Εδώ έχουμε φτάσει. Αντί σε τέτοια παιχνίδια να λέμε “άλλη κλάση ο Θρύλος”, μένουμε με το “κι άλλη θλάση”. Το τρίποντο επί του Ατρομήτου ήταν το κέρδος σε αυτό το περίεργο απόγευμα, διότι με όσα έχουν δει τα μάτια μας φέτος πολλοί ήταν εκείνοι που το έβλεπαν κι αυτό το έμφραγμα στο τέλος. Τελικά ο Μήτρογλου το κλείδωσε το ματσάκι με την πολύ έξυπνη και ώριμη ενέργειά του να σηκώσει το κεφάλι, να δει ότι ο Μιχαηλίδης δεν προλάβεινε να γυρίσει, να δει τις θέσεις των αμυντικών και να βάλει το γκολ.
Από κει και πέρα, τί να συζητάμε; Παραμονή του αγώνα βγαίνει off ο Μαρέσκα, πριν αρχίσει το παιχνίδι, δεν μπορεί ο Τοροσίδης, λίγο πριν από τέλος έξω ο Λούα και στις καθυστερήσεις αυτή η κωμωδία με την αλλαγή του Ντάτολο που δεν έγινε ποτέ και τον τραυματισμό του Αργεντίνου που χτυπιόταν στο φορείο, βλέποντας να χάνει την ευκαιρία για το Μουντιάλ και το τεστ της Τετάρτης με τους Γερμανούς.
Την ώρα που γράφω, βλέπω και τη μαϊμουδιά του Καλόπουλου στη Νέα Σμύρνη για να δέσει το γλυκό… Το παιχνίδι θα μπορούσε να είχε πάρει άλλη μορφή με το γρήγορο γκολ του Ματ (καπάκι στην ευκαιρία του Περόνε και τη μεγάλη απόκρουση του Αντώνη), τις ευκαιρίες που έγιναν σωρηδόν στη συνέχεια, το δοκάρι του Λούα. Θα μπορούσε δηλαδή να είχε τελειώσει με καθαρό σκορ από το πρώτο ημίχρονο, να μην είχαν έρθει τα χτυποκάρδια στο τέλος και πιθανώς να είχαν γίνει και αλλαγές νωρίτερα ώστε να αποφευχθούν οι τραυματισμοί που φέρνουν την ομάδα πάλι σε καταστάσεις φθινοπώρου. Διότι είναι βέβαιο ότι στη συνέχεια (και στο πιο κρίσιμο σημείο της περιόδου και της μάχης για τον τίτλο), ο Ολυμπιακός θα πάει πάλι σε φάση εκτάκτου ανάγκης και σε αλχημείες ενδεκάδας.
Το 4-4-2 είχε καλά αποτελέσματα σε διαστήματα του αγώνα, αλλά είναι εύκολα διακριτό το συμπέρασμα ότι χρειάζεται μεγαλύτερη ταχύτητα και καλύτερη απόδοση των κεντρικών χαφ. Με τον Λεντέσμα ούτως ή άλλως ελλιπή στο δημιουργικό κομμάτι και τον Στολτίδη χωρίς δυνάμεις είναι δύσκολο να περιμένει κανείς πολλά με αυτό το σχήμα των δύο κυνηγών.
Και τώρα; Τώρα κουράγιο, ψυχή και παλικαριά μέχρι τελικής πτώσης ή θριάμβου. Γιατί αν ο Ολυμπιακός πάρει αυτό το πρωτάθλημα θα πρόκειται για τον μεγαλύτερο θρίαμβο της δεκαπενταετούς κυριαρχίας του…
Χρήστος Μεγγλίδης
