Δεν υπάρχει κανείς στον Ολυμπιακό που να μη νιώθει περήφανος και ευτυχισμένος για τα κατορθώματα του Κυριάκου και του Γιάννη στην Αγγλία με την Ελπίδων. Δεν πρέπει να υπάρχει, όμως, κανείς στον Ολυμπιακό που να μην προβληματίζεται για το γεγονός ότι τα Παπαδοπουλάκια δεν παίζουν φέτος πουθενά με την κόκκινη φανέλα και έβγαλαν στο Ντονκάστερ όλη τη δίψα για μπάλα προς όφελος της Εθνικής ομάδας που με τα δικά τους γκολ συνεχίζει στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα.
Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος ξεκίνησε τη χρονιά με την προσδοκία ότι θα ήταν η πιο γεμάτη του σε συμμετοχές στον Ολυμπιακό. Ο Κετσπάγια (έχοντας Μέλμπεργκ, Αβραάμ και Ζεβλάκοφ δικαιολογημένα ως πρώτες επιλογές στους στόπερ) επιχείρησε να τον χρησιμοποιήσει αμυντικό χαφ. Το πείραμα δεν προχώρησε καθώς δεν υπήρξε η απαραίτητη υπομονή και από μια-δυο μέτριες εμφανίσεις άρχισε το κράξιμο. Ο Κυριάκος αναγκαστικά θα έπαιζε πάλι σέντερ μπακ σε κάποιο παιχνίδι Κυπέλλου. Έπαιξε στις Σέρρες, ήταν κακός (όπως και όλη η ομάδα) και έκτοτε εξαφανίστηκε.
Ο Γιάννης Παπαδόπουλος έπαιξε φέτος βασικός μία φορά το περασμένο…καλοκαίρι. Από τότε μπήκε μερικές φορές αλλαγή, με τις τελευταίες να συνοδεύονται από αρνητικά αποτελέσματα (με Ηρακλή και Γιάννενα), τα οποία καλώς ή (προφανώς) κακώς συνδέθηκαν με τη συμμετοχή του. Η ουσία είναι ότι δεν υπήρξε σοβαρή εμπιστοσύνη από κανέναν από τους τρεις προπονητές της φετινής σεζόν, ανεξαρτήτως αν (επίσης προφανώς) υπάρχουν ευθύνες και στην πλευρά του ποδοσφαιριστή. Το περιστατικό με τον Ντιόγκο ήταν το κερασάκι στην τούρτα.
Σε μία σεζόν κατά την οποία ο Ολυμπιακός (διά επισήμων διακηρύξεων) θα επιχειρούσε να εκμεταλλευτεί το νέο ελληνικό αίμα του, η διαχείριση των ταλέντων του δεν ήταν σε καμμία περίπτωση σωστή. Συνέβαινε το εξής: Είτε η διοικητική εντολή επιχειρήθηκε να εφαρμοστεί με βολέματα παικτών σε λάθος θέσεις, είτε (λόγω απουσιών και προβλημάτων) οι νέοι παίκτες της ομάδας έμπαιναν στην ενδεκάδα…μαζικά, με τις ευθύνες πάνω από το ειδικό βάρος τους. Με τον Ηρακλή έπαιξαν μαζί στην ενδεκάδα Φετφατζίδης, Νικλητσιώτης και στο τέλος Σοϊλέδης, με τον Ατρόμητο Κατσικογιάννης, Φετφατζίδης, Σοϊλέδης, ενώ ο Φετφατζίδης έφτασε να αγωνιστεί και στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Τελικά φτάσαμε σε σημείο να μην παίζει κανείς. Τουλάχιστον οι περισσότεροι επέστρεψαν στον Αλεξανδρή και κάνουν ματς στο U21 πρωτάθλημα. Οι Παπαδόπουλοι δεν παίζουν ούτε με τους μεγάλους ούτε με τους μικρούς! Και άλλη μία σεζόν γι΄αυτούς πάει στράφι, από τη στιγμή που ο Κυριάκος είναι μονίμως εδώ και χρόνια στις λίστες με τους κορυφαίους νέους αμυντικούς του παγκοσμίου ποδοσφαίρου και ο Γιαννάκης έτσι όπως πάει θα συνεχίσει σύντομα να λάμπει από την Εθνική Ελπίδων στην Εθνική Ανδρών και μονίμως στον πάγκο του Ολυμπιακού.
Δεν λέω να γίνει η θυσία του…Αβραάμ ή να μην παίρνουμε παίκτες τύπου Μέλμπεργκ για να παίζει ο Κυριάκος. Ούτε να βασιστεί το κέντρο του Ολυμπιακού στον Γιάννη Παπαδόπουλο. Αλλά από το σημείο αυτό μέχρι να μην παίζουν ποτέ (ειδικά ο Γιάννης στο φετινό κέντρο του Ολυμπιακού) υπάρχει μεγάλη απόσταση…
Χρήστος Μεγγλίδης
