Το πρώτο βήμα ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία για τον Ολυμπιακό. Στόχος των ερυθρόλευκων ήταν από την αρχή η κατάληψη της πρώτης θέσης στον όμιλο, θυμάμαι με το που έγινε η κλήρωση συμμετείχα με συναδέλφους στην κλασσική καφενειακή συζήτηση για το που θα χάσει και που θα νικήσει η ομάδα, Έλληνας είμαι κι εγώ…
Το μάθημα από την παρέα του Πρίντεζη
Το ξεκίνημα θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω αποκαρδιωτικό (και είμαι ευγενικός), η ήττα στην Μάλαγα έφερε γκρίνια, εκνευρισμό, αλλά τελικά είχε θετικά αποτελέσματα για τη συνέχεια. Ο Γιαννάκης δε λέει συνέχεια «να μαθαίνουμε από τις ήττες»; Ε, από εκείνο το ματς, εκείνη τη σφαλιάρα οι ερυθρόλευκοι άλλαξαν συμπεριφορά και νοοτροπία.
Διπρόσωπος μεν, αποτελεσματικός δε
Η συνέχεια ήταν σαφώς καλύτερη αν και σωστά αναφέρει ο θυμόσοφος λαός μας ότι ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Οι παίκτες του Παναγιώτη Γιαννάκη εμφανίζονταν υπερηχητικοί εντός έδρας κερδίζοντας με 20,6 πόντους διαφορά κατά μέσο όρο, όλους τους αντιπάλους! Η ομάδα έπαιζε σούπερ μπάσκετ (αν εξαιρέσει κανείς τα πρώτα 27’ του αγώνα με την Εφές), έτρεχε, σούταρε καλά, πρόσφερε θέαμα στον κόσμο που ερχόταν.
Όταν η ομάδα έφευγε από τον Πειραιά, έχανε αυτή τη σπιρτάδα που την διέκρινε στο Σ.Ε.Φ, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που είχε πλέον ψυχολογικό πρόβλημα. Στο σύγχρονο μπάσκετ όμως το αποτέλεσμα μετράει και ο Ολυμπιακός κέρδιζε. Αποστασιοποιημένος τώρα λίγο με νοιάζει αν χρειάστηκε παράταση σε δύο αγώνες, αν έπρεπε ο Κλέιζα να ντυθεί… Λούκι Λουκ και να πυροβολεί από παντού στην Γαλλία. Έχασε στο Βελιγράδι, ας βαφτίσουμε εκείνο το ματς κακή παρένθεση.
Στόφα μεγάλης ομάδας
Πείτε μου πότε ο Ολυμπιακός χρειάστηκε να κερδίσει απεγνωσμένα γιατί διαφορετικά θα είχε επιπτώσεις; Στο Σ.Ε.Φ με την Μάλαγα δεν ήθελε μόνο νίκη, χρειαζόταν 18 πόντους διαφορά, οι ερυθρόλευκοι τις έριξαν 21 και εύκολα. Με την πλάτη στον τοίχο δεν έπαιζε στην Κωνσταντινούπολη; Αν έχανε θα έβγαινε 2ος στον όμιλο. Πήγαν και νίκησαν την Εφές και καθάρισαν και εκεί την «μπουγάδα». Αν το καλοσκεφτεί κανείς, στην Α’ φάση ο Ολυμπιακός βρέθηκε δύο φορές με την πλάτη στον τοίχο και τις δύο αντεπεξήλθε με απόλυτη επιτυχία. Αυτό δεν είναι τυχαίο, αυτό είναι δείγμα μεγάλης ομάδας που ξέρει τι θέλει, γιατί το θέλει και πως θα το αποκτήσει.
Συμπέρασμα
Ο Ολυμπιακός έχει αλλάξει, για να το καταλάβετε αρκεί να φέρετε στο μυαλό σας ένα παιχνίδι του Νοεμβρίου (όποιο θέλετε) και συγκρίνετε το με το τώρα. Η μέρα με τη νύχτα. Θα πει κάποιος και με το δίκιο του «αυτό έλειπε να μην υπάρχει βελτίωση μετά από τρεις μήνες». Έτσι είναι, ωστόσο το μέγεθος της βελτίωσης παίζει ρόλο. Το μπάσκετ που παίζουν οι ερυθρόλευκοι είναι πολύ καλύτερο, βλέπουμε πλέον αυτοματισμούς στο παιχνίδι του που δεν πήγαινε το μυαλό πριν. Υπάρχει παιχνίδι στην αδύναμη πλευρά, κίνηση μακριά από την μπάλα, διαβάζουν τα miss match. Για αυτό το αποτέλεσμα την ευθύνη έχουν όλες οι πλευρές. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης και οι συνεργάτες του γιατί στα δύσκολα επέμειναν στη φιλοσοφία τους και δεν παραστράτησαν, οι παίκτες γιατί έβαλαν τον «πισινό» τους κάτω και δούλεψαν, σταμάτησαν αν μιλούν πολύ και άκουγαν περισσότερο και η διοίκηση γιατί στήριξε την προσπάθεια, τις επιλογές της όταν οι περισσότεροι τους παρότρυναν να αλλάξουν κάτι. Αυτή είναι η συνταγή της επιτυχίας. Πλάκα πλάκα είχε κουράσει ο «δράκος» με τις συνεχείς αναφορές του στην αρετή της «υπομονής», αλλά είχε δίκιο. Ο χρόνος είναι υπέρ αυτής της ομάδας.
Όλα τα παραπάνω δε σημαίνουν τίποτα αν δε συνεχίσει η ομάδα σε αυτούς τους ρυθμούς και σε ακόμη εντονότερους. Δεν έχουν καταφέρει τίποτα ουσιαστικό μέχρι τώρα, παρά μόνο να έχουν πείσει τον κόσμο τι μπορούν να καταφέρουν. Πλέον οι φίλοι της ομάδας έχουν μεγαλύτερες απαιτήσεις από τον Ολυμπιακό, για αυτό δουλειά, δουλειά και πάλι δουλειά.
Κωνσταντίνος Μελάγιες
