Ο Ολυμπιακός έκανε το χρέος του και προηγείται του Αμαρουσίου με 2-0 στην ημιτελική σειρά των play offs. Στο ίδιο γήπεδο όπου στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος είχε νικήσει στο νήμα, αυτή τη φορά μετέτρεψε τον αγώνα σε τυπική διαδικασία και απέχει μόλις μία νίκη από τον τελικό του πρωταθλήματος.
Σούπερ μπάσκετ
Από το τζάμπολ και για 15 λεπτά οι ερυθρόλευκοι ήταν καταπληκτικοί. Έπαιζαν πιεστική άμυνα και έτρεχαν στον αιφνιδιασμό πολλές φορές με αποτέλεσμα να πετυχαίνουν εύκολα καλάθια είτε με πρωτεύοντα, είτε με δευτερεύοντα αιφνιδιασμό. Χαλπερίν και Τεόντοσιτς σκόραραν όπως ήθελαν και το Μαρούσι έμοιαζε να μη μπορεί να αντιδράσει.
Μπλακ άουτ
Στο τελευταίο πεντάλεπτο του πρώτου ημιχρόνου οι παίκτες του Παναγιώτη Γιαννάκη έκαναν δύο σημαντικά λάθη. Καταρχάς χαλάρωσαν θεωρώντας ότι το Μαρούσι είχε παραδοθεί, σε αυτό το επίπεδο όμως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Δε μπορείς να χαλαρώσεις, δε δικαιούσαι να χαλαρώσεις αν θες να λέγεσαι μεγάλη ομάδα. Δε λέμε να παίζεις στον ίδιο ρυθμό για 40 λεπτά, αυτό δε γίνεται ποτέ αλλά είναι απαγορευτικό να τρέχεις σε έναν α υτοκινητόδρομο με 5η ταχύτητα και να κατεβάζεις απευθείας σε 1η. Το 2ο λάθος (περισσότερο αγωνιστικό) ήταν ότι σταμάτησε η ομάδα να τρέχει και πήγε πολύ σε παιχνίδι 5 εναντίον 5. Κακά τα ψέματα, ο Ολυμπιακός φέτος έχει το πιο πλούσιο ρόστερ της δεκαετίας και αν κουράζεται κάποιος μπορεί να αντικατασταθεί από κάποιον άλλον ώστε η ομάδα να συνεχίζει να παίζει στον ρυθμό που της ταιριάζει.
Εύκολα στην επανάληψη
Στο 2ο ημίχρονο οι ερυθρόλευκοι δεν αντιμετώπισαν πρόβλημα ακόμη κι όταν πλησίασε το Μαρούσι στους 4 πόντους. Με καθαρό μυαλό και την ποιότητα που διαθέτει η ομάδα δε θα μπορούσε να συμβεί και διαφορετικά.
7 & 19
Το μπάσκετ είναι αριθμοί και το πρώτο πράγμα που κοιτάζουν οι περισσότεροι είναι οι πόντοι και τα ριμπάουντ (ατομικά και ομαδικά). Αυτό που εντυπωσιάσε ήταν οι τα μόλις 7 λάθη σε όλο το παιχνίδι (δύο στο ημίχρονο) και οι 19 ασίστ που έδωσαν οι παίκτες του Παναγιώτη Γιαννάκη, ένα ακόμη δείγμα του ομαδικού πνεύματος που επικρατεί στην ομάδα.
Μία εικόνα είναι χίλιες λέξεις
Προσωπικά πάντως για μένα το πιο ενθαρρυντικό μήνυμα από όλο τον αγώνα, ήρθε μετά τον αγώνα. Δε τρελλάθηκα και θα καταλάβετε αμέσως τι εννοώ. Το παιχνίδι λήγει, ο Βουγιούκας έχει ευστοχήσει σε σουτ τριών πόντων και ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης μπαίνει στο παρκέ τρέχοντας και αρχίζει να κάνει πλάκα με τον Ίαν και τον Τσίλντρες. Εγώ τον Σόφο να έχει τέτοιο χαμόγελο έχω χρόνια να τον δω. Και είχε παίξει ΜΟΝΟ 3’33’’! Ο ίδιος που όταν ο Ολυμπιακός πανηγύρισε την φετινή του ύπαρξη στο ΣΕΦ με τη νίκη επί του Παναθηναικού τσαντισμένος αρνήθηκε να φωνάξει το καθιερωμένο «ζντο». Εγώ πρώτος έχω κατακρίνει τον Σχορτσανίτη αλλά έχω το θάρρος να παραδέχομαι και τα θετικά του παίκτη.
Κωνσταντίνος Μελάγιες
