Να τελειώνε ο πρώτος γύρος του συγκεκριμένου πρωταθλήματος χωρίς να κάνει ήττα ο Ολυμπιακός με όλες αυτές τις απουσίες και τα κενά θα ήταν, ό,τι και να λέμε, εκτός ποδοσφαιρικής λογικής.
Αλλά ακόμη κι έτσι, για να συμβεί αυτό έπρεπε να πάνε όλα στραβά κι ανάποδα.
Έπρεπε να τραυματιστεί και ο Μέλμπεργκ. Έπρεπε να μείνει η ομάδα χωρίς αμυντικό χαφ, με έξω Μαρέσκα, Λεντέσμα, Στολτίδη. Έπρεπε να έρθει η φαεινή ιδέα στον Ζίκο να βάλει τον Ντομί κεντρικό μέσο, ο οποίος έμοιαζε με περιπλανώμενο στο πλήθος. Έπρεπε να παροπλιστεί ο Γιάννης Παπαδόπουλος ή να μη χρησιμοποιηθεί αναγκαστικά σε αυτή τη θέση κάποιος εκ των Τοροσίδη, Γκαλίτσιου που την έχουν ξαναπαίξει. Έπρεπε να μπει αυτό το γκολ σε μία φάση για την οποία θα μείνει αιωνίως αναπάντητο το ερώτημα τι δουλειά είχε εκεί ο Όσκαρ. Έπρεπε ο Άρης να κάνει την καλύτερη φετινή του εμφάνιση, αλλάζοντας πάσες σαν την Μπαρτσελόνα ανάμεσα σε ένα εξαφανισμένο κέντρο του Ολυμπιακού. Έπρεπε ο Λεονάρντο να χάσει το πιο εύκολο από τα γκολ που έχει βάλει φέτος. Έπρεπε να τύχει αυτό το ματς για να μην πιάνει ούτε μία προσπάθεια του Γκαλέτι. Έπρεπε να αναρωτιόμαστε και να μένουμε χωρίς απάντηση γιατί δεν έπαιξε πιο πολύ ο Ζαϊρί. Έπρεπε να συμβούν αυτά και άλλα πολλά για να χάσει ο Ολυμπιακός στο φετινό πρωτάθλημα, να κάνει μία ήττα η οποία θα μπορούσε να είχε έρθει και να είχε δικαιολογηθεί πολύ νωρίτερα στη σεζόν.
Ξέρω ότι είναι σπάσιμο να μένει η ομάδα πάλι δεύτερη, πίσω από αυτούς που πήραν ξανά πέτσινο πέναλτι για να νικήσουν τα Γιάννενα. Ξέρω ότι ήττα με τέτοιο γελοίο γκολ δεν καταπίνεται. Ξέρω ότι ήρθε καπάκι και με αυτή του μπάσκετ για να κάνει τη βραδιά κατάμαυρη.
Δεν μπορούμε, όμως, να μείνουμε πολύ σε αυτήν την ήττα και να αρχίσουμε να βλέπουμε πάλι την κατάσταση αλλιώς. Τα λάθη που έγιναν τα ξέρουμε και τώρα είναι απαίτηση να διορθωθούν, με αστραπιαίες ενέργειες. Αν ο Λούα Λούα δεν είναι ok να πάρουμε άλλον. Αν ο Μπεν Αρφά ζητάει παρατάσεις, δεν μπορούμε να περιμένουμε. Αν ο Ζίκο παίρνει επικίνδυνα ρίσκα, ας τα σταματήσει, αλλά ας έχει και παίκτες σε κάθε θέση για να μην μπορεί να δικαιολογείται γι΄αυτά.
Το μόνο που δεν γουστάρω απόψε είναι γκρίνια για τους παίκτες. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από τον Λεονάρντο να σκοράρει σε κάθε ματς. Δεν μπορούμε να έχουμε μεγαλύτερες απαιτήσεις από τον Μήτρογλου να δώσει περισσότερα απ’όσα έχει δώσει. Δεν μπορούμε να λέμε κουβέντα για ένα λάθος του Νικοπολίδη όταν έχει κάνει οκτώ αποκρούσεις στο ίδιο ματς και εκατόν οκτώ στα προηγούμενα. Δεν μπορούμε να ζητάμε ευθύνες από τον Ντουντού που δεν έχει πάρει ανάσα, από τον Τοροσίδη, τον Γκαλέτι και τον Ντιόγκο που έχουν μήνες να παίξουν ή από τον Όσκαρ που τον κάναμε βασικό κι αναντικατάστατο.
Πριν από μερικές εβδομάδες το -2 από τον Παναθηναϊκό φαινόταν απολύτως φυσιολογικό, θυμάμαι ότι όλοι μας λέγαμε ότι η διαφορά στις γιορτές θα ήταν μεγαλύτερη και ελάχιστοι προέβλεπαν ότι ο Ολυμπιακός (με όσα είχε τραβήξει) θα ήταν μπροστά. Οι γκέλες με τα Γιάννενα, τον Ηρακλή και η αποψινή ήρθαν με ανόητο τρόπο, αλλά και κάποιες νίκες ήρθαν με υπέρβαση από την ομάδα και τους παίκτες.
Ο δεύτερος γύρος, πιστεύουμε όλοι ότι θα είναι διαφορετικός. Δεν γίνεται αλλιώς…
Υ.Γ. Το μόνο “θετικό” από το σημερινό είναι ότι θα γλιτώσουμε το πρήξιμο για το χέρι του Ντουντού. Να δούμε τώρα αν θα πουν τίποτα για το σπρώξιμο στον Όσκαρ στη φάση του γκολ, αλλά και γι΄αυτό στον Ντιόγκο στις καθυστερήσεις…
Χρήστος Μεγγλίδης
