Ο πιο ισχυρός κανόνας στο ποδόσφαιρο είναι ότι ο προηγούμενος αγώνας αποτελεί ιστορία, απλώς τροφή για κουβέντα και ο επόμενος υποχρέωση για δουλειά, στόχο νίκης.
Η θεαματική αγωνιστική μεταμόρφωση του Ολυμπιακού με την καθοριστική τακτική και ψυχολογική παρέμβαση του Ζίκο είναι στοιχείο εύκολο να διαπιστωθεί και περιττό να αναλυθεί.
Η αλλαγή στη διάθεση των ποδοσφαιριστών είναι σε μεγάλο βαθμό έργο του νέου προπονητή, αλλά και επίσης σε μεγάλο ποσοστό καρπός του δικού τους μόχθου. Η ομάδα με την κατάθεση ψυχής στο κρίσιμο μεταβατικό στάδιο πήρε τα αποτελέσματα με Άλκμααρ, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ. Αν δεν τα είχε καταφέρει, η βαθμολογική της θέση σε πρωτάθλημα και Τσάμπιονς Λιγκ κάθε άλλο παρά θα διευκόλυνε τη δουλειά του Ζίκο σ’ αυτό το πρώτο στάδιο της παρουσίας του στον Ολυμπιακό.
Το ζητούμενο πλέον για τον Ολυμπιακό είναι η διάρκεια σε αγωνιστική βελτίωση και επίτευξη θετικών αποτελεσμάτων. Με όπλο την άριστη ατμόσφαιρα και την ιδανική συνεργασία προπονητή-παικτών, ο Ολυμπιακός μπορεί να προοδεύσει κι άλλο στον τρόπο παιχνιδιού του, να διορθώσει τις αδυναμίες του και φυσικά να συνεχίσει να κερδίζει τους αγώνες του.
Σχετικά με την ιστορία (το ματς με την Σταντάρ δηλαδή) θα ήθελα να επισημάνω τη συμβολή του Νικοπολίδη στη νίκη, σε ένα ματς στο οποίο ο Αντώνης ούτε είχε την συναρπαστική απόδοση του Emirates ούτε είχε συμμετοχή σε πολλές φάσεις. Η απόκρουσή του, όμως, στο σουτ του Γιοβάνοβιτς στο 49 μού μοιάζει όλο και πιο «μυθική», όσο ξαναβλέπω τα στιγμιότυπα του αγώνα. Το σουτ του Σέρβου είναι από σχετικά κοντινή απόσταση, η μπάλα φεύγει ψηλά και με δύναμη και τα αντανακλαστικά του Νικοπολίδη λειτουργούν αστραπιαία, κάνοντας αυτήν την απόκρουση να πλησιάζει σε δυσκολία εκείνη του Σαργκάνη στην Κοπεγχάγη πριν από πολλά πολλά χρόνια. Ο Αντώνης δεν θα γίνει φάντομ χάρη σ΄αυτήν την αντίδραση, άλλωστε υπάρχουν πολύ πιο θεαματικές «πτήσεις» για να χαρακτηρίσουν την καριέρα του. Στο μυαλό μου, όμως, αυτή η φάση θα μείνει τόσο έντονα σαν το γκολ του Στολτίδη, από όσα συνέβησαν αυτή τη βραδιά της 20ης Οκτώβρη 2009 στο Καραϊσκάκη. Είναι επίσης απλό να συλλογιστεί κανείς ότι, εάν σε εκείνο το χρονικό σημείο οι Βέλγοι έπαιρναν ξανά το προβάδισμα, το παιχνίδι θα είχε διαφορετική εξέλιξη και πιθανότατα διαφορετική έκβαση.
Σχετικά με την επόμενη δουλειά (το παιχνίδι με τον Εργοτέλη δηλαδή), ο Ολυμπιακός οφείλει να αναζητήσει ξανά φρεσκάδα και επιθετικότητα. Και το κυριότερο να αντιμετωπίσει το παιχνίδι ως ένα τυπικό εντός έδρας ματς που πρέπει να κερδηθεί και όχι ως κάτι περισσότερο. Οι λογικές «να τους τσακίσουμε, να τους φλομώσουμε στα γκολ επειδή μάς έβαλαν πέντε στο φιλικό που πήγαμε να τους τιμήσουμε, να πάρουμε εκδίκηση κ.ο.κ.», είναι ωραίες για πατριωτικά εμβατήρια, μόνο που στο γήπεδο μπορεί να έχουν αντίθετα αποτελέσματα. Εκτός του ότι εκείνο το παιχνίδι (μαζί με την γκέλα με την Καβάλα) τείνουν να αποδειχθούν καθοριστικά ωφέλιμα για την ομάδα με τις αλλαγές που επιτάχυναν, ο Ολυμπιακός δεν έχει ανάγκη να εκδικηθεί κανέναν. Έχει απλώς υποχρέωση να τον κερδίζει, βάζοντας βαθμούς στο σακούλι και δίνοντας χαρά με καλή μπάλα στην εξέδρα.
Χρήστος Μεγγλίδης
