Ας είμαι εγώ ο γραφικός και ο εκτός γενικού κλίματος των κραυγών για τη χρονιά που τελειώνει και των απαιτήσεων για την επόμενη, αλλά ας ελπίσουμε ότι δεν είμαι ο μόνος που ενδιαφέρεται για τα πλέι οφ, όπως έγραψε ένας φίλος σε σχόλιό του.
Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά προτιμώ να είμαι αυτήν την εποχή ξύπνιος και να ασχολούμαι με αυτή την πρωτοφανή υποχρέωση για τον Ολυμπιακό να διεκδικεί τη δεύτερη θέση, παρά να κοιμάμαι είτε βλέποντας εφιάλτες για όσα έφεραν τον Ολυμπιακό σε αυτήν την τραγική εικόνα ομάδας στη φετινή περίοδο, είτε κάνοντας γλυκά όνειρα για τον προπονηταρά και τους παικταράδες που θα έρθουν το καλοκαίρι να ξανακάνουν την ομάδα μας κανονική ομάδα.
Δεν ανακαλύπτει κανείς την Αμερική τούτες τις ώρες αν πει ξανά ότι ο Ολυμπιακός χρειάζεται διοικητική στιβαρότητα, καλό προπονητή και 5-6 μεταγραφές ενδεκάδας για να γίνει και πάλι σοβαρό, ισχυρό και ελκυστικό ποδοσφαιρικό συγκρότημα.
Μέχρι το τέλος των πλέι οφ η ευθύνη της διοίκησης είναι να συμμαζέψει όσο μπορεί τα ασυμμάζευτα στην ομάδα, να κάνει κάποιες ουσιαστικές κινήσεις κινήτρων προς τους παίκτες που θα κληθούν να παίξουν έξι ντέρμπι και να βοηθήσει με κάθε τρόπο ώστε να εξασφαλιστεί η δεύτερη θέση και η συμμετοχή στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ.
Ο στόχος της πρωτιάς στα πλέι οφ είναι πολύ σημαντικός και δεν θα πρέπει να υποτιμάται. Όχι μόνο επειδή για λόγους πρεστίζ και για οικονομικούς λόγους ο Ολυμπιακός θα πρέπει να μπει σε θέση σκληρής μάχης για να παίξει στο Τσάμπιονς Λιγκ. Το κυριότερο, επειδή θα υπάρχει διαφορετικό κίνητρο και όρεξη μεγαλύτερης ενίσχυσης της ομάδας το καλοκαίρι, εφόσον θα πρέπει να ανταγωνιστεί πολύ δυνατούς αντίπαλους στους δύο προκριματικούς γύρους για να μπει στο Τσάμπιονς Λιγκ. Άλλες μεταγραφές υποχρεωτικά θα γίνουν αν υπάρχει ο οικονομικός στόχος των 20 εκατομμυρίων ευρώ και άλλες πιθανώς θα γίνουν αν δεν υπάρχει αυτός ο στόχος. Είναι απλό…
Το δύσκολο αυτή τη στιγμή είναι να πειστούν οι παίκτες για μια μεγάλη και δύσκολη προσπάθεια σε μία εποχή γενικής αμφιβολίας. Αμφιβολίας για τη δυνατότητα της ομάδας να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις αυτής της δοκιμασίας των πλέι οφ, αλλά και αμφιβολίας για την όρεξη που μπορεί να έχουν παίκτες οι οποίοι γνωρίζουν ότι στη νέα σεζόν θα είναι δευτερότριτες επιλογές ή δεν θα είναι…καθόλου επιλογές.
Κάτι, όμως, πρέπει να γίνει επί της ουσίας. Με “διατάγματα” του τύπου “εδώ είναι ο Ολυμπιακός και πρέπει να συμπεριφέρεστε σαν παίκτες του Ολυμπιακού και σαν επαγγελματίες” δεν αλλάζουν νοοτροπίες από τη μια μέρα στην άλλη. Με πλήρη απαξίωση ποδοσφαιριστών που μπορεί να μην είναι οι καλύτεροι αλλά δεν είναι και άχρηστοι, η μάχη των πλέι οφ είναι χαμένη από χέρι. Εκτός, αν πράγματι κανείς δεν ασχολείται με τα πλέι οφ εκτός από μένα, οπότε να πέσω κι εγώ για ύπνο και να βλέπω εφιάλτες για τα φετινά λάθη του Κόκκαλη ή γλυκά όνειρα για χαφάρες και γκολτζήδες…
Χρήστος Μεγγλίδης
