Για τον Ερνέστο

Θα ήθελα σήμερα να πούμε δυο λόγια για τον Ερνέστο Βαλβέρδε, δίχως εντάσεις και παρωπίδες και με καμμία διάθεση να το κάνουμε μελό ή αποχαιρετιστήριο ύμνο σε έναν άνθρωπο, ίσως με την πιο επαγγελματική νοοτροπία από κάθε άλλον από όσους πέρασαν τα τελευταία χρόνια στη θέση του προπονητή της ομάδας.
 
Η προπονητική αξία του Βαλβέρδε νομίζω δεν αμφισβητείται από κανέναν. Ακόμη κι από εκείνους που (σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένα) διαφώνησαν κατά καιρούς με τις διάφορες επιλογές του, π.χ. κάποιες μεταγραφικές εισηγήσεις του (Οσκαρ, Αλόνσο, Εθκέρο κλπ.), την επιμονή του σε ένα σύστημα που πολλές φορές ήταν αντιλειτουργικό, τα χαμένα ημίχρονα, την αναμονή της ισπανικής πρότασης, τη διστακτικότητα στη χρησιμοποίηση νέων παικτών, την εικόνα της ομάδας στα ματς με την Σεντ Ετιέν κ.ο.κ.
 
Ο Ερνέστο Βαλβέρδε απέδειξε στο διάστημα της παρουσίας του στον Ολυμπιακό όλα όσα συνόδευαν τη φήμη του και για τα οποία η ΠΑΕ τον έφερε στην ομάδα. Πολύ εργατικός, πολύ έντιμος, αφοσιωμένος στη δουλειά του, εξαιρετικά συνεργάσιμος και σε καλή επικοινωνία με τους ποδοσφαιριστές, διόλου υπερόπτης για την μετάβασή του από το ισπανικό στο ελληνικό πρωτάθλημα (θυμηθείτε τη συμπεριφορά εκείνου του Φερέρ που είχε έρθει στην ΑΕΚ), απολύτως αξιοπρεπής αλλά και επαγγελματίας στο ζήτημα των διαπραγματεύσεών του για το νέο συμβόλαιο. Κι αυτό το τελευταίο με την απόλυτη έννοια του όρου επαγγελματίας, από τη στιγμή που έκρινε ότι θα ήταν καλό για αυτόν να μη δεχτεί την πρόταση του χειμώνα περιμένοντας κάτι καλύτερο από την ισπανική ελίτ, ενώ τώρα επίσης έκρινε ότι δεν ήταν συμφέρουσα για τον ίδιο η νέα πρόταση και την απέρριψε.
 
Πιστεύω ότι αν έμενε στον Ολυμπιακό ο Βαλβέρδε θα είχε το εξής όφελος η ομάδα στο αγωνιστικό κομμάτι: Η προετοιμασία θα γινόταν με τέτοιο τρόπο και η διαχείριση του ρόστερ θα εξελισσόταν πιο σωστά, έτσι ώστε ο Ολυμπιακός να μπορούσε στη νέα σεζόν να παίξει σε μεγαλύτερη διάρκεια εκείνο το απολαυστικό ποδόσφαιρο του περασμένου φθινοπώρου. Με το ανελέητο πρέσιγκ και την ταχύτητα που είχαν φέρει κάποιες μεγάλες βραδιές και την ελπίδα για τον πιο μοντέρνο και αποτελεσματικό Ολυμπιακό όλων των εποχών.
 
Έχω γράψει ξανά ότι έτσι όπως εξελίχθηκαν οι διαπραγματεύσεις και η σχέση του Κόκκαλη με τον Βαλβέρδε είναι προτιμότερο για τον Ολυμπιακό αυτό το διαζύγιο. Μόνο που η γενικότερη τοποθέτηση δεν αλλάζει. Τα λάθη και των δύο πλευρών σε αυτή τη διαδικασία στερούν από την ομάδα τη δυνατότητα να προχωρήσει σε μια σωστή βάση, με την συνέχιση της παρουσίας ενός προπονητή εμπιστοσύνης και ενός πλάνου που είχε μεγάλα περιθώρια βελτίωσης και σοβαρές προοπτικές.
 
Ο Ερνέστο Βαλβέρδε δεν θα περάσει στην ιστορία ούτε ως ο κορυφαίος προπονητής του Ολυμπιακού ούτε ως ένας τεχνικός που δέθηκε συναισθηματικά με την ομάδα και τον κόσμο της, ούτε φυσικά ως ένας αλάθητος επαγγελματίας. Είναι, όμως, ένας άνθρωπος που αφήνει ένα ξεχωριστό στίγμα στην ιστορική πορεία της ομάδας και μια αξεθώριαστη σφραγίδα σεβασμού για τη δουλειά και την αξιοπρέπειά του. Αυτό είναι το δικό του μεγάλο κέρδος από τη συνεργασία του με τον Ολυμπιακό, μαζί φυσικά με τα πολλά χρήματα και το νταμπλ που δεν είχε την ευκαιρία να ξανακερδίσει στην έως τώρα καριέρα του.
 
Η αποψινή αποθέωση από τον κόσμο θα είναι μια ευχαριστήρια εκδήλωση για όλα τα παραπάνω. Κι έχω την αίσθηση ότι θα αποτελεί μία καθαρή ένδειξη καθολικής αναγνώρισης για την αξία του. Αναγνώριση που σε ό,τι αφορά τον κόσμο του Ολυμπιακού θα συνεχίσει να υπάρχει στην πορεία της σταδιοδρομίας του Βαλβέρδε, ακόμη κι αν αυτή πάρει ρότα προς την… Παιανία σύμφωνα με κάποια ακραία (;) σενάρια των τελευταίων ημερών. (Τα οποία με βάση τη λύσσα των πράσινων σε βάρος του αυτοκράτορα Ολυμπιακού αλλά και την 100% επαγγελματική νοοτροπία του Βαλβέρδε, δεν θα έπρεπε να μοιάζουν και τόσο απίστευτα).
 
Χρήστος Μεγγλίδης