Το αποτέλεσμα της κλήρωσης αφήνει έναν πρώτο αναστεναγμό ανακούφισης από τη στιγμή που αποφεύχθηκαν «πακέτα μεγαθηρίων», τα οποία παραμόνευαν σε διάφορα γκρουπ.
Σε μια δεύτερη ανάγνωση των αντιπάλων καταλαβαίνει κανείς ότι και στα έξι 90λεπτα της φετινής του περιπλάνησης στο Τσάμπιονς Λιγκ ο Ολυμπιακός θα πρέπει να «βγάλει γλώσσες» από το τρέξιμο.
Απέναντι στον Αρσάβιν, στον Φάμπρεγκας και στα πιτσιρίκια της Αρσεναλ είναι προφανές ότι αν δεν τρέξεις πολύ, μετά μπορεί να τρέχεις και να μη φτάνεις να μετράς τα γκολ. Για να είμαστε ειλικρινείς, αν ο Ολυμπιακός βρει την Αρσεναλ στην ξέφρενη κατάσταση που είναι τώρα, δεν έχει τύχη ακόμη κι αν είναι… πολύ τυχερός. Οι κανονιέρηδες έχουν ξεκινήσει με έξι στην Εβερτον, τέσσερα στην Πόρτσμουθ και πέντε συνολικά στην Σέλτικ.
Η Άλκμααρ και η Σταντάρ είναι πολύ επιθετικές ομάδες και επίσης με «γερά πνευμόνια». Οι Ολλανδοί σκοράρουν και φέτος πολύ εύκολα, ενώ οι Βέλγοι παρότι δεν έχουν ξεκινήσει καλά το πρωτάθλημα έχουν κρατήσει όλα τα αστέρια τους μπροστά, τον Μποκανί, τον Ντε Καμάργκο και τον Γιοβάνοβιτς. Ο Νινιάδης τους ξέρει πολύ καλά, αφού αν δεν κάνω λάθος είχε εκφραστεί θετικά και για τους τρεις σε προηγούμενες μεταγραφικές περιόδους.
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια μετά τις κληρώσεις, αφού στο γήπεδο πολλές φορές έρχονται τα πάνω κάτω. Η χοντρική εκτίμηση είναι ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να βγεί από δεύτερος μέχρι και τέταρτος στον όμιλο, με ίσες πιθανότητες για κάθε περίπτωση. Βασική προϋπόθεση διάκρισης: ότι θα είναι πολύ πιο έτοιμος από σήμερα. Ο καλός Ολυμπιακός μπορεί να αντισταθεί και στην Άρσεναλ, ο ανέτοιμος και απροετοίμαστος Ολυμπιακός μπορεί να σιχτιρίζει που βρέθηκε σε αυτόν τον όμιλο.
Το πρόγραμμα θα αποδειχθεί αν είναι καλό ή κακό. Μια νίκη στην πρεμιέρα με τους Ολλανδούς μπορεί να δώσει άλλον αέρα, στα ενδιάμεσα ματς με τους Βέλγους θα κριθούν πολλά και η τελευταία αγωνιστική εντός έδρας με τον δυνατό του ομίλου πάντοτε είναι πλεονέκτημα. Όλα αυτά στη θεωρία.
Και κάτι συμπτωματικό: Και με τους τρεις προπονητές των αντιπάλων, ο Ολυμπιακός είχε κάνει «παιχνίδι»! Πολύ παλιότερα με τον Βεγκέρ που είχε έρθει στην Αθήνα, ήταν έτοιμος να πει το ναι, αλλά είχε τρομάξει με κάτι αβγά που είχαν πέσει στο Ρέντη και έκανε πίσω, αφήνοντάς μας με την αιώνια απορία τί θα είχε συμβεί αν… Ο Κούμαν έχει κατά καιρούς προταθεί στη διοίκηση που (για πολλούς ορθότατα) δεν είχε ασχοληθεί ποτέ στα σοβαρά. Και ο Μπόλονι είχε προσφάτως προταθεί, την εποχή που ήταν στο μείνε-φύγε ο Βαλβέρδε, με μεγάλη επιθυμία να δουλέψει σε εμάς, κάτι που ξέρω καλά διότι είχα μιλήσει μαζί του στο ραδιόφωνο.
Το παν είναι τώρα να έρθει κανένας καινούριος, να στρώσει λίγο η ομάδα με καλύτερη μπαλίτσα, να γυρίσουν οι τραυματίες και να ξεκινήσει καλά το πρωτάθλημα με διπλό στο Αλκαζάρ. Τα υπόλοιπα τα ξαναλέμε…
Χρήστος Μεγγλίδης
