Ο Παναθηναϊκός κέρδισε το πρωτάθλημα Ελλάδας και ταυτόχρονα ο Ολυμπιακός έχασε μία ακόμη χρονιά. Η σαιζόν ολοκληρώθηκε χωρίς κανέναν τίτλο και πλέον αναμένονται πολλές αλλαγές στο λιμάνι ωστόσο απόψε θα ασχοληθούμε μόνο με το ματς που μόλις τελείωσε, το αγωνιστικό του κομμάτι και θα αφήσουμε τα άλλα για λίγο στην άκρη.
Τρύπια άμυνα
Το πρόβλημα του Ολυμπιακού ήταν στην άμυνα για μία ακόμη φορά. 94 πόντοι είναι πάρα πολλοί. Η επιλογή να αλλάζουν οι παίκτες στα pick n roll του Παναθηναϊκού αποδείχτηκε λανθασμένη. Είτε ο ψηλός των ερυθρόλευκων δεν έβγαινε, οπότε είχαν οι περιφερειακοί του Ομπράντοβιτς αρκετό χώρο να σουτάρουν, είτε όταν αποφάσιζε να βγει ο ψηλός να μαρκάρει δε χρησιμοποιούσε σωστά τα χέρια του, δεν εμπόδιζε την πάσα με αποτέλεσμα εύκολες ασίστ και καλάθια. Θυμάμαι χαρακτηριστικά στο τέλος του πρώτου δεκαλέπτου τέτοια φάση με πασέρ τον Γιασικεβίτσιους και μετά αμέσως με τον Διαμαντίδη να δίνει στον Τσαρτσαρή και να καρφώνει. Κάρφωμα είπα και θυμήθηκα…
Ψυχολογικά καλάθια και λάθη
Ο Ολυμπιακός δέχτηκε 6 καρφώματα και 5 φορές καλάθι και φάουλ. 25 πόντοι γιατί χάθηκαν και 2 βολές. Αυτά ονομάζονται ψυχολογικά καλάθια για τον γηπεδούχο κυρίως. Με τέτοια καλάθια ξεσηκώνεται ο κόσμος στην εξέδρα, με τέτοια καλάθια ανεβαίνει η ψυχολογία των παικτών. Σε παιχνίδια – φωτιά όπως αυτό δεν επιτρέπεται να δέχεται μία ομάδα τόσα πολλά ψυχολογικά καλάθια. Επίσης σε αγώνα ζωής ή θανάτου δε γίνεται να κάνεις 19 λάθη! Είναι τεράστιο νούμερο χαμένων επιθέσεων χωρίς καν να σουτάρει η ομάδα. Καλύτερα να έχεις 19 περισσότερα άστοχα σουτ παρά να έχεις δώσει τη μπάλα στον αντίπαλο τόσες φορές.
Καλή δουλειά στην επίθεση για 30′
Οι ερυθρόλευκοι έκαναν όμως και πολλά σωστά πράγματα στο παρκέ, απλά τα έκαναν για 30’ μετά σταμάτησαν. Η οδηγία να τρέξει η μάδα ήταν σαφέστατη και θεωρώ πολύ σωστή. Ο ρυθμός θα έπρεπε να είναι αυτός σε όλους τους τελικούς, να προσπαθείς να πετυχαίνεις εύκολα καλάθια όποτε μπορείς. Οι παίκτες του Παναγιώτη Γιαννάκη ήταν ήρεμοι και αυτό φαίνεται από το ποσοστό στις ελεύθερες βολές, είναι μία λεπτομέρεια που κρίνει μεγάλα ματς. Επίσης στην επίθεση σημάδευαν τους αδύναμους κρίκους του Παναθηναϊκού στην άμυνα. Όταν ο Πέκοβιτς είχε 3 φάουλ τον σημάδεψαν με τον Σχορτσανίτη και φορτώθηκε με 4ο νωρίς στον αγώνα, όταν έπαιζε ο Γιασικεβίτσιους οι περισσότερες επιθέσεις εκδηλώνονταν από τον παίκτη που μάρκαρε και βέβαια μπήκαν και τα τρίποντα που σε άλλα ματς ήταν είδος προς εξαφάνιση. Επαναλαμβάνω όπως τα έκαναν για 30’ ενώ ο αγώνας κρατάει 40’.
Μικρά και περίεργα
Ο Τεόντοσιτς πλήρωσε την απειρία και τον ενθουσιασμό του. Θεωρώ ότι το παιχνίδι είχε πάρει τον δρόμο του αλλά σε εκείνο το σημείο ο Ολυμπιακός έχασε κάθε επαφή με το σκορ. Η μπάλα ήταν στην κατοχή του και ξαφνικά βρέθηκε ο Παναθηναικός με 2 βολές και μπάλα δική του.
Ο πολυτιμότερος παίκτης του Ολυμπιακού όλη τη χρονιά ήταν ο Γιάννης Μπουρούσης. Αυτός λοιπόν δεν ακούμπησε τη μπάλα ούτε μία φορά σε ολόκληρο το πρώτο ημίχρονο (μοναδικό καλάθι με φόλοου), δε βρήκε ρυθμό και είναι αυτός που έφταιγε λιγότερο για αυτό. Ο Σχορτσανίτης ξαφνικά έπαιξε 10’ και τα πήρε από τον Μπουρούση!
Ο Παπαλουκάς δε μπορούσε να αγωνιστεί, δεν πάταγε καν το πόδι του. Φαινόταν στα χαμένα lay up, στο ότι έκοβε τον ρυθμό και στο ότι ξεφορτωνόταν τη μπάλα ακόμη και στο κατέβασμα. Θεωρώ ότι δεν έπρεπε να παίξει καθόλου γιατί έκανε περισσότερο κακό στην ομάδα παρά καλό. Και για αυτό δεν έφταιγε μόνο ο Θοδωρής.
Η διαιτησία τελικά δεν κατάλαβα τι ρόλο έπαιξε στο αποτέλεσμα (λίγο, πολύ, καθόλου). Θεωρώ ότι για 30’ ήταν εξαιρετική για εκτός έδρας παιχνίδι και ξαφνικά στο 4ο δεκάλεπτο άλλαξε το ύφος της. Επαναλαμβάνω ότι δε ξέρω πόσο επηρέασε το αποτέλεσμα. Μάλλον προς το «λίγο» πιστεύω κι ας στεναχωρώ κάποιους.
Μία χαμένη χρονιά ολοκληρώθηκε για τον Ολυμπιακό. Για μένα δεν τελείωσε χθες, τελείωσε στις 21 Μαίου στο ΣΕΦ όταν και έχασε η ομάδα το πλεονέκτημα της έδρας. Αύριο – μεθαύριο πιο ήρεμα, θα ξεκινήσει και ο απολογισμός της χρονιάς, η κριτική και ότι άλλο θέλετε να σχολιαστεί ή να συζητήσουμε.
Κωνσταντίνος Μελάγιες
