Τζακ Μπάουερ

Έτσι όπως έγινε το πράγμα, ο Ολυμπιακός χρειάζεται τώρα έναν Τζακ Μπάουερ από το γνωστό σίριαλ «24». Να περάσει από χίλιες δοκιμασίες, να φτάσει στην Βραζιλία σε χρόνο ρεκόρ, να πείσει τον Φερναντίνιο και τους μανατζαραίους, να βάλει τον παίκτη στο αεροπλάνο και να τον προσγειώσει στην Πλ. Αλεξάνδρας.
 
Προσωπικά ελπίζω να ΜΗΝ πάρει ο Ολυμπιακός τον Φερναντίνιο, όπως δεν θα ήθελα ποτέ κανέναν παίκτη που για οποιονδήποτε λόγο δεν γουστάρει να παίξει στον Ολυμπιακό. Μόνο που αυτό το πράγμα θα έπρεπε να ήταν το πρώτο για το οποίο θα χρειαζόταν σαφή απάντηση ο Ολυμπιακός και κατόπιν να έμπαινε στις όποιες διαδικασίες διαπραγμάτευσης. Για τις οποίες, καλώς ή κακώς, με τις ομάδες της Βραζιλίας και τα μπερδεμένα ιδιοκτησιακά των παικτών τους, χρειάζεται χρόνος ακόμη κι όταν όλα είναι τελειωμένα και ο ίδιος ο παίκτης θέλει να έρθει (όπως είχε συμβεί με τον Ντιόγκο).
 
Ο Τζακ Μπάουερ θα πρέπει, λοιπόν, να αναλάβει μια πιο εύκολη αποστολή κι ο Ολυμπιακός να πάρει σήμερα-αύριο κάποιον άλλον παίκτη για την αριστερή πλευρά, ακόμη κι αν δεν είναι των απολύτων εγκρίσεων. Πλέον δεν είναι θέμα ποιότητας, αλλά ποσότητας. Καλοί κι αυτοί που έχουμε, αλλά δεν φτάνουν. Και στα αριστερά και στην επίθεση. Τα είπαμε εκατό φορές, το ξαναλέμε, δεν χρειάζεται να το ξαναπούμε, παρά να κάνουμε από εδώ και πέρα την προσευχή μας ώστε, τουλάχιστον αυτοί οι λίγοι που έχουμε, να είναι πάντοτε διαθέσιμοι.
 
Περισσότερο από όλα με χαλάει που η αγωνία του κόσμου και η δικαιολογημένη ανησυχία του αναγκάζει ορισμένους να κάνουν σκέψεις αποτυχίας της ομάδας στη Λάρισα, μπας και γίνει τελικά κάποια κίνηση της τελευταίας στιγμής. Αυτό είναι το χειρότερο πράγμα τούτη την ώρα για την ομάδα, πολύ χειρότερο κι από το να μη γίνει η μεταγραφή. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και γι’ αυτό το μόνο που επιθυμώ για το επόμενο σχόλιο είναι να έχει αντικείμενο το διπλό στο Αλκαζάρ και την ολοκλήρωση μιας μεταγραφής. Τα λέμε αργότερα…
 
Χρήστος Μεγγλίδης