Είναι πρόωρο να βγουν συμπεράσματα και να γίνουν αναλύσεις για τις πρώτες ημέρες του Ζίκο στον Ολυμπιακό. Κάποια πράγματα ωστόσο μπορούν να ειπωθούν για τα νέα ήθη στον ερυθρόλευκο πάγκο και για τη διαφορετική νοοτροπία που εξ΄αρχής επιχειρεί να εμφυτεύσει στην κοινωνία του Ρέντη ο Βραζιλιάνος προπονητής.
Έχουν ήδη επισημανθεί τα… αυτονόητα. Η πρόθεσή του, δηλαδή, να αλλάξει προς το επιθετικότερο τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας (κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα στον πρώτο αγώνα, στον οποίο ο Ζίκο είχε πρόσφορο έδαφος να διαφοροποιήσει το σύστημα) και η ανακοίνωσή του ότι στο διάστημα της διακοπής η ομάδα θα δουλέψει για τη βελτίωση της φυσικής κατάστασης και τη διόρθωση όσων δεν έγιναν ή έγιναν κακώς στην θερινή προετοιμασία.
Υπάρχουν, όμως, ορισμένες μικρές λεπτομέρειες με μεγάλη σημασία, με τις οποίες καταδεικνύεται ότι ο νέος τεχνικός του Ολυμπιακού όχι απλώς αντέχει στο ειδικό βάρος αυτού του συλλόγου, αλλά και «τραβάει» την ομάδα προς τα πάνω, με το τεράστιο ειδικό βάρος που έχει ο ίδιος ως ποδοσφαιρική προσωπικότητα.
Πολλοί δυσφόρησαν με τη στάση του Ζίκο στο ματς με την Άρσεναλ και τις ευθείες βολές του σε βάρος της διαιτησίας και των γαλλικών επιρροών. Μπορεί ο Βραζιλιάνος να φάνηκε και να ήταν υπερβολικός στην αντίδρασή του, ποιός άλλος όμως από τους προκατόχους του στην ελληνική ομάδα θα είχε το απαραίτητο μέγεθος και το όνομα να τολμήσει να κάνει το ίδιο; Ο Ζίκο μπορούσε να τα πει (για Βενγκέρ, ΟΥΕΦΑ κλπ) επειδή ακριβώς είναι ο Ζίκο.
Στο Emirates, με τον Ολυμπιακό υποχρεωτικά ταμπουρωμένο για να κρατήσει την πίεση της Άρσεναλ, ο Ζίκο δυσφορούσε στον πάγκο και ζητούσε από τους παίκτες να παίξουν και ποδόσφαιρο, να δημιουργήσουν και να απειλήσουν τον αντίπαλο. Είναι προφανές ότι ο Βραζιλιάνος έχει στο μυαλό του αυτό που έμαθε από το ξεκίνημα του ποδοσφαιρικού μύθου του: παίζουμε πάντοτε για τη νίκη, με οποιονδήποτε αντίπαλο, σε κάθε έδρα. Το είχε δηλώσει πριν από τον αγώνα του Λονδίνου, το έδειχνε με τις κινήσεις του την ώρα του αγώνα, είναι θέμα χρόνου να περάσει στην ομάδα αυτή τη λογική (αφού προηγουμένως την μάθει και την κάνει να μπορεί να πραγματοποιήσει στο γήπεδο αυτό το πλάνο, κι ακόμη περισσότερο όταν θα έχει εξτρά εφόδια με τους παίκτες που πρόκειται να αποκτηθούν τον χειμώνα).
Στη Λιβαδειά η ομάδα κέρδιζε 3-0 στο ημίχρονο κι ο προπονητής τρωγόταν με τα ρούχα του, ήθελε κι άλλα γκολ. Στην επικοινωνία του με τους παίκτες έχει έναν συγκεκριμένο και δοκιμασμένο κώδικα. Σεβασμός, ευγένεια, πολλή κουβέντα και αναγνώριση της προσπάθειας. Η τεράστια καριέρα του, το όνομά του, η προσωπικότητά του φράζουν κάθε κίνδυνο να χάσει αυτό το πολύ σημαντικό σε κάθε ομάδα κομμάτι.
Το αρχικό σχέδιο της συνεργασίας του με τον Ολυμπιακό προβλέπει απλές και μεθοδικές κινήσεις: Παίρνουμε τα αποτελέσματα με την υπάρχουσα βάση παικτών, φτιάχνουμε την ομάδα να μπορεί να παίξει καλύτερα και να αντέχει περισσότερο, οργανώνουμε τον τρόπο δουλειάς με ανθρώπους εμπιστοσύνης, αξιοποιούμε σιγά σιγά το ρόστερ, αργότερα συζητάμε για την ενίσχυσή του.
Ο Ζίκο δεν έχει φυσικά ακόμη την παραμικρή φθορά από την καθημερινότητα της ομάδας ή από αρνητικά αποτελέσματά της. Το ξεκίνημά του μπορεί να χαρακτηριστεί ιδανικό και γεμάτο υποσχέσεις, αλλά οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι φροντίζει κι ο ίδιος γι΄αυτό.
Θα ήθελα και τις δικές σας απόψεις…
Χρήστος Μεγγλίδης
