλώς ένα πρωτάθλημα του Δούρου. Φέτος μάθαμε ότι ο πρόεδρος του ΠΑΟ ανέλαβε τη Λίγκα για το καλό της ομάδας του. Την ώρα που κάποιοι…απρόσεκτοι γύρω γύρω από την πράσινη διοίκηση, επιχαίρονται διαδίδοντας δεξιά κι αριστερά ότι «με τόσα πακέτα που έφυγαν από την πρώτη αγωνιστική μέχρι την τελευταία σε ολόκληρη την Ελλάδα, σιγά μην το χάναμε».
Ο μοναδικός δρόμος πλέον είναι η προσήλωση στους πραγματικούς στόχους και η μάχη με πραγματικούς αντίπαλους και όχι αόρατους εχθρούς. Δουλειά του Ολυμπιακού είναι η πρωτιά στα πλέι οφ, η πρόσληψη προπονητή με όραμα και επαγγελματικό σχέδιο, η ενίσχυση του ρόστερ με παίκτες-πρωταθλητές και η επιστροφή της στιβαρότητας απέναντι στους επίδοξους…δυνάστες. Ο Ολυμπιακός τα έχει καταφέρει με πιο δύσκολους παραγοντικούς αντίπαλους και (πολύ περισσότερο) με πιο δύσκολους αντίπαλους στο γήπεδο από αυτούς που κερδίζουν τελικούς από ένα σουτ και χωρίς ευκαιρία ή με πιο δύσκολους αντίπαλους στους πάγκους από κάτι αλαλάζοντα κουστουμαρισμένα πόκεμον.
Χρήστος Μεγγλίδης
