Το πιο μεγάλο βάσανο πριν από τέτοια παιχνίδια σαν αυτό με τον Παναθηναϊκό είναι ότι δεν περνάει η ώρα μέχρι να αρχίσουν! Συνήθως, το δίωρο της διάρκειάς τους είναι ευχάριστο (ενίοτε και απολαυστικό), ενώ μετά από το ντέρμπι έχουμε μάθει τα τελευταία χρόνια να είμαστε σχεδόν μονίμως εμείς οι ευχαριστημένοι. Εδώ και πολλές σεζόν, οι στιγμές πίκρας και εκνευρισμού μετά από αγώνες με τον Παναθηναϊκό είναι μετρημένες στα δάχτυλα. Το παιχνίδι με τον Δούρο στη Λεωφόρο, η ήττα στο Καραϊσκάκη με το γκολ του Παπαδόπουλου στο τέλος, το 2-3 πάλι στη Λεωφόρο με τις επιθέσεις στον Μαυρογενίδη και τα τρυπημένα μάγουλα, εκείνο το 1-1 στη Ριζούπολη, μια ήττα στο ΟΑΚΑ χωρίς να παίξουμε μπάλα παλιότερα, άντε και ένα-δυο ακόμη…
Από θριάμβους ή μεγάλες νίκες, τί να πρωτοθυμηθείς… Την τεσσάρα στη Λεωφόρο για το Κύπελλο, την άλλη την ξεγυρισμένη στο Φάληρο με τις γκολάρες του Λούα και του Νούνιεζ, το ξεγύμνωμα στη Ριζούπολη που πήγαιναν για δύο (αποτελέσματα) και έφυγαν με τρία (γκολάκια), το 4-2 του ΟΑΚΑ (από 0-2), ένα άλλο διπλό παλιότερα με τη φαουλάρα του Γεωργάτου, το 2-0 στο Κύπελλο με 10 παίκτες πάλι εκεί μέσα, ένα άλλο 2-0 με τον Τζόλε να το καθαρίζει και τον Μόρις να τον προλαβαίνει με κλοτσιά μετά το γκολ, το 3-2 στο Φάληρο με τον Ρίμπο και τον Χαλκιά και άλλα πάρα πολλά…
Από όλα τα παιχνίδια της τελευταίας δεκαπενταετίας με τον αιώνιο, αυτό που ποτέ δεν πρόκειται να φύγει από το μυαλό μου είναι το 1-1 της Λεωφόρου με τον Ευθυμιάδη. Θυμάμαι ολόκληρο το παιχνίδι, λεπτό προς λεπτό, να κάνω τη ραδιοφωνική μετάδοση στα… υπερσύγχρονα κουβούκλια με δύο τύπους κρεμασμένους από πάνω μου να βρίζουν επί ενενήντα λεπτά εμένα και τον Ολυμπιακό μέσα στα δημοσιογραφικά, με όλα εκείνα τα υπέροχα που συνέβησαν μετά την ισοφάριση του Τζόλε με το πέναλτι για τα οποία δεν έφταναν όχι τέσσερις, αλλά τέσσερις χιλιάδες εισαγγελείς για να τα ελέγξουν και να τα τιμωρήσουν…
Αν τυχόν διαβάσετε αυτό το κείμενο τούτες τις ώρες της αναμονής για το ντέρμπι που έρχεται, θα ήθελα να μοιραστούμε όλοι μαζί τις καλύτερες εμπειρίες του καθενός από όλες αυτές τις αμέτρητες απολαύσεις που μας έχει χαρίσει ο Θρύλος στα πάρτι με τον Παναθηναϊκό, όχι μόνο τα τελευταία χρόνια αλλά αν θέλετε και παλιότερα. Ας θυμηθούμε πώς έζησε ο καθένας μας κάποια από αυτές τις χαρές κι ας ελπίσουμε ότι από το βράδυ της Κυριακής θα προσθέσουμε στη συλλογή μας ακόμα μία…
Σας περιμένω.
Χρήστος Μεγγλίδης
