Αν έχει κάποιο νόημα να ξαναπούμε τώρα ότι ο Ολυμπιακός αδίκησε πάνω από όλα την ίδια την πολύ καλή ομάδα του αφήνοντάς την χωρίς κλασσικό αριστερό εξτρέμ, να το ξαναπούμε. Δεν έχει, όμως, κανένα νόημα. Ο Ολυμπιακός χρειαζόταν τουλάχιστον έναν τέτοιο παίκτη για να είναι ακόμη πιο δυνατός, κάτι που όλοι έλεγαν. Το έλεγε κι ο κόσμος, το έλεγε κι ο Τύπος, το έλεγε κι ο προπονητής, το έλεγαν και οι παίκτες, το έλεγε και η διοίκηση που μέχρι την τελευταία στιγμή μιλούσε με τέτοιου είδους ποδοσφαιριστές.
Δεν έχει νόημα να θυμίσουμε ότι πολλοί έλεγαν για την ανάγκη τριών ακόμη μεταγραφών, άλλοι πίστευαν ότι θέλαμε εκτός από αριστερά κι έναν πλέι μέικερ, άλλοι έλεγαν ότι θέλουμε και φορ, άλλοι ότι αρκούσε ο εξτρέμ. Ουδείς έλεγε ότι η ομάδα δεν θα έπαιρνε τελικά ούτε για εκεί.
Γνώμη μου είναι ότι, ακόμη κι αν πιστέψω πως τα οικονομικά ήταν τόσο πολύ μετρημένα, δεν θα ερχόταν η καταστροφή αν έδινε τρία-τέσσερα εκατομμύρια να πάρει έναν παίκτη για τη θέση που η ίδια η ομάδα ομολογούσε ότι «καιγόταν». Όπως, φυσικά, είναι γνώμη μου ότι δεν θα έρθει η καταστροφή επειδή δεν αποκτήθηκε τώρα ο παίκτης στα αριστερά και μένει η ομάδα με λύσεις-μετρημένα κουκιά μέχρι τον χειμώνα. Καταστροφή δεν είναι, κρίμα όμως είναι.
Ο Τιμούρ δεν είχε δίκιο να τα βάζει με τους ρεπόρτερ επειδή ρωτούσαν για τις μεταγραφές και δεν έδιναν συγχαρητήρια στην ομάδα. Έχει δίκιο ότι μία ακόμη μεταγραφή δεν θα μας έσωζε, αλλά δεν θα έχει δίκιο αν (χτύπα ξύλο) μείνει κάποια στιγμή ξέμπαρκος από λύσεις και κάνει τον ταχυδακτυλουργό για να τα βγάλει πέρα, ψάχνοντας δικαιολογίες στις απουσίες.
Επιμένω στην άποψή μου ότι ο Ολυμπιακός έχει σούπερ υλικό σε ποιότητα, καθόλου σούπερ σε ποσότητα. Και παίζει με τη φωτιά σε μία σεζόν που το πρωτάθλημα έχει πολύ μεγάλη σημασία, περισσότερη αυτή τη φορά για λόγους ουσίας και παρά γοήτρου.
Τώρα τί να σας πω; Ο Κόκκαλης τους έχει πάρει τον τίτλο και τα σώβρακα με κάθε τρόπο. Πότε με δεκαπέντε και είκοσι βαθμούς διαφορά, πότε αλλάζοντας δυο-τρεις προπονητές στη σεζόν, πότε σε ισοβαθμίες, πότε σε «μπαράζ», πότε στο CAS. Αν τους το πάρει και χωρίς αριστερό χαφ, τότε και πάλι μαγκιά του. Η δική μου πιο μεγάλη προσευχή, μέσα στις πολλές μέχρι τα Χριστούγεννα για να πάνε όλα καλά, θα είναι αυτή…
Μόνο που μετά, έτσι όπως είναι αυτοί (οι μεν που κερδίζουν 1-0 με το ζόρι μια Ξάνθη η οποία έκανε μηδέν σουτ, μηδέν κεφαλιές σε ενενήντα λεπτά και οι δε που έπρεπε να είχαν φάει τρία στο ημίχρονο και κέρδισαν τον Ατρόμητο με μιάμιση φάση), μπορεί του χρόνου να σκεφτεί ότι θα τους το πάρει και χωρίς τερματοφύλακα κι αυτό γενικώς δεν είναι καλό για τον Ολυμπιακό.
Εννοείται πως ό,τι κι αν λέμε, όσο δικαίως και να γκρινιάζουμε, η ομάδα θέλει στήριξη για να διευρύνει αυτό το 5 στα 5 με το 9-0 γκολ και στη συνέχεια, ειδικά τώρα που έρχονται τα πιο δύσκολα.
Χρήστος Μεγγλίδης
