Με το 2009 να μας αποχαιρετά, σκέφτηκα να χαλαρώσουμε για 2-3 μέρες, να αφήσουμε στην άκρη το παρόν και να ασχοληθούμε με στιγμές από τη δεκαετία που φεύγει.
Έχω πολύ φρέσκιες στο μυαλό μου τις συζητήσεις με φίλους μου τέτοια εποχή πριν δέκα χρόνια ακριβώς. Περίμενα πώς και πώς όχι τη νέα χρονιά, ούτε τη νέα δεκαετία, αλλά το millenium! Ήταν της μόδας τότε η λέξη για τη νέα χιλιετία με τον καθένα να λέει το μακρύ και το κοντό του. Από το ότι με την είσοδο της νέας χιλιετίας θα γίνει και η Αποκάλυψις του Ιωάννη μέχρι ότι θα εκραγεί το άγαλμα της Ελευθερίας (κλασσική αμερικανιά).
Εφιαλτική δεκαετία
Η πρώτη δεκαετία λοιπόν του 2000 φεύγει και ο Ολυμπιακός έχει μόνο έναν τίτλο, το Κύπελλο Ελλάδας το 2002. Ο πιο ορκισμένος εχθρός αυτής της ομάδας δε θα το περίμενε αυτό και ο πιο πιστός της φίλος, επίσης. Αυτή είναι όμως η πραγματικότητα, τα μοναδικά πράγματα που ενώνουν το τότε με το τώρα είναι τέσσερα. Ο Θοδωρής Παπαλουκάς, ο Μίλαν Τόμιτς, ο Νίκος Μπουντούρης και ο Δημήτρης Πασχόπουλος. Τον τελευταίο δεν το ξέρετε, αλλά θέλω πολύ να σας τον γνωρίσω και θα το προσπαθήσω μία από αυτές τις μέρες.
Οι καλοί, οι κακοί και οι φιλότιμοι
Η ομάδα αναγκάστηκε αν ξεσπιτωθεί και να παίξει κάποια χρόνια στον Κορυδαλλό λόγω των προετοιμασιών για τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων, όπου φτωχός και η μοίρα του εκείνη την εποχή. Τα ερυθρόλευκα φόρεσαν παικταράδες, αλλά και κάποιοι που πρέπει να κάνουν το σταυρό τους που έκαναν και μόνο προπόνηση με την ομάδα.
Κλείνοντας λοιπόν την δεκαετία είπα να ξεχωρίσω κάποιες μορφές που έπαιξαν από το 2000 κι έπειτα στον Ολυμπιακό. Του χώρισα σε τρεις κατηγορίες και η αναφορά τους είναι με τυχαία σειρά… μάλλον.
Οι καλοί
Θα προσπαθήσω να ξεχωρίσω τους καλύτερους παίκτες που αγωνίστηκαν στην ομάδα, επαναλαμβάνω με τυχαία σειρά. Παικταράδες που θα μείνουν αξέχαστοι…
Μίλαν Τόμιτς (ο απόλυτος αρχηγός)
Ντίνο Ράτζα (Από τα καλύτερα σέντερ που έπαιξαν ποτέ το άθλημα)
Αλφόνσο Φορντ (speechless)
Θοδωρής Παπαλουκάς (ο εξυπνότερος μπασκετμπολίστας που είχε η ομάδα ποτέ)
Λίνας Κλέιζα (ίσως το καλύτερο τεσσάρι της Ευρώπης αυτή τη στιγμή)
Λιν Γκριρ (απίστευτη επαφή με το καλάθι)
Γιάννης Μπουρούσης (υπόδειγμα καρδιάς και θέλησης για βελτίωση)
Οι κακοί
Αυτοί είναι που είπα νωρίτερα ότι θα πρέπει να κάνουν τον σταυρό τους που έπαιξαν και πήραν λεφτά από τον Ολυμπιακό…
Μίσαν Νικαγκμπάτζε (μόνο το περίεργο μαλλί του θυμάμαι κι ένα σούπερ ματς με αντίπαλο την ΑΕΚ)
Κένεθ Μιλερ (Ήρθε για 2 αγώνες τη σαιζόν 2002-03 και ευτυχώς έφυγε νωρίς)
Γιόσκο Καφετζής (αν είναι δυνατόν αυτός να έπαιξε στον Ολυμπιακό)
Δημήτρης Μισιακός (δεν έχω τίποτα με το παλικάρι, αλλά …)
Ρόμπερτ Γκούλιας (Ούγγρος μπασκετμπολίστας, νομίζω αρκεί)
Έρνεστ Μπράουν (λίγοι τον θυμάστε, εγώ γιατί τον θυμάμαι δεν ξέρω)
Λάζαρος Αγαδάκος (καλό παιδί, αλλά παίκτης για τον Πανιώνιο)
Οι φιλότιμοι
Ίδρωσαν, προσπάθησαν, βοήθησαν, μα πάνω από όλα έπαιξαν πολλές φορές παραπάνω από ότι μπορούσαν και μπράβο τους.
Μπόρις Γκόρενς (ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ που έπαιζε ακόμη και τραυματίας)
Γιάννης Καλαμπόκης (δίπλα στη λέξη φιλότιμος στα λεξικά υπάρχει η φώτο του)
Νίκος Παπανικολόπουλος (δεν ήταν παίκτης τότε για αυτό το επίπεδο και όμως βοήθησε πολύ περισσότερο από «άλλους» που ήτα επιπέδου)
Κουίνσι Λιούις (Αμερικανός που έκανε πολλές δουλειές στο γήπεδο, έπαιζε για την ομάδα, δε γκρίνιαζε ποτέ και στεναχωριόταν για την ομάδα. Μήπως δεν ήταν Αμερικανός τελικά;)
Κιντέλ Γουντς (αν δεν είχε κακές συνήθειες ίσως να έμπαινε και στη λίστα των κορυφαίων, αδίκησε τον εαυτό του)
Μανόλης Παπαμακάριος (διετέλεσε αρχηγός της ομάδας και ΠΑΝΤΑ έδινε την ψυχή του για την ομάδα)
Ράιαν Στακ (ήρθε για να αφήσει εποχή, αλλά τον έφαγε ο Γκέρσον)
Υπάρχουν κι άλλοι για όλες τις κατηγορίες που μπορεί να ξέχασα, επίσης θα υπάρχουν και διαφωνίες. Ας κάνουμε αυτό το editorial περισσότερο αμφίδρομο από τα προηγούμενα. Ας αφήσουμε σχόλια και παράπονα για τη φετινή ομάδα για 2-3 μέρες στην άκρη και ας κάνουμε ένα διαφορετικό ταξίδι στο παρελθόν. Περιμένω λοιπόν τις δικές σας απόψεις, τις δικές σας αναμνήσεις από την δεκαετία που φεύγει…
Καλή χρονιά.
Κωνσταντίνος Μελάγιες
