Δεν ήταν η πιο θριαμβευτική βραδιά στην ευρωπαϊκή ιστορία του Ολυμπιακού, αλλά ήταν παρουσία ελπίδας και εμφάνιση πρόκρισης στους 16 του Τσάμπιονς Λιγκ. Με αποθέματα σοβαρότητας, με καθοριστική αν θέλετε την… εισαγγελική παρέμβαση του Κόκκαλη στο Ρέντη, με υπεροχή έναντι των Ολλανδών σε εμπειρία και αποφασιστικότητα, ο Ολυμπιακός ξεπέρασε απουσίες, ελλείψεις και ψυχολογικές επιρροές, φτάνοντας στο αποτέλεσμα που τον φέρνει μια ανάσα από τη δεύτερη (μέσα σε μια τριετία) παρουσία του στο top 16 της κορυφαίας διοργάνωσης.
Θυμάμαι ότι μετά την κλήρωση του ομίλου έγραφα πως όταν ο Ολυμπιακός πάει στο γκρουπ του Τσάμπιονς Λιγκ δίχως μεγαλεπήβολα σχέδια και υπέρμετρη αισιοδοξία έχει περισσότερες πιθανότητες να τα καταφέρει. Και πράγματι, έχοντας αφήσει το μεγαλύτερο άγχος πίσω του (όταν κατάφερε να περάσει από τα προκριματικά), έδειξε σε αυτά τα πέντε παιχνίδια του ικανός να υπερισχύσει ομάδων που πιθανότατα έχουν περισσότερο επιθετικό ταλέντο και αντοχές. Η Άλκμααρ και η Σταντάρ Λιέγης εξ αρχής δεν ήταν μεγαθήρια, δεν παύουν όμως να είναι πανάκριβες ομάδες που ειδικά στην επίθεσή τους έχουν παίκτες με μεγαλύτερη τιμή και ταχύτητα από τους δικούς μας, με μικρότερη όμως εμπειρία σε τέτοιο επίπεδο.
Αυτό θα είναι και το όπλο του Ολυμπιακού, μαζί φυσικά με την καυτή έδρα του, στο τελευταίο ματς πριν από την πρόκριση, κόντρα στα τρομερά μωρά του Βενγκέρ. Ασφαλώς και ακόμη δεν έχει κριθεί η συμμετοχή στους 16, διότι όλοι φαντάζονται ότι ο Βενγκέρ και οι πιτσιρικάδες του θα είναι αδιάφοροι στο Καραϊσκάκη. Εμείς το φανταζόμαστε, δεν φαντάζομαι όμως ποιός θα το πει αυτό στον Αλσατό. Ή στους μικρούς της Άρσεναλ, που κάποιοι εξ αυτών θα παίξουν για πρώτη φορά στη διοργάνωση και θα δουν το παιχνίδι σαν τελικό. Ας μην παραμυθιαζόμαστε, λοιπόν. Ο Ολυμπιακός έχει ακόμη ένα μέγιστης δυσκολίας παιχνίδι για να εξασφαλίσει οριστικά αυτό που με τεράστια προσπάθεια έχτισε, με τις νίκες επί της Άλκμααρ και της Σταντάρ και την αποψινή ισοπαλία. Τα θρίλερ τα έχουμε ξαναζήσει, πιθανώς ένα ακόμη μας περιμένει, ελπίζουμε με happy end.
Οι πανηγυρισμοί, συνεπώς, μπορούν να περιμένουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι μετριάζεται η ικανοποίηση για την σημερινή εικόνα του Ολυμπιακού και τον κόπο ΟΛΩΝ των παικτών του στο μικρό ολλανδικό γηπεδάκι που έζησε και την μαγική εμπειρία της κόκκινης εξέδρας. Ήταν μία άψογη συνεργασία Ζίκο και ποδοσφαιριστών που με λίγη τύχη θα είχε φέρει την πρόκριση από τώρα, αλλά και με λίγη ατυχία θα την είχε απομακρύνει.
Από ‘δω και πέρα, ο κύριος πρέσβης…
Χρήστος Μεγγλίδης
