Είναι πολιτισμικό σοκ η μετάβαση από τα μεγαλεία και τις σουίτες του Emirates στο κονάκι του Κομπότη στη Λιβαδειά. Έλα, όμως, που για να ξαναπάς του χρόνου στα σαλόνια πρέπει να περνάς με νίκες στα αλώνια. Είτε είσαι βλάξ, είτε πανέξυπνος, αυτό το καταλαβαίνεις, έτσι δεν είναι;
Το ματς με την Άρσεναλ πέρασε και άφησε πολλές συζητήσεις για το πώς θα έπρεπε να παίξει ο Ολυμπιακός στο Λονδίνο. Άλλοι ουρλιάζουν ότι δεν έπρεπε να ταμπουρωθούμε, διότι αν δεν ήταν ο Αντώνης πάλι θα τρώγαμε πέντε. Άλλοι σχολιάζουν ότι δεν πρέπει να γίνουμε Παναθηναϊκός με τα τσούκου τσούκου στην Ευρώπη, άλλοι λένε ότι ο Θρύλος έπρεπε να βγει μπροστά και να στριμώξει την Άρσεναλ, άλλοι ότι δεν κρατούσαμε την μπάλα στο κέντρο, ο καθένας έχει και μία σεβαστή και πιθανώς λογική άποψη.
Είτε, όμως, είσαι βλαξ είτε πανέξυπνος, αν ρωτήσεις έναν παίκτη του Ολυμπιακού θα καταλάβεις ότι σε αυτό το ρυθμό και εναντίον μιας τέτοιας ομάδας που φτιάχνει αυτόματες φάσεις με τρεις πάσες ή που κάνει συνολικά 600 πάσες στο ενενηντάλεπτο, όπως και να έχεις σχεδιάσει να παίξεις, δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά.
Είτε είσαι βλάκας είτε πανέξυπνος, θέλεις και ονειρεύεσαι τον Ολυμπιακό να κάνει παιχνίδι πρωτοβουλίας εκτός έδρας με την Αρσεναλ, την Μάντσεστερ, την Λίβερπουλ και την Τσέλσι, πρώτα όμως πρέπει να ονειρευτείς ότι κάποτε η κορυφαία ελληνική ομάδα θα καταφέρει να πλησιάσει τα έσοδα, τα μπάτζετ, τις υποδομές και την συνολική λειτουργία της Γουίγκαν, της Χαλ, της Πόρτσμουθ ή ακόμη και των ομάδων της αγγλικής Τσάμπιονσιπ.
Αποτέλεσμα μπορείς κάποια στιγμή να πάρεις οπουδήποτε. Αλλά ελληνική ομάδα θα πάρει αποτέλεσμα εκτός έδρας από αγγλική, με πολλή τύχη, με άμυνα μπετόν σαν την φετινή του Ολυμπιακού, με τον τερματοφύλακα να πιάνει τα άπιαστα και με όλους τους παίκτες να παίζουν το 150%, με τον προπονητή αλάνθαστο και με διαιτητή ακριβοδίκαιο (προς το υπέρ μας).
Αυτό μπορεί να γίνει. Να μπει, όμως, ελληνική ομάδα σε αγγλικό γήπεδο, να κάνει παιχνίδι πρωτοβουλίας και να παίξει στα ίσα με top class αντίπαλο, αυτό ούτε οι πατεράδες μας το είδαν, ούτε εμείς θα το δούμε, ούτε τα δισέγγονά μας. Αν δεν είσαι πράγματι πολύ βλάκας, το καταλαβαίνεις.
