Κάλλιο τρία και στο χέρι παρά πέντε και καρτέρει!

Εκδίκηση, ρεβάνς, απάντηση και κουραφέξαλα. Το τρίποντο μετράει, η διατήρηση της κορυφής και ο γνωστός πόνος των άλλων που έμειναν ξανά με τη γλύκα και την προσμονή.
 
Την παγίδα αυτή τη φορά δεν την έβαλαν μόνον οι άλλοι, με τους βοηθούς και τα ανύπαρκτα οφσάιντ στον Μήτρογλου και τον Ντουντού. Αυτή τη φορα…βοηθήσαμε κι εμείς. Όλη την εβδομάδα, από το μεθύσι της νίκης με την Σταντάρ, επικράτησε ατμόσφαιρα τραλαλά. Και το ματς με τον Εργοτέλη έγινε αντικείμενο ρεβανσιστικής μπούρδας, για το δήθεν κάζο της πεντάρας στο φιλικό. Χέστηκε η φοράδα στ΄αλώνι για το φιλικό.
 
Κι αντί να παίξει η ομάδα με το μυαλό στο γήπεδο ώστε να καθαρίσει το ματς από νωρίς, με λογική και ορθόδοξη επιθετικότητα, επιδόθηκε σε ένα παράλογο παιχνίδι στο οποίο ούτε μέθοδος υπήρχε αλλά ούτε καν αυτό το περιβόητο πάθος για το ξέπλυμα της «ντροπής».
 
Ο Ζίκο, φυσικά, δεν είχε καμμία κάψα για να εκδικηθεί κανέναν. Δεν είχε όμως και καθαρές ιδέες για να διευκολύνει την ομάδα στο παιχνίδι. Η επιλογή του να επιμείνει στην (κατάκοπη από το ματς με την Σταντάρ) ενδεκάδα αποδείχτηκε εσφαλμένη. Η προσθήκη του Τοροσίδη είχε νόημα (ασχέτως με την άτυχη εξέλιξη για το παιδί), η χρησιμοποίηση του Στολτίδη με τον τρόπο που έγινε δεν είχε ποδοσφαιρική λογική. Κατά έναν περίεργο τρόπο, η αντικατάστασή του στο χρονικό σημείο που έγινε, πάλι δεν έμοιαζε σωστή κίνηση διότι βγήκε ένας παίκτης που ξέρει να δίνει λύσεις σε τέτοιου είδους στραβά παιχνίδια. 
 
Οι παίκτες είτε ήταν κουρασμένοι είτε είχαν παρασυρθεί από την γενικότερη ατμόσφαιρα για το συγκεκριμένο παιχνίδι. Ατμόσφαιρα που, όπως προείπα, μπέρδεψε τελικά όλη την ομάδα και την έβαλε σε τεράστιο κίνδυνο να πετάξει πολύτιμους βαθμούς και να δώσει κουράγιο στους…ημιλιπόθυμους από την ζαλάδα της κορυφής ανταγωνιστές.
 
Εκεί βρέθηκε ο Ντουντού. Ο Βραζιλιάνος, το έγραψα και στην κριτική των παικτών, δεν είναι να βγαίνει ούτε για κατούρημα. Μπορεί σε όλο το ματς να σπάει τα νεύρα μας, αλλά θα έρθει η στιγμή που θα σπάσει και άλατα (με την ασίστ στον Μήτρογλου), θα σπάσει και άμυνες (με τις κάθετες πάσες του και τις τοποθετήσεις του στην περιοχή), θα σπάσει τελικά και τον τσαμπουκά των αντιολυμπιακών με τα γκολ του στο φινάλε. Αυτά που έδωσαν βαθμούς τίτλου πέρσι με τον Θρασύβουλο, αυτά που δίνουν βαθμούς τίτλου φέτος με τον Εργοτέλη.
 
Ο Καραγεωργίου και η ομάδα του έπαιξαν την μπάλα τους, πήγαν να κλέψουν το ματς βρίσκοντας τον Ολυμπιακό σε κόπωση και σύγχυση και τελικά αποχώρησαν με τιμές για τα…πέντε, αλλά δίχως…πόντο. Όπως σημείωνα και πριν από το παιχνίδι, ας έχω τον Παναθηναϊκό από κάτω κι ας εκδικηθώ τον Εργοτέλη κάποια άλλη φορα. Όπως λέει κι ο λαός: Κάλλιο τρία (βαθμουλάκια) και στο χέρι, παρά πέντε (φιλικά γκολάκια) και καρτέρει…
 
Χρήστος Μεγγλίδης