Πάει κι ο άλλος δικέφαλος. Το σκορ ήταν ίδιο, μόνο που αυτή τη φορά ο Τορο-ζίκο αντί να τα σερβίρει, όπως στην Τούμπα, αποφάσισε να τα καρφώσει ο ίδιος.
Ο Ολυμπιακός ανατρέπει κάθε λογική, κερδίζοντας πετσοκομμένος και με λογής προβλήματα, μέσα σε μια εβδομάδα Άλκμααρ για το Τσάμπιονς Λιγκ και ΠΑΟΚ-ΑΕΚ εκτός έδρας. Μήπως, όμως, βαδίζει απολύτως στο δρόμο της λογικής; Διότι το λογικό εδώ και πολλά πολλά χρόνια είναι να γίνονται από τον Ολυμπιακό τέτοιες νίκες μάγκικες.
Λέγαμε όλοι πριν από λίγες μόλις ημέρες, ότι ο Ολυμπιακός θα πρέπει να κάνει μαγικά για να πάρει αυτά τα τρία σερί παιχνίδια. Τελικά δεν χρειάστηκαν μαγικά, αρκούσαν τα…μάγκικα!
Τώρα τί να πουν κι οι άλλοι, οι ποκαχόντας, που κερδίζουν αγκομαχώντας Ξάνθες και Πανθρακικούς και που πίστεψαν ότι με Ντάκους και Αμπρέους το πήραν από την 4η αγωνιστική; Πώς να νιώθουν άραγε που ονειρεύονταν διαφορές οκτώ βαθμών και ξαφνικά βλέπουν πάλι το Θρύλο μια ανάσα, έχοντας καθαρίσει Τούμπες, Λάρισες και Ντούσκο εκτός έδρας; Να δούμε τώρα τους πρωταθλητές του Σεπτέμβρη αν θα καθαρίσουν την Κυριακή με την ΑΕΚ που θα παίζει το τελευταίο της χαρτί και που είναι πολύ καλύτερη ομάδα από δαύτους. Να δούμε τώρα πώς θα αντιδράσουν αν βρεθούν από το…+8 να πρέπει πάλι να βλέπουν πλάτη και να κυνηγάνε. Και ξέρουμε καλά ότι όταν αυτοί έπρεπε να κυνηγήσουν, δεν έφτασαν ποτέ. Με την πετονιά από το κότερο μπορεί να πιάσουν κανένα ψαράκι, γαύρο όμως δεν έπιασαν ούτε θα πιάσουν ποτέ!
Ο Ολυμπιακός νίκησε τρίτο σερί καυτό ματς χωρίς να παίξει μεγάλη μπάλα. Ο Ολυμπιακός μόνο καλύτερα μπορεί να παίξει από εδώ και πέρα, το είπαμε και το ξαναλέμε. Ο Ντουντού μόνο καλύτερα μπορεί να παίξει στη συνέχεια, ο Ντιόγκο το ίδιο. Ο Γκαλέτι, ο Ματ και ο Μαρέσκα θα γυρίσουν, ο Ιέρο ήδη γύρισε, ο πάγκος έχει πλέον και βάρος και βάθος. Οι μόνοι που δεν μπορούν να παίξουν καλύτερα διότι δεν…γίνεται είναι οι αμυντικοί.
Μέσα σε μία εβδομάδα, ο Ολυμπιακός έγινε ξανά χάρη στη μαγκιά όλων των ανθρώπων του, της ίδιας της ομάδας και του κόσμου της, ένας πόλος αισιοδοξίας απέναντι σε αντιπάλους του πανικού και της μιζέριας. Έτσι όπως συμβαίνει πάντοτε δηλαδή. Είναι προφανές ότι από τώρα και πέρα δεν χαλαρώνουμε. Αλλά ας πανηγυρίσουμε για λίγο και τα ξαναλέμε πιο ψύχραιμα για το επόμενο βήμα…
Χρήστος Μεγγλίδης
