Δυο ακόμη λόγια σχετικά με τον αγώνα του Τσάμπιονς Λιγκ. Διαφωνώ με την γενικότερη άποψη που εκφράστηκε μετά το παιχνίδι, ότι δηλαδή ο Ολυμπιακός υπερεκτίμησε τις δυνατότητες της Μπορντό και κακώς δεν επιτέθηκε με μεγαλύτερα ρίσκα από το ξεκίνημα του αγώνα για να πάρει τη νίκη.
Εξακολουθώ να πιστεύω ότι η διαχείριση του αγώνα από το τεχνικό τιμ και τους παίκτες ήταν καλή. Ο Ολυμπιακός δεν μπορούσε απέναντι σε τέτοιο αντίπαλο να μπει αεράτος και με επιθετικές βλέψεις, διότι θα μπορούσε πολύ εύκολα να γίνει της Λιόν και της Σεντ Ετιέν. Και η Μπορντό να προστεθεί στη λίστα των γαλλικών ομάδων που πέρασαν αυτές αεράτες και με μεγάλα σκορ από το Καραϊσκάκη.
Στεκόμαστε όλοι στην απόφαση του Άγγλου διαιτητή να ακυρώσει το γκολ του Μαρέσκα στο τέλος, αλλά η ατυχία του Ολυμπιακού είχε να κάνει περισσότερο με δύο συγκεκριμένες φάσεις. Την ευκαιρία με την κεφαλιά του Μέλμπεργκ στην αρχή και το χρονικό σημείο που δέχτηκε το γκολ από του Γάλλους. Θα ήταν ένα άλλο ματς με τον Ολυμπιακό μπροστά στο σκορ από το 4′, όπως θα ήταν και ένα άλλο δεύτερο ημίχρονο αν είχε μείνει το 0-0.
Διαφωνώ επίσης με όσους λένε ότι η Μπορντό δεν ήταν τόσο καλή όσο παρουσιάστηκε από τις κατασκοπείες. Είναι πιθανό ότι οι παίκτες της επηρεάστηκαν από την ατμόσφαιρα στο Καραϊσκάκη, είναι αλήθεια ότι δεν είχαν καλές επιλογές στις τελικές προσπάθειές τους κοντά στην περιοχή μας και ήταν εξ΄αρχής δεδομένο ότι έχουν αδυναμίες στα εναντίον τους στημένα και μεγάλες δυνατότητες στα υπέρ τους. Ακόμη και σε ένα παιχνίδι, όμως, στρατηγικής και τακτικής όπως αυτό στο Φάληρο, οι πρωταθλητές Γαλλίας έδειξαν στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα (με εξαίρεση στο τελευταίο δεκάλεπτο) ότι σε βασικά ζητήματα ποδοσφαιρικού σχεδιασμού είναι πολύ μπροστά από εμάς.
Από κει και πέρα ο Ολυμπιακός δύσκολα μπορούσε να παίξει καλύτερα στη μεσαία γραμμή είτε δημιουργικά είτε ανασταλτικά με το υπάρχον ρόστερ του. Σε επίπεδο αξίας παικτών η διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες στα χαφ δεν είναι τόσο μεγάλη (θα πουν πολλοί ότι ο Γκουρκίφ είναι κλάσεις παραπάνω, αλλά για παράδειγμα θεωρώ ότι ο Ντουντού είναι στα καλά του πιο ποιοτικός παίκτης από τον συμπατριώτη του Φερνάντο), όσο σε αντοχές και σε ομαδική λειτουργία. Εκεί το πράγμα (και η πρόκριση) ξέφυγε. Κάτι που ενδεχομένως θα μπορούσε να κάνει ο Μπάντοβιτς είναι να ανακατέψει την ομάδα πιο νωρίς από το 60, αν και για το ξέσπασμα του Ολυμπιακού στο τελευταίο δεκάλεπτο νομίζω ότι περισσότερο ρόλο έπαιξε η αποφασιστικότητα των παικτών να τα παίξουν όλα για όλα για την ισοφάριση, όπως και η χαλάρωση της Μπορντό που πιθανώς νόμιζε ότι ο Ολυμπιακός τα παράτησε. Αυτή είναι η γνώμη μου και πάμε παρακάτω…
Χρήστος Μεγγλίδης
