Σκεφτόμουν στιγμές από τον τελικό του Σαββάτου, γιατί από αυτόν τον τελικό υπάρχουν δεκάδες αποσπάσματα που θα μείνουν ανεξίτηλα στη μνήμη των τυχερών θεατών του.
Σκεφτόμουν ότι ούτε ο πιο ευφάνταστος σεναριογράφος ή ο πιο υπερβολικός σχεδιαστής κόμικ δεν θα μπορούσε να συλλάβει τόσες ιδέες που γέννησε αυτός ο αγώνας του Ολυμπιακού με την ΑΕΚ.
Η ποδοσφαιρική ιστορία θα έχει ως επίλογο στο μεγάλο κεφάλαιο που θα αφιερώσει για τον Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς, την εικόνα με το Κύπελλο στα χέρια του αρχηγού με την υποσημείωση ότι αυτός ο τελευταίος τίτλος του ήρθε μέσω ενός συναρπαστικού και καθηλωτικού αγώνα.
Θα μπορούσε, όμως, η ποδοσφαιρική ιστορία να μετατραπεί σε μυθολογία εφόσον αυτό το παρανοϊκό παιχνίδι είχε ακόμη μερικές εξωφρενικές παραλλαγές.
Αν ο Τζόλε έβαζε το πρώτο πέναλτι και έδινε έτσι το Κύπελλο στον Ολυμπιακό θα γινόταν μύθος για τις επόμενες γενιές. Αν η ατελείωτη διαδικασία των πέναλτι διαρκούσε λίγο ακόμη, δεν θα ήταν απίθανο να προλάβαινε ο Τζόρτζεβιτς να εκτελούσε και τρίτο πέναλτι και να έκρινε αυτός είτε έτσι είτε αλλιώς τον τελικό. Θα μπορούσε να συμβεί και κάτι ακόμη πιο τραβηγμένο. Θυμηθείτε τη φάση στην παράταση, με την ΑΕΚ να έχει ισοφαρίσει και να πιέζει με 11 εναντίον 9. Ο Μπελούτσι κάνει μια πάσα στον κενό χώρο κι ο Τζόλε φεύγει σφαίρα, αλλά ο Σάχα έχει βγει λίγο πιο γρήγορα και διώχνει. Να γίνει σε εκείνο το σημείο το 4-5, να τελειώσει το ματς και να διαβάζουν μετά από χρόνια τα παιδάκια στα σχολεία για τον Αίσωπο, τον Οδυσσέα, τον Αχιλλέα και τον…χρυσόμαλλο Τζόλε!
Εχουν περάσει πολλές ώρες και το μυαλό έχει κρυώσει από την ένταση και τις εναλλαγές αυτής της απίθανης ποδοσφαιρικής παράστασης. Πόσοι, όμως, έχουν καταφέρει να «συνέλθουν»; Πόσος καιρός θα χρειαστεί για να καλυφθεί η μαγεία αυτού του τελικού από κάποια επόμενη τέτοιου είδους ποδοσφαιρική απόλαυση;
Πριν από 35 σχεδόν χρόνια ο Βασίλης Χατζηπαναγής με τον Ηρακλή και τον Ολυμπιακό είχαν προσφέρει ένα παρόμοιο 4-4 σε τελικό Κυπέλλου στη Νέα Φιλαδέλφεια, με τρελές διακυμάνσεις και στο τέλος πέναλτι. Κάποιοι δεν πίστευαν ότι θα ξαναδούν τέτοιο ματς, καποιοι δεν πρόλαβαν να ξαναδούν, κάποιοι δεν θα ξαναδούν.
Τότε τα αγόρια μεγάλωναν με τον «Ρόι της Μέλτσεστερ» από το «Αγόρι» και τον «τερματοφύλακα-γιατρό» από το «Τρουένο», νομίζοντας ότι τέτοιες ιστορίες με Αγγλους φορ να σκοράρουν ηρωικά γκολ και γκολκίπερ να κάνουν αποκρούσεις και στην επόμενη φάση να δίνουν τη νίκη στην ομάδα τους ήταν τόσο γοητευτικά μα υπερβολικά παραμύθια.
Τα αγόρια σαραντάρισαν και είδαν τον Μάτ και τον Αντώνη να ζωγραφίζουν ξανά εκείνες τις αγαπημένες σελίδες των παιδικών περιοδικών μπροστά στα μάτια τους.
Συναισθήματα που φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσω να περιγράψω στο δικό μου παιδί ή να διηγηθώ στα εγγόνια μου. Θα παίξουν μόνοι τους τις φάσεις στο play station και θα γελάσουν μαζί μου…Νομίζω ότι ακόμη και τότε, το ευτυχισμένο χαμόγελο από το πιο γεμάτο ματς της ζωής μας θα υπάρχει ακόμη στη θύμηση αυτού του τελικού.
Χρήστος Μεγγλίδης
