Αν αυτό το ματς δεν ήταν Τσάμπιονς Λιγκ αλλά Τσάμπιονς Γκρικ, θα συζητούσαμε καμμιά βδομάδα για τις αποφάσεις του Γουέμπ στις καθυστερήσεις των δύο ημιχρόνων. Για το αν έκανε φάουλ ο Λούα στη φάση του γκολ της Μπορντό, για το αν είχαν περάσει τα δύο λεπτά των καθυστερήσεων στο πρώτο μέρος, αλλά και για ποιό λόγο ο διαιτητής έδειξε δύο λεπτά καθυστέρηση σε παιχνίδι που δεν είχε διακοπές. Φυσικά θα ουρλιάζαμε για μέρες ότι ο γλόμπος ρέφερι μας καράφλιασε με το φάουλ-ανακάλυψη στο γκολ του Μαρέσκα. Ότι δεν σεβάστηκε το πατριωτάκι του τον Ματ ούτε τον Μέλμπεργκ και τον Λούα που τους σφύριζε στην Πρέμιερ Λιγκ…
Αν αυτό το ματς δεν ήταν Τσάμπιονς Λιγκ αλλά Τσάμπιονς Γκρικ, θα γκρινιάζαμε για την αδυναμία των μέσων του Ολυμπιακού να δημιουργήσουν φάσεις, για τον ατομισμό του Ντάτολο, για τις καθυστερημένες αντιδράσεις στο κέντρο, για την αδυναμία των στόπερ στο ψηλό παιχνίδι και στα στημένα του αντιπάλου, για πολλά και διάφορα.
Αν αυτό το ματς ήταν στο ελληνικό πρωτάθλημα θα απορούσαμε και θα τα βάζαμε με τους παίκτες που έδειχναν καταπονημένοι στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα και στο τέλος ανέβασαν ρυθμούς. Πώς γίνεται, θα λέγαμε, να μην μπορούν να φτάσουν στην αντίπαλη περιοχή σε όλο το ματς και στο τελευταίο δεκάλεπτο να χάνουν τη μια ευκαιρία μετά την άλλη.
Αυτό το ματς, όμως, ήταν σίγουρα το πιο δύσκολο φετινό της ομάδας μετά από εκείνο με την Άρσεναλ στο Emirates. Αυτό το παιχνίδι ήταν με αντίπαλο την καλύτερη γαλλική ομάδα που στο μεγαλύτερο κομμάτι του αγώνα παρέδωσε μαθήματα σύγχρονης μπάλας, με πρέσιγκ για πνίξιμο, με psp κυκλοφορία της μπάλας, με ομαδική λειτουργία άλλου επιπέδου, προίόν ασφαλώς και της αξίας των παικτών της αλλά κυρίως της οργάνωσης και της ομοιογένειας. Η Μπορντό είναι μία ομάδα του Μπλαν, δουλεμένη στο έπακρο από τον Γάλλο τεχνικό, με παίκτες που παίζουν για πολύ καιρό μαζί, κάνουν σωστή προπόνηση και βρίσκονται με κλειστά μάτια.
Η Μπορντό απέδειξε στο Φαληρο αυτό που όλοι γνωρίζαμε πριν από την έναρξη του αγώνα. Ότι είναι καλύτερη ομάδα από τον Ολυμπιακό και ότι είναι το μεγάλο φαβορί για να πάρει την πρόκριση, ενδεχομένως με νίκες και στα δύο παιχνίδια. Το να μπούμε στη διαδικασία απόψε να ξανασυζητήσουμε τους λόγους για τους οποίους ο Ολυμπιακός δεν έκανε την πρόοδο που θα μπορούσε να είχε κάνει εκμεταλλευόμενος την εμπειρία του όλα αυτά τα χρόνια στη διοργάνωση, ίσως να έχει ενδιαφέρον. Μόνο που οι απαντήσεις βρίσκονται πολύ περιεκτικά στην παραπάνω παράγραφο, κατά τη γνώμη μου.
Απέναντι σε αυτή την καλύτερή του ομάδα, ο Ολυμπιακός έκανε μια πολύ καλή προσπάθεια. Ίσως την καλύτερη δυνατή για αυτή την εποχή και με τα γνωστά προβλήματα που αντιμετωπίζει. Χωρίς δύο από τους ποιοτικότερους ξένους άσους του, τον Γκαλέτι και του Ντουντού, χωρίς τον πιο ακριβό επιθετικό του (παρότι είναι ντεφορμέ όλη τη χρονιά), ο Ολυμπιακός μπόρεσε εναντίον ενός εξαιρετικού αντίπαλου να κάνει πολλές (για τέτοιο ματς) φάσεις. Οι κεφαλιές του Μέλμπεργκ και του Μαρέσκα και ο καταιγισμός στο τελευταίο δεκάλεπτο (μετρημένες έξι φάσεις για γκολ συν αυτό που πέτυχε ο Ιταλός και έκλεψε ο Γουέμπ) ήταν συντριπτικά περισσότερες ευκαιρίες από αυτές της Μπορντό, μολονότι οι Γάλλοι έμοιαζαν να κυριαρχούν σε όλο το ματς και να φτάνουν για πλάκα κοντά στην περιοχή του Νικοπολίδη.
Αυτό που μένει είναι ότι ο Ολυμπιακός δικαιούται να θεωρεί εαυτόν αδικημένο από το αποτέλεσμα δίχως να δικαιούται να υποστηρίζει ότι αξίζει να είναι αυτός και όχι η Μπορντό στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Αυτό που πρέπει να μείνει για τη συνέχεια της σεζόν είναι ότι με αντίστοιχα μεγάλη προσπάθεια στα επτά ματς που απομένουν στο πρωτάθλημα, ο Ολυμπιακός έχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να μοιάζει αυτός με Μπορντό εναντίον ελληνικών ομάδων. Ας υπάρξει τουλάχιστον κάποιο κέρδος από τη συγκεκριμένη αναμέτρηση…
Χρήστος Μεγγλίδης