Για τον Αντώνη
Να γράψω κάτι εξτρά για τον Νικοπολίδη, θα ήταν έως και βαρετό. Έχουν στάξει μέλι όλοι οι ειδικοί της θέσης και διάσημοι ποδοσφαιράνθρωποι. Ό,τι είχα να πω για τον Αντώνη, το είχα βγάλει σε ένα κείμενο πριν από ένα σχεδόν χρόνο (11/10/2008). Τότε που όλοι νομίζαμε ότι έπαιζε για τελευταία σεζόν κι εκείνος καθόταν στο Ρέντη με τον Ράντο κι έκανε μία ώρα ατομική προπόνηση μετά την προπόνηση! Τιμής ένεκεν για τη μεγαλειώδη εμφάνιση του Λονδίνου, ας το ξαναδιαβάσουμε:
«Παρασκευή απομεσήμερο στο γραφείο, ο υπάλληλος μετράει σε δευτερόλεπτα το χρόνο για την ανάσα του Σαββατοκύριακου. Παρασκευή μεσημέρι στο σχολείο, ο μαθητής αδημονεί για τον ήχο του τελευταίου κουδουνιού της εβδομάδας. Παρασκευή μεσημέρι στου Ρέντη, ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού βιάζονται να κερδίσουν κάθε στιγμή από τα ελάχιστα weekends ελευθερίας που μπορεί να τύχουν σε μια επαγγελματική ομάδα μέσα στη σεζόν…
Ο Αντώνης Νικοπολίδης μένει στο γήπεδο. Και συνεχίζει την προπόνηση μαζί με τον Αλέκο Ράντο, σε αυτήν την μοναχική παρέα που έχουν τα γκρουπ των γκολκίπερ στις ποδοσφαιρικές ομάδες. Είναι ό,τι μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση από όσα έχω μάθει για τον Ολυμπιακό τις τελευταίες ημέρες… Ο Αντώνης Νικοπολίδης διάγει πιθανώς την τελευταία χρονιά του επαγγελματικού ποδοσφαιρικού βίου του. Εχει να παρουσιάσει στον εαυτό του και στην ποδοσφαιρική κοινωνία μας μια πορεία προς την κορυφή, μάθημα εργατικότητας, υπομονής και αξίας. Έχει πολλά να δείξει και τίποτα να αποδείξει.
Ο Αντώνης Νικοπολίδης στέρησε από τον εαυτό του λίγες στιγμές παραπάνω δίπλα στην αγαπημένη του οικογένεια, αν και τέτοια τριήμερα απόλαυσης σαφώς θα τα είχε σχεδιάσει όταν αποφάσιζε να αποχωρήσει από την Εθνική ομάδα. Και φυσικά δικαιούται να τα ζήσει… Μόνο που αυτές οι λίγες στιγμές παραπάνω δίπλα στα γκολπόστ και στον Ράντο, εξηγούν απολύτως την επιτυχία της καριέρας ενός ποδοσφαιριστή που ξεκίνησε να ξεπεράσει «βουνά» - όπως έλεγαν τον Βάντσικ - και έφτασε να βάλει τη σημαία του στις ψηλότερες κορφές, με διεθνείς και εγχώριους τίτλους. Την ώρα που όλοι ψάχνουν τον αντικαταστάτη του, εκείνος ψάχνει τη διαρκή βελτίωση.
Όσο οι άλλοι αναζητούν το αύριο, εκείνος βιώνει το σήμερα. Και συνεχίζει να δουλεύει σκληρά, από σεβασμό: στην ομάδα του η οποία εξακολουθεί να στηρίζεται στις δικές του αντοχές και στην καριέρα του η οποία αξίζει ένα φινάλε (φέτος ή όποτε…) επιπέδου Νικοπολίδη… Μέχρι να έρθει ο Πάρντο, ο Βολκάν ή κάποιο άλλο… ηφαίστειο ενθουσιασμού για τα δοκάρια του Ολυμπιακού, εκεί θα είναι η περιοχή ασφαλείας του Αντώνη. Του μεγαλύτερου δώρου που έχει κάνει στην αιώνια πορεία της αντιπαλότητάς τους, ο Παναθηναϊκός στον Ολυμπιακό… Πράγματι εντυπωσιάστηκα από την είδηση της εξτρά προπόνησης του Νικοπολίδη. Προφανώς, δεν έπρεπε…»
Χρήστος Μεγγλίδης
