Αφού σας καθησυχάσω ότι, κατόπιν δέσμευσης των υπευθύνων του σάιτ, θα υπάρξει σύντομα μπασκετικό editorial από ειδικό του αθλήματος, να σας καθησυχάσω ακόμη περισσότερο διά της προσωπικής υπόσχεσης ότι θα ξαναγράψω για μπάσκετ όποτε νιώσω την ανάγκη. Ελπίζω ότι αυτό θα συμβεί με το ένα χέρι στο πληκτρολόγιο και στο άλλο μια μεγάλη κούπα γεμάτη βερολινέζικη μπίρα!
Η σημερινή νίκη ήταν μια απλή επιβεβαίωση των συμπερασμάτων της πρώτης. Ο φετινός Ολυμπιακός είναι μια ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης, έτοιμος για όλα. Ικανός να εκμεταλλεύεται το ταλέντο του, να αξιοποιεί τη δύναμή του, να μαθαίνει από τα λάθη του και κυρίως να ανταποκρίνεται άψογα στις δύσκολες στιγμές του κάθε αγώνα. Η Ρεάλ επέστρεψε από το -10 στον πόντο, πίστεψε στην ισοφάριση της σειράς, αλλά απλώς ήταν ο επιθανάτιος ρόγχος της. Γιατί αυτή τη φορά ήταν εκεί ο Βούισιτς. Αυτό θα συμβαίνει πλέον. Πάντα θα είναι κάποιος εκεί. Ο Βούισιτς, ο Παπαλουκάς, ο Γκριρ, ο Μπουρούσης, ο Βασιλόπουλος, ο Πρίντεζης. Κάποιος θα το παίρνει πάνω του από τους μεγάλους παίκτες που διαθέτει - ύστερα από πολλά χρόνια, τόσους μαζεμένους - ο Ολυμπιακός. Απόψε οι δύο εκ των τριών Αμερικανών ήταν επιθετικά εκτός αγώνα, με σύνολο δύο πόντων από Πάργκο και Τσίλντρες. Ο Χαλπερίν, αν και η Ρεάλ έπαιξε ζώνη σε όλο το δεύτερο ημίχρονο, δεν έβαλε ούτε πόντο. Έγινε κάτι; Δεν έγινε, διότι πάντοτε κάποιος άλλος ή κάποιοι άλλοι ήταν και θα είναι εκεί.
Ο κόσμος χόρευε στις εξέδρες του ΣΕΦ, διψασμένος από χρόνια για τη μεγάλη διάκριση. Και σκάρωνε στιχάκια για το Βερολίνο, όπως εκείνες τις εποχές του Τελ Αβίβ, της Σαραγόσα, της Ρώμης. Το μπάσκετ του Ολυμπιακού είναι έτοιμο να επιστρέψει στο σύλλογο τις χαρές που έφερνε στα δύσκολα ποδοσφαιρικά χρόνια. Το μπάσκετ του Ολυμπιακού μπορεί να ξεκινήσει μια νέα κόκκινη αυτοκρατορία.
Κάπου εδώ κλείνει η μπασκετική παρένθεση από ετούτη τη γωνιά. Και κλείνει με την κλασσική μπασκετική παραίνεση: «Διπλό στο… Μπερναμπέου Θρύλε ολέ ολέ!!!»
Χρήστος Μεγγλίδης
