Για τον Πάτσα

Αφορμή για το σημερινό άρθρο παίρνω από τον καλό φίλο και αναγνώστη της στήλης marado, ο οποίος γνωρίζω καλά ότι αντιδρά στην απόφαση αποχώρησης του Χρήστου Πατσατζόγλου από τον Ολυμπιακό με την ίδια θέρμη με την οποία αντιδρούσε όλη τη σεζόν στην εξέδρα του Καραϊσκάκη, όταν οι διπλανοί του γκρίνιαζαν με τον διεθνή μέσο.
 
Σε γενικές γραμμές θα συμφωνήσω με τη λογική ότι ο Ολυμπιακός, σε αντίθεση με αυτό που γίνεται στον Παναθηναϊκό, πρέπει να συνεχίσει να διατηρεί αυτή τη στάση απέναντι στους παίκτες του όταν φτάνει η ώρα του αποχωρισμού. Να φεύγουν δηλαδή οι ποδοσφαιριστές που πρόσφεραν στην ομάδα όλα αυτά τα χρόνια της παντοδυναμίας της, με τις τιμές και τον τρόπο που αξίζουν τόσο στους ίδιους όσο και στο σύλλογο. Και υπό αυτή την έννοια, ο Πάτσα θα φύγει και αυτός σαν φίλος και σαν ένας παίκτης που έγραψε το όνομά του με πολλά…χιλιόμετρα στη μεγάλη πορεία των τίτλων, σε αυτή τη (σχεδόν) δεκαετία της παρουσίας του στον Ολυμπιακό. 
 
Να πω την αλήθεια, για το αν ήθελα λίγο ακόμη τον Χρηστάρα στον Ολυμπιακό δεν το έχω αποφασίσει ακόμη μέσα μου, αν και πλέον δεν έχει σημασία αφού οι αποφάσεις είναι ειλημμένες. Σε μια σεζόν που δεν ήταν από τις καλύτερές του - άλλωστε μετά την πολυετή απουσία του λόγω του σοβαρού τραυματισμού του ο Πάτσα ποτέ δεν επέστρεψε στο υψηλό επίπεδο των πρώτων χρόνων του -, η προσφορά του δεν μπορεί να κριθεί ως αμελητέα. Λόγω της απουσίας του Στολτίδη, ο Πατσατζόγλου σήκωσε μεγάλο βάρος και πήρε πολλές συμμετοχές στο βασικό σχήμα του Βαλβέρδε, δίπλα στον Ντουντού. Σε κάποια παιχνίδια ήταν αρκετά καλός, σε κάποια άλλα δεν ήταν καλός, ενώ σε μερικά έχασε εντελώς την μπάλα όταν παρασυρόταν από την γκρίνια της εξέδρας.
 
Θα συμφωνήσω με την άποψη ότι ο Ολυμπιακός χρειάζεται κάτι σαφώς πιο ποιοτικό από τη λύση Πατσατζόγλου για τη βασική ενδεκάδα του και για τη συγκεκριμένη (καθοριστική στο σύστημα του Βαλβέρδε) θέση. Το ίδιο θα συνέβαινε ακόμη κι αν ο Πατσατζόγλου ανανέωνε το συμβόλαιό του κι αυτό είναι κάτι για το οποίο ουδείς διαφωνεί, ούτε και ο φίλος μου ο marado. Από κει και πέρα, μάλλον έχει βάση η άποψη ότι από τη στιγμή που έφυγαν από την ομάδα παίκτες με την εμπειρία και την ιστορία του Τζόρτζεβιτς και του Κοβάσεβιτς, ενώ είναι πολύ πιθανό και το αντίο του Αντζα, η παρουσία του Πατσατζόγλου θα ήταν χρήσιμη μαζί με αυτή του Νικοπολίδη για τη μετάβαση του Ολυμπιακού στη νέα εποχή και τη μεταφορά της μενταλιτέ του πρωταθλητισμού στους παίκτες που συνεχίζουν.
 
Οταν όμως οι διαμορφωθείσες συνθήκες, με την επιθυμία του παίκτη να αλλάξει περιβάλλον και πιθανώς να κάνει ένα (ίσως τελευταίο στην καριέρα του) μεγάλο οικονομικά συμβόλαιο, φαίνεται πως καθιστούν επιβεβλημένη αυτήν την αποχώρηση, δεν μπορεί κανείς να σχολιάσει κάτι περισσότερο. Απλώς να πει καλή τύχη σε έναν ικανότατο και φιλότιμο ποδοσφαιριστή, για τον οποίο οι κάθε είδους δυσκολίες των τελευταίων ετών δεν μπορούν να σβήσουν τη συνολική προσφορά του στην ομάδα του Ολυμπιακού. Και αυτή η προσφορά, όπως και των υπόλοιπων μόνιμων πρωταθλητών, θα είναι πάντοτε ανεκτίμητη.
 
Χρήστος Μεγγλίδης