Ο Ολυμπιακός έχασε από τον Άρη το πρώτο του ματς στο φετινό πρωτάθλημα, σε ένα παιχνίδι στο οποίο πραγματικά ήταν χειρότερος από τον αντίπαλό του. Θα μπορούσε εύκολα να μην είχε χάσει διότι ο Άρης όποτε έφτανε στην περιοχή έτρεμε τον Νικοπολίδη. Θα μπορούσε εύκολα να είχε νικήσει αν ο Λεονάρντο άνοιγε το σκορ στην καλύτερη ευκαιρία που δημιουργήθηκε στο ματς. Θα μπορούσε εύκολα να μην είχε χάσει αν δεν δεχόταν ένα τόσο αστείο γκολ, το οποίο έμοιαζε πολύ με ένα γκολ που είχε φάει η ομάδα πριν από μερικά χρόνια στην Κρήτη από τον ΟΦΗ, σε ένα παρόμοιο μπλέξιμο του Αντώνη με τον Τζόρτζεβιτς. Πάλι τότε είχε έρθει η καταστροφή του κόσμου, πάλι είχε κοντέψει να διαλυθεί το ερυθρόλευκο σύμπαν και πάλι ο Ολυμπιακός είχε πάρει στο τέλος το πρωτάθλημα.
Επειδή εύκολα το ματς της Κυριακής θα μπορούσε να μην είχε χαθεί, τώρα θα συζητούσαμε για άλλα.
Δεν θα ούρλιαζε κανείς για τις εννιά μέρες διακοπές του Ζίκο. Δεν θα μιλούσε κανείς για τα ρίσκα του προπονητή με τον Ντομί. Δεν θα κατηγορούσε κανείς τους ποδοσφαιριστές για αδιαφορία και έλλειψη πάθους. Δεν θα βάφτιζε κανείς εμάς υποκινητές της βίας και του οπαδικού μίσους.
Τώρα θα τα χώναμε στους βάζελους και στους κρυφοβάζελους που θα είχαν γεμίσει την πλάση με μαϊμούδες και παράγκες για το χέρι του Ντουντού. Τώρα θα αναρωτιόμασταν μήπως τελικά δεν χρειαζόμαστε αριστερό χαφ, αφού ο Λεονάρντο καθαρίζει τα ματς. Τώρα θα αποθεώναμε τον Ζίκο και τους παίκτες για τη μαγκιά και την ψυχή του Θρύλου που πέρασε και από το Χαριλάου με πέντε βασικούς νοκ άουτ, χωρίς τον Μέλμπεργκ και αμυντικό χαφ. Τώρα θα μας… ξίνιζε ο Μπεν Αρφά επειδή δεν έχει δικαίωμα να παίξει με την Μπορντό. Τώρα, ακόμη μερικοί θα πίστευαν ότι ο Όσκαρ κάνει για βασικό δεκάρι του Θρύλου.
Επειδή κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει τα λάθη του καλοκαιριού, το γυμνό ρόστερ και τις λαλακίες με την Καβάλα, τον Ηρακλή, τα Γιάννενα αλλά και τις Σέρρες (εντός γηπέδου και μετά το ματς)… Αλλά και επειδή κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει την ευεργετική ανακατωσούρα στην ομάδα με την αλλαγή Κετσπάγια-Ζίκο, με την προετοιμασία για τη σφαλιάρα στον Παναθηναϊκό, την πρόκριση στους 16 του Τσάμπιονς Λιγκ από αυτή την ίδια ομάδα και την υπερπροσπάθεια που έχουν κάνει επί μήνες οι συγκεκριμένοι παίκτες να κρατήσουν την ομάδα ψηλά στην Ευρώπη και στο πρωτάθλημα παρά τις διάφορες αντιξοότητες:
Πρώτον. Τρεις μεταγραφές: αριστερό χαφ, επιτελικός μέσος, Λούα Λούα ή άλλος επιθετικός.
Δεύτερον. Οι μάγκες και οι ψυχάρες της Τούμπας, του ΟΑΚΑ με ΑΕΚ, του ντέρμπι της πλάκας με τον ΠΑΟ, των σερί διπλών στο πρωτάθλημα και της πρόκρισης στους 16, δεν είναι άχρηστοι, τεμπέληδες, λουφαδόροι και χέστες. Άλλοι είναι κωλοτούμπες, όσοι τα λένε και τα γράφουνε, όπως θα ξαναγίνουν στις επόμενες νίκες.
Τρίτον: Ο Ζίκο δεν είναι υπεράνω κριτικής και έχει κάνει χοντρά λάθη. Αλλά όλα έχουν ένα όριο, το ίδιο και η κριτική. Λάθος του Ζίκο οι εννιά μέρες άδεια, αλλά όχι και άμπαλος ο Ζίκο. Του κώλου τα εννιάμερα κριτική…
(Φούλαμ-Μάντσεστερ 3-0. Ρε χωριάτη Φέργκιουσον, γιατί είσαι δεύτερος ρε; Και τι έγινε ρε γεροξεκούτη που τα έχεις πάρει όλα; Ο Γκίμπσον βασικός στη Γιουνάιτεντ ρε άσχετε; Πού πήγαν τα λεφτά του Κριστιάνο Ρονάλντο ρε; Πούλα-φύγε.)
Χρήστος Μεγγλίδης
